Testing!

Webcam chat at Ustream

Test

Live Videos by Ustream

E pluribus unum; Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και αμερικανικό σύνταγμα

Initial Positions on European Integration

OK, we (Greece) are holding elections for the European Parliament and we are going to send our delegates there. That is considered a given. And, despite the vocal objections from the far left, our participation in the European Union and in the euro-zone has never really been put into question. Moreover, it is without doubt that Greece has benefited immensely from participating in the E.E.C., the European Union and the euro-zone. A great amount of money has been poured into Greece, which led to many public works being completed, the auditing functions of the european institutions have kept the greek public debt within comparatively reasonable proportions and the stability of the euro saved Greece from financial disaster. So, overall the balance has been positive.

Yet, this should not deter us from taking a closer look at the way the European Union functions or the proposals put forward in the Treaty of Lisbon for the Union's reform. There are inherent dangers, which we shall examine, among others that of an emerging european mega-bureaucracy, the undefined powers of the Union as against those of the member-States and so on. Also, the so-called "democratic deficit" should also be taken into account.

In a series of posts we shall examine the balance of powers between the Union and the member-States and, also, amongst the Union's instruments.

An English-language Blog for a Greek Political Party

Dear readers, this blog's host has joined the new political movement, Drassi (= Action), an effort to bring common sense to Greek politics.

There are a number of interesting blogs following this party in Greek; your host is an occasional contributor to them. This blog will continue posting in English, in order to provide outsiders who might be interested with a glimpse of greek politics, as seen through the lens of common sense.

Our main immediate goal is to achieve a respectable vote tally at the forthcoming elections for the European Parliament. This blog will seek to present the party's positions on the issues of European integration and to invite opinions, if possible, from citizens of Europe outside Greece. Any suggestions are welcome at the host's e-mail, which is available at his profile.

A Sense of Kennedy Entitlement

Charles Krauthammer has this to write regarding Caroline Kennedy's wish to be appointed to the Senate seat in New York which will be presumably vacated by the Secretary of State appointee Hillary Clinton. This blog can only concur.

Budget, Devolutions, and Revenue

Read this article on the thought process of a commission dealing with revenue raising for Scotland; ideas that have been tested, with various results in other confederate or quasi-confederate states.

A Conservative Post-Election Critique

Read it. It is a very interesting story of what has happened since 1980.

A Different Race

From Andrew Sullivan's Blog:

Today let the issues be the issues!

Vote NO to Proposition 8

Voters in California are voting on a proposed constitutional amendment that would consider valid only a marriage between a man and a woman in California (the so-called Proposition 8).

Such an amendment would institutionalize, in effect, discrimination based on sexual orientation. Sen. Dianne Feinstein's statement (one of the few statements by the Senator that this blog would wholeheartedly subscribe to) casts the problem in its correct scope. By voting in favor of Proposition 8 a majority of voters (presumably straight voters) officially and unreservedly decides that a minority (gays) should be relegated to second-tier citizen status. That entails a very dangerous exercise of the majority's (any majority's) rights.

This blog is against discrimination in all forms. It is not in favor of gay rights per se, since it considers that there are no "gay" or "straight" rights. It is against labeling people based on their sexual preferences. Defeating Proposition 8 is not a matter of preferring gay people's rights to straight people's rights; in actuality, no straight person's right is breached by the official recognition of the bond between two partners of the same sex. Defeating Proposition 8 is a matter of defeating discrimination in its most heinous, institutionalized form.

The Chicago Tribune's Powerful Endorsement of Sen. Obama for President

Read it; it is very thoughtful, although a lot of it is based on the editorial board's familiarization with Sen. Obama from his time as a Illinois State Senator.

Joe Wurzelbacher, the Person of the Third Debate

So, there was Joe the plumber, Sen. John McCain's friend, who would become famous for complaining that he shouldn't face an extra tax burden for making a yearly net profit in excess of $ 250,000. Is he the typical voter? Do his anxieties reflect the "middle class", America's backbone, as per Sen. Obama's campaign? He was put to good use by Sen. McCain, who, however, failed to give a concise picture; when he wants the federal government to guarantee home-owners' mortgages, where is he going to find all the money to do so?

John McCain - a Hero for Not Inducing Too Much Hatred

That's the essence of this New York Times piece. On the other hand, his vice-presidential nominee, Gov. Sarah Palin, has been found to have abused executive power over a family matter in Alaska. I'm trying to find a page-1 (or maybe page-2) article on Sen. Biden - where is he?

A Devastating Review of John McCain's Life in Rolling Stone Magazine

This piece presents Sen. John McCain in the darkest of colors, the complete opposite of the persona he tries to present as a candidate. Although his time as a POW is treated rather harshly, there seem to be quite damaging elements in his conduct as a U.S. Senator. Let's see the impact or the revisions of this article.

Sarah Palin and the New York Times

Gov. Sarah Palin quoted the New York Times ("[her] copy of [yesterday's] NYT") yesterday to establish a relationship between Sen. Barack Obama and Bill Ayers; quite an improvement, since last time she spoke up, she couldn't mention the papers she reads every day. It's a real shame that this campaign season is centered around her and any silliness she purs out, doggone it! And no discussion of the serious issues is taking place any more. I hope the next presidential debates focus more on substance than on all this.

The Dumbing Down of American Politics - Salon Magazine

Read this very interesting piece. This blog has very many disagreements with the Obama-Biden ticket's professed policies - in fact, it is closer to some of the things Sen. John McCain and Gov. Sarah Palin are saying in the form of slogans. But they cannot enunciate a proper conservative or libertarian position; they only give ridicule to ideas of smaller state intervention. Their support of the bail-out plan, as proposed by the Bush administration, is very indicative of their propensity to favor state intervention, when it seems politically expedient to do so. The lip service that the Republican ticket occasionally pays to libertarian ideas helps only to mock them further in the eyes of many people. Overall, the Republican ticket is a disaster for people espousing deregulation and free markets - and bringing the level of the discourse down to "folksiness" only makes matter worse.

All About Sarah

The Vice-Presidential debate was all about Sarah Palin's performance; how would she do, whether she could speak, etc. (although, it seems, much of the presidential campaign is about Sarah Palin). Most people think she did better than expected, but then those expectations were set very low, after her complete mumbling answers to Katie Couric (whose rather timid questioning she called "gotchas"). So she proceeded with her prepared sound-bites, in the knowledge that the moderator was unable to expose her discrepancies through a follow-up question, peppering her answers with "doggone it"'s and supposed folksy charm. A nice show-off but, when you really think about it, a dreadful precursor of things to come, if she were to win the vice-presidency. Being a "Joe six-pack" would probably disqualify a person from the presidency, yet Gov. Palin seems to endorse the opposite idea: it doesn't matter if she cannot handle details, focus on the substance of questions, etc., as long as she speaks like a 19th century Wild West folk hero. Maybe the GOP should nominate Bart or Homer Simpson for the job next time (granted, they are not Wild West heroes, but, boy, they sure wish they were, plus they don't blink). In the process we found about this guy, Sen. Joe Biden, who seemed at times to really know his stuff on foreign policy. Not that I approve of the Obama-Biden duo's socialist-policy tendencies (in which they will probably not be checked by Congress, as it seems that economic populism is all the rage currently), but at least his thoughts seemed very coherent on some serious questions. Judging only by the debate, I'd vote hands down for him.

Blogging the U.S. Presidential Election

This blog is going to follow the last stretches of the U.S. Presidential Election. It is going to make an endorsement within a couple of weeks, although, at the outset, neither of the major contenders seem to espouse the blog's libertarian ideals. We will also be following, when possible, the Libertarian Party candidate, Rep. Bob Barr. Right now the election seems Sen. Obama's to lose. However, one week is a long time in politics, let alone 4 weeks. Let's keep an eye on those presidential guys.

"Το Ασφαλιστικό Σύστημα και η σύγκρουση των γενεών" - παρουσίαση των θέσεων της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στη Θεσσαλονίκη

(αναδημοσίευση από τη Συμμαχία των Dalton)

Η παρουσίαση των θέσεων της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για το ασφαλιστικό σύστημα θα γίνει από υποψηφίους βουλευτές και στελέχη της στο Ξενοδοχείο "Ηλέκτρα Παλάς" στη Θεσσαλονίκη (Πλ. Αριστοτέλους και Μητροπόλεως) - Αίθουσα "Μακεδονία ΙΙ" - το Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2007, 11.00 π.μ.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι το μόνο πολιτικό κόμμα που προτείνει τη μετάβαση σε κεφαλαιοποιητικό - ανταποδοτικό ασφαλιστικό σύστημα, ώστε να λυθεί το σοβαρότερο μεσοπρόθεσμο οικονομικό πρόβλημα της οικονομίας μας. Όσοι συνειδητοποιούν το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και αντιλαμβάνονται τα αδιέξοδα της σημερινής λογικής και τις διεξόδους που προσφέρει το κεφαλαιοποιητικό σύστημα το υιοθετούν. Τα κόμματα εξουσίας επιμένουν να στρουθοκαμηλίζουν. Εάν θέλετε να ακούσετε και να συζητήσετε τις ξεκάθαρες προτάσεις της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, θα χαρούμε να σας δούμε και να ακούσουμε τη γνώμη σας το Σάββατο που μας έρχεται.

Οι Daltons της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

Από σήμερα θα μπορείτε να διαβάζετε απόψεις και σχολιασμούς μελών της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στο blog της Συμμαχίας των Daltons. Ο γράφων είναι ένας από τους τέσσερις κακούς αδελφούς. Καλή ανάγνωση!

Ο Γιώργος Αυτιάς, οι τρίτεκνοι και η διαμόρφωση της πολιτικής κατά την πρωινή τηλεοπτική ζώνη

Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης, οι οποίες έλαβαν τη μορφή κατατεθειμένων νομοσχεδίων στη Βουλή που διαλύθηκε πρόωρα, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: μοιράζουν χρήμα. Πολύ χρήμα. Χρήμα που προέρχεται από το δημόσιο ταμείο, το οποίο πηγαίνει σε κατηγορίες ανθρώπων, οι οποίοι το "δικαιούνται" (εξαιρώ την έναρξη μεταβίβασης έστω και μέρους της συντάξεως δημοσίου υπαλλήλου που πέθανε στη σύζυγό του, όταν και η ίδια είναι συνταξιούχος του Δημοσίου - πρόκειται για μεγάλη αδικία, η οποία κάπως επανορθώνεται).

Γιατί το "δικαιούνται" όμως; Κανείς δεν το εξετάζει αυτό. Στην περίπτωση των συντάξεων του δημοσίου που μόλις ανέφερα, το δικαιούνται οι οικογένειες, από τις οποίες γινόταν διπλές κρατήσεις για σύνταξη, αλλά κατέληγαν μόνο με μια σύνταξη. Οι υπόλοιποι; Από πού κι ως πού κάποιος, ο οποίος αποφασίζει να κάνει τρίτο παιδί (και το ίδιο ισχύει και για το τέταρτο κ.λπ.) να δικαιούται παροχές από το κράτος; Οι παρουσιαστές, όπως ο κ. Αυτιάς ή ο κ. Παπαδάκης, κόπτονται για την αδικία που υφίστανται οι "χαμηλοσυνταξιούχοι" - δεν μνημονεύουν, όμως, ότι οι άνθρωποι αυτοί κατέβαλαν ελάχιστες εισφορές στο ασφαλιστικό σύστημα. Επίσης κόπτονται για τη διατήρηση του δικαιώματος γυναικών που έχουν ανήλικα τέκνα να βγαίνουν στη σύνταξη από τα 50 τους - και να λαμβάνουν πλήρη σύνταξη! (με δικαστικές αποφάσεις, ήδη από το 1993, και οι άνδρες δικαιούνται να ζητήσουν το ίδιο) - δηλαδή να δίνει κάποιος εισφορές για 20 χρόνια και να λαμβάνει σύνταξη, η οποία να μπορεί να μεταβιβάζεται και σε επόμενες γενεές, και να διαρκεί συνολικά 50 χρόνια. Το "δικαιούνται", σύμφωνα με τους παρουσιαστές των πρωινών εκπομπών (αρωγός των οποίων είναι και ο Επίκουρος Καθηγητής Εργασιακών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο - και όχι Καθηγητής Εργατικού Δικαίου σε κάποια Νομική Σχολή - κ. Αλέξιος Μητρόπουλος, νομικός σύμβουλος της ΓΣΕΕ και τέως μέλος του ΔΗΚΚΙ). Όπως και δικαιούνται να βγαίνουν στη σύνταξη όσοι κλείνουν τα 50 σε νομούς με υψηλή ανεργία!

Προσοχή - δεν εννοώ ότι πρέπει να καταργηθεί η έννοια του κράτους ως διχτυού ασφαλείας, το οποίο να ενισχύει όσους, για λόγους ανεξάρτητους από τη θέλησή τους, δεν είναι εις θέσιν να εργασθούν ή να παραγάγουν πλούτο. Αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει μια κοινωνία, όταν κάποια μέλη της ζουν εις βάρος των άλλων, όταν εκμεταλλεύονται τις ψηφοθηρικές ευαισθησίες ενός κόμματος εξουσίας και επιτυγχάνουν να λαμβάνουν επιμίσθια της αδιαφορίας που έδειχναν στο παρελθόν. Πείτε σε έναν επαγγελματία, που δίνει 500 και πλέον ευρώ το δίμηνο στο ΤΕΒΕ (και που, αν έχει οικονομική στενότητα και δεν μπορεί να καλύψει τις εισφορές του, πάει και φυλακή), ότι θα παίρνει σύνταξη λίγο ανώτερη από κάποιον που δεν έδινε καμμία εισφορά ή που εργάσθηκε πολύ λιγότερα χρόνια από τον ίδιο. Υπάρχει κανείς που να θεωρεί ως έκφραση της κοινωνικής αλληλεγγύης μέτρα, τα οποία δρουν ως αντικίνητρο στην εργασία, την παραγωγικότητα, τη συμμετοχή στην οικονομική δραστηριότητα; Ακόμη και κάποιος που θεωρεί τον εαυτό του σοσιαλιστή μπορεί να αποδέχεται ότι το κοινό καλό εξυπηρετείται καλύτερα όταν συμπεριφέρονται το ίδιο σε κάποιον που εργάζεται και σε κάποιον που αδιαφορεί; Το κοινό καλό εμπεριέχει την εξασφάλιση και των αδιαφόρων; Ή η ανάγκη για κοινωνική συνοχή μεταφράζεται σε αναδιανομή των εισφορών αυτών που εργάζονται, μέσω των συντάξεων, και σ' αυτούς που δεν εργάσθηκαν το ίδιο;

Κι όμως, αυτό είναι το αίτημα που προβάλλεται από τις πρωινές εκπομπές. Αν κάποιος "δικαιούται" μια παροχή, κατά τις εκπομπές αυτές, δεν εξαρτάται από την προτέρα συμπεριφορά του και τη συνεισφορά του στην οργανωμένη κοινωνία, από την οποία προσδοκά τις παροχές αυτές, αλλά από το πόσο πειστικά μπορεί να παραστήσει τον αναξιοπαθούντα.

Το παρόν κείμενο ας θεωρηθεί κείμενο γκρίνιας (και μάλιστα "ατάκτως ερριμένης") κι ας με συγχωρούν οι αναγνώστες. Όσο προχωρούμε προς τις εκλογές, θα συζητούμε στην ιστοσελίδα αυτή θετικά τι μέτρα μπορεί να λάβει το κράτος, προς ποια κατεύθυνση πρέπει να είναι αυτά, πώς θα μπορεί να εξασφαλίζει κατά το μέγιστο δυνατό βαθμό ότι οι παροχές του αξιοποιούνται από αυτούς, προς τους οποίους απευθύνονται, αλλά κυρίως για τους τομείς, από τους οποίους το κράτος πρέπει να απεμπλακεί - γιατί μόνον έτσι θα μπορέσει να απελευθερώσει υγιείς δημιουργικές δυνάμεις που υπάρχουν, και μάλιστα όχι μόνο στην οικονομία, αλλά και σε πολλούς άλλους τομείς: στην εκπαίδευση, στην τέχνη, την τεχνολογία κ.λπ.

Ο Πρωθυπουργός και η εθνική ομοψυχία

Στην απίθανη διπλή αιτιολογία για τις πρόωρες εκλογές (προϋπολογισμός και αποφυγή πολιτικής οξύτητας) διακρίνουμε μιαν όψιμη αγάπη του Πρωθυπουργού για την εθνική ομοψυχία. Δεν θα ακολουθήσει, λέει, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. (και, πιστεύω, εννοεί και την υπόλοιπη αντιπολίτευση) στο δρόμο της πόλωσης και της οξύτητας. Δηλαδή η κριτική για τις ψηφοθηρικές πρακτικές της κυβερνήσεώς του, επειδή είναι οξεία, πρέπει, κατά τον ίδιο, να αποφεύγεται. Ο ίδιος, φυσικά, είναι υπόδειγμα πολιτικής αυτοσυγκράτησης, ειδικά όσο βρισκόταν στην αντιπολίτευση ("αρχιερέας της διαπλοκής" ο πολύ ελαφρύς χαρακτηρισμός που απέδωσε στον κ. Κ. Σημίτη).

Η παρούσα κυβέρνηση απετέλεσε, σε πολλά θέματα, κακέκτυπο του παπανδρεϊκού κράτους- είναι χαρακτηριστικό ότι, στις δικαιολογημένες αντιδράσεις για τη βουλευτική υποψηφιότητα του Αρχηγού του Γ.Ε.ΕΘ.Α., η απάντηση εκ μέρους της κυβερνήσεως δεν ήταν παρά υπενθύμιση του φαινομένου Λυμπέρη: επαναφορά από την αποστρατεία και τοποθέτηση ως Αρχηγου Γ.Ε.ΕΘ.Α. μέλους της Κ.Ε. του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (το ρόλο του Ναυάρχου Λυμπέρη στα Ίμια τον θυμόμαστε καλά, νομίζω) από την κυβέρνηση Παπανδρέου το 1994 ή 1995. Που σημαίνει ότι: αφού έγινε το 1994 (ενν. η εμπλοκή ανωτάτου στελέχους των Ενόπλων Δυνάμεων στην κομματική πολιτική) από τη δική σας κυβέρνηση, δικαιολογούμαστε να το κάνουμε κι εμείς. Και μη διανοηθείτε να οξύνετε τα πνεύματα φέρνοντας αντιρρήσεις.

Η αγάπη και η τόλμη του Πρωθυπουργού

Είναι πλέον γνωστές οι ευχαριστίες του Αρχιεπισκόπου κ.κ. Χριστόδουλου προς τον Πρωθυπουργό, επειδή ξεπέρασε το μέτρο της αγάπης και φρόντισε ιδιαιτέρως γι' αυτόν, παρέχοντάς του το πρωθυπουργικό αεροσκάφος και καλύπτοντας τα νοσήλειά του, καθώς και τη διαμονή του (όπως και αυτήν της συνοδείας του) στις Η.Π.Α.

Ο Πρωθυπουργός, λοιπόν, επέδειξε αγάπη. Αγάπη που δεν του στοίχισε τίποτε - η κάλυψη των εξόδων αυτών δεν γίνεται από την προσωπική του περιουσία, αλλά από τα χρήματα των φορολογουμένων. Έτσι έδειξε την αγάπη του και στους εργαζομένους των φωσφορικών λιπασμάτων, που θα τους καταβάλλει μισθούς (και ασφαλιστικές εισφορές) για τα επόμενα 6 έτη χωρίς να εργάζονται, το ίδιο και με τους εργαζομένους στην κλωστοϋφαντουργία στη Νάουσα, που βγήκαν στη σύνταξη στα 50, το ίδιο και στους υπαλλήλους του ΟΤΕ, στους οποίους καταβλήθηκαν ποσά που οι υπόλοιποι ούτε ονειρευόμαστε ως παροχή από τον εργοδότη μας, μόνο και μόνο για να δεχθούν να βγουν στη σύνταξη πρόωρα. Έτσι θέλει να δείξει και αγάπη στους αγροφύλακες κι εγώ δεν ξέρω πού αλλού.

Μπορεί να παραβλεφθεί ο ψηφοθηρικός σκοπός των παροχών αυτών; Όποιος είδε τις δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου ίσως να παρατήρησε το συνοφρυωμένο βλέμμα του κ. Καρατζαφέρη, ο οποίος βλέπει να χάνει πολύ μεγάλο μέρος των "εκκλησιαστικών" ψήφων προς όφελος του κυβερνώντος κόμματος. Ή, αλλιώς, η κυβέρνηση μας φόρτωσε τα έξοδα της νοσηλείας του Αρχιεπισκόπου και της διαμονής αυτού και της συνοδείας του για να αποδυναμώσει ένα αντίπαλο πολιτικό κόμμα (άλλο το γεγονός ότι δεν τρέφουμε και ιδιαίτερη συμπάθεια προς το κόμμα αυτό). Και αυτό αφού είχε ήδη, από το 2004, χορηγήσει φοροαπαλλαγές στην Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία διαθέτει πολύ σημαντική περιουσία που μπορεί να αξιοποιήσει για τη νοσηλεία του Προκαθημένου της (χωρίς να παραβλέπουμε και τη δυνατότητα κάλυψης των νοσηλείων από τον ασφαλιστικό φορέα των ιερέων - νομίζω το Ταμείον Ασφαλίσεως Κληρικών Ελλάδος).

Αλλά ξέχασα: έκανε και μια προσωπική θυσία ο Πρωθυπουργός - έδωσε στον Αρχιεπίσκοπο το φυλακτό του, ρισκάροντας με την παράτολμη αυτή κίνηση την έκβαση των εκλογών! Εκτός κι εάν το φυλακτό, ενισχυμένο από την ευλογία του Αρχιεπισκόπου (φυλακτό = αρχαίο Χριστιανικό σύμβολο, αποκομμένο από προ-χριστιανικες ανιμιστικές και παγανιστικές παραδόσεις), μπορεί να δράσει υπερατλαντικά για να βοηθήσει τη Δεξιά του Κυρίου.

ΥΓ. Για διαφόρους λόγους δεν μπορώ να πω ότι συμπαθώ τον Αρχιεπίσκοπο - τουναντίον. Ωστόσο, επειδή σέβομαι ότι περνά δοκιμασία δύσκολη, δεν γράφω όσα θάθελα για την απροκάλυπτη υποστήριξη εκ μέρους του του κυβερνώντος κόμματος - του εύχομαι, σε ανθρώπινο επίπεδο, ολόψυχα και ειλικρινά να τα καταφέρει και να επιστρέψει στην Ελλάδα υγιής. Εδώ θάμαστε και τότε.

"Ελευθερία της έκφρασης: υπάρχουν όρια;" - Εκδήλωση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στη Θεσσαλονίκη

Η "Φιλελεύθερη Συμμαχία" οργανώνει στη Θεσσαλονίκη ανοικτή εκδήλωση - συζήτηση με θέμα: "Ελευθερία της έκφρασης: υπάρχουν όρια;". Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο "Ηλέκτρα Παλάς" (οδός Μητροπόλεως - Πλατεία Αριστοτέλους) τη Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2007, και ώρα 19.00.

Επαγγελματικός - ερασιτεχνικός αθλητισμός, ερώτημα 1ο.

Ένα ακόμη τραγικό περιστατικό, το οποίο δυστυχώς οδήγησε στο θάνατο ενός ανθρώπου, συνέβη την περασμένη εβδομάδα. Με αφορμή τη σύγκρουση οργανωμένων (σύμφωνα με το ρεπορτάζ) οπαδών άρχισαν οι αναλύσεις και αναζητήθηκαν οι υπεύθυνοι για τη σημερινή κακή κατάσταση στον αθλητισμό.

Προσωπικά αμφιβάλλω εάν η σύγκρουση της περασμένης εβδομάδας μπορεί να αποδοθεί στην κατάσταση του αθλητισμού ή εάν περισσότερο αντανακλά άλλα, δυσάρεστα κοινωνικά φαινόμενα. Πάντως ένα από τα ζητήματα που άνοιξαν είναι και η ανάμειξη ερασιτεχνικού κι επαγγελματικού αθλητισμού. Με το παρόν post θα ανοίξω, ελπίζω και με συμμετοχή δική σας, μια συζήτηση για τη μορφή του αθλητισμού, εάν και κατά πόσον δικαιολογείται να είναι υπό την επίβλεψη του κράτους, εάν θα πρέπει να διαχωρισθεί ο ερασιτεχνικός από τον επαγγελματικό αθλητισμό, πόσο ένας τέτοιος διαχωρισμός μπορεί να επηρεάσει τα φαινόμενα βίας στους αθλητικούς χώρους κ.λπ.

Αρχίζω με ένα βασικό ερώτημα: πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον αθλητισμό αποκλειστικά σύμφωνα με το αρχαίο ρητό "νους υγιής εν σώματι υγιεί", δηλαδή την προσπάθεια για πνευματική ανύψωση μέσω της σωματικής ασκήσεως, ή και ως θέαμα, το οποίο προκαλεί πάθη (με την καλή και κακή έννοια), αλλά και συνάμα αποτελεί διασκέδαση, έναντι της οποίας μπορεί να ζητηθεί αντίτιμο; Υπάρχει έδαφος συνύπαρξης και παράλληλης λειτουργίας και των δύο αντιλήψεων;

Ξεκαθαρίζω, εν συντομία, την προσωπική μου θέση: ο αθλητισμός μπορεί να αξιοποιηθεί και με τους δύο τρόπους - μπορώ να στέλνω το παιδί μου να γυμνάζεται, ώστε να αναπτυχθεί καλύτερα σωματικά, να διδαχθεί την άμιλλα, να αναπτύξει σωματικά προσόντα και πνευματικές αρετές. Παράλληλα, δέχομαι να πληρώσω εισιτήριο (σε λογική τιμή), για να παρακολουθήσω ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι ανάμεσα σε ομάδες, που παίζουν ποδόσφαιρο κατά τρόπο που μου αρέσει (το ίδιο ισχύει και για τα άλλα αθλήματα). Αποδέχομαι, αντίστοιχα, τη δυνατότητα όσοι συμβάλλουν σ' αυτό το θέαμα, να αμείβονται αναλόγως. Δεν βλέπω γιατί το ένα να αποκλείει το άλλο.

Ωστόσο, πιστεύω ότι πρέπει να είναι ξεκάθαρο πότε έχουμε τη μία μορφή αθλητισμού (την ερασιτεχνική, την, ας την πούμε, "καθαρή"), και πότε την άλλη, τον αθλητισμό-θέαμα. Και οπωσδήποτε ότι η δεύτερη είναι διαδικασία καθαρά επιχειρηματική, όπως (θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται) η παράσταση από ένα επαγγελματικό θεατρικό θίασο ή από ένα μουσικό σύνολο. Και, ενώ στον ερασιτεχνικό αθλητισμό, εφ' όσον του προσδίδουμε και παιδαγωγική αξία, να μπορεί να δικαιολογηθεί, υπό κάποιες συνθήκες, η κρατική παρέμβαση, στον επαγγελματικό το κράτος πρέπει να μένει εντελώς απ' έξω. Οι παρενέργειες της κρατικής παρέμβασης στον επαγγελματικό αθλητισμό είναι αντικείμενο για το επόμενο post. Μέχρι τότε, περιμένω τις δικές σας απόψεις για το γενικό ερώτημα.