Plain Stuff - and Common Sense, too

Federico Fellini's La Dolce Vita (1960), Take II

2010-09-14T23:04:00.001+03:00

(Here's Take I).

Marcello (played by Marcello Mastroianni) seemed to have it all. Great looks, women falling for him, a fiancée prepared to kill herself for him - he lead a glitzy lifestyle, being a reporter for a gossip magazine, but he could maintain the friendship and respect of intellectuals, along with praise for his literary talent. Yet all this would prove to be superficial. In one of cinema's classic scenes, near the film's end, Marcello and his fellow party-goers get to see a dead giant fish ashore. Its empty eyes mirrored the emptiness Marcello felt, the void in his soul, which he would try to fill with the lifestyle he was leading. The search for what is missing (most people, including our protagonist, seem not to know what it is) is reflected in a whole sequence, where a large number of pilgrims gather to witness some supposedly miraculous apparition of the Virgin Mary which is, in fact, a scam perpetrated by two schooled small children.

Only once, during the whole movie, does Marcello realize that he knows what he is missing and that he has it in front of him: beauty and innocence, in the form of a girl serving him at a seaside restaurant, whom he sees in mid-movie. He calls her an angel and the viewer can see that, regardless of Marcello's overall spiritual beliefs, he does believe, at least in that moment, in angels and he almost worships her. He sees that girl again at the final scene and tries to communicate with her - but strong winds and a water basin that lies between them renders their communication impossible. It is evident: he has lost his chance with the angel.

The Magnificent Seven (1960)

2010-09-11T00:52:00.001+03:00

Just another movie I watched recently. Not too much to say, a movie about gunslingers, seven of them, protecting a Mexican village from some local bandits, four of them getting killed. A discussion on what constitutes bravery, a lament on the lonely lives gunmen lead, Yul Brynner and Steve McQueen star but their acting is nothing too special (I rather like Charles Bronson in this one). Enough action, not entirely believable. However, the scoring by Elmer Bernstein is legendary:

High Noon (1952)

2010-09-09T22:54:00.002+03:00

Duty, honor, bravery - these are attributes of the individual, only when enough individuals carry them, can they define a community or society as a whole, when peer pressure from a majority or a significant number of individuals forces the other society members if not to obtain them, at least to pay lip service to them or to act in accordance to them. Their moral value is very much increased, when individuals display them in the face of a society indifferent or even hostile to them. That is the story of Will Kane (portrayed by Gary Cooper, in what is perhaps his finest role), a marshal in a frontier town, and the story of the 1952 masterpiece High Noon. It is the day of his wedding to a Quacker (played by the lovely Grace Kelly) and the day he gets to resign his commission as marshal and go to another town to open a shop with his new bride: no more gunfights for him, and his wife (who lost a father and a brother to gun-fighting) feels very strongly about it. A new marshal is to come the next day and the town feels it will be safe for a few hours.

After the wedding the town learns that Frank Miller, a killer whom Kane had brought to justice and was originally sentenced to hang (his sentence was commuted to life and he was subsequently pardoned), and his gang of three are coming to town to exact revenge on Kane and take over the town, as they did before Kane's arrival (actually, the other members of his gang are already there and expecting Frank to arrive by the noon train), he decides, at first, to speedily leave the town with his new wife. But it is not long, before his sense of duty overcomes him, and he returns to town, with the intent of raising a posse and facing the Miller gang - he has a little more than an hour until noon to do that (clocks are displayed many times during the film, indicating how much time is left for Kane). His pacifist wife will have none of this and decides to leave with the noon train. One by one, all the townspeople Kane had counted on to assist him either avoid him, or refuse to help - even their wives cannot shame them into it by reminding them the good Kane did for the town. Just one person had initially volunteered and was deputized, only to return his star in the end, when he found out, that there would be no other members of the posse. As for Kane's regular deputy, jealousy and anger because Kane did not support him to become the new marshal leave him out of the fight. There are only two volunteers, who Kane rejects: the town drunk and a boy who claims to be 16 years old, when he actually is only 14. A subplot involves a Mexican former lover of both Frank Miller and Kane, who has hooked up with Kane's deputy, and has to leave, to avoid Miller's rage for leaving him for Kane. At some point she meets Kane's wife and tells her off for not standing by her man.

In the end Kane faces the Miller gang alone; unexpected help comes from his wife, who, upon hearing the first gunshots, leaves the train (which she had boarded) and goes back to town and even kills one of the brothers. Frank Miller captures her hostage, but somehow she momentarily manages to escape and leaves a little room for Kane to shoot and kill Miller.

An amazing scene follows: the town seemed to be empty during the fight - suddenly scores of people come out of every door, while the 14-year old kid, always looking up to Kane, obliges to get him his baggy carriage. Kane takes his tin star off his vest and throws it down, on the dirt, before leaving town with his wife.

Kane, as an individual, stands out in his community. He has made the town a place for families to live. The saloon owners despise him for that; so do the brothel operators. But those people who are supposed to be the beneficiaries of his actions chicken out and want nothing to do with him. In a climactic scene, in the town's church, Kane is almost accused of provoking Frank Miller into returning back to town. But even after everyone in town refuses to help him, Kane feels bound by his duty and honor. He stays behind to fight for what he believes, even when his wife chooses to leave him, less than an hour after their wedding, rather than stay and see him get killed (though eventually, as we know, she has a change of heart). Although everyone around him displays cowardice, Kane's individual sense of duty and honor keeps him going.

The message of the film should be taken into the context of its time, i.e. the height of the McCarthy era. Many people involved were black-listed at the time and hence not credited with their contributions to the film; but the film displayed amazingly how an individual's core beliefs and values are of more significance than the prevailing societal or political norms.

Extra: Enjoy the title song: "High Noon (Do Not Forsake Me Oh My Darling)".

La Dolce Vita (1960)

2010-09-07T22:52:00.001+03:00

I really did not know what to make of Federico Fellini's 1960 movie "La Dolce Vita". A stunning Marcello Mastroianni stars and the term "paparazzo" (plural: paparazzi) is derived from the name of the photographer, who works for Mastroianni's character in a gossip magazine. The film lacks a coherent narrative, but it seems to center on some days and nights in the life of Marcello (the protagonist's name), a celebrity gossip journalist who also seems to have (or have had) literary aspirations. What is evident, throughout the film, is that Marcello is probably not content with his life. Much as he seems to enjoy the limelight and some of the perks of his job (getting to hang around attractive and famous women), one can understand that he seeks some sense of fulfillment; he sees his life as materialistic, and is envious of an intellectual friend of his, who seems to live a more "spiritual" life than Marcello.

Marcello cheats on his fiancée, who in turn attempts suicide, desperate for his love and attention. There is an episode, in which they angrily break up and he kicks her out of his car, leaving her stranded on the road, only to return hours later and pick her up and apparently make up with her. At some other point, Marcello obtains the services of a prostitute for his visiting father, who enjoys the attention at first, but has a mild heart attack while in her room and leaves in embarrassment.

A significant section of the film is centered on the coverage of two children (apparently trained by con-men) who claim to see apparitions of the Virgin Mary. The scenes in that section are fascinating, in that they show how people react to such purported miracles, how they flock trying to get some miracle therapy for their diseases, persisting even during rainfall, how the two children, very obviously schooled, claim to see the visions at one place or another and how this ends in tragedy, as a small child is run over by the crowd which is running to another place, where one of the children says he saw the Madonna.

A turning point in the movie is when Marcello learns that his intellectual friend, Steiner, killed himself and his two children; it is up to Marcello to break the news to Steiner's widow, while many gossip-magazine photographers try to take her picture. This leads to Marcello indulging in ever more materialistic habits, participating in a party, which takes place in a villa, into which the party-goers have broken in. Marcello even suggests that everyone in the party has sex with everyone else, assigning each person their partner. This is not accepted, however, and the whole group goes out to the beach, where they see a giant fish that has been stranded on the beach or caught by the fishermen. The fish's giant, empty dead eyes are one of the iconic images of European cinema. Their emptiness, reflecting the emptiness of Marcello's life (which he failed to fill with his literary pursuits, the devotion to his job, his indulgence in materialistic habits or women, his feelings for his fiancée, and his attempt to "up his intellectual ante" with Steiner).

There is one character, in the whole movie, that probably encompasses the purity or the innocence, which Marcello seems to crave for: a young waitress, named Paola. He sees her at a seaside resort, and engages in conversation with her, calling her an angel; this is at about the middle of the movie. He gets to see her once again at the end, on the beach, after his failed attempt to incite an orgy and after seeing the giant fish - only now they are separated by a distance and some water, the wind is blowing and Marcello cannot make out what Paola is trying to tell him. A close-up of her face, watching Marcello go away (and, possibly forfeiting his shot at the purity he sought), ends the movie.

Let me just say that Mastroianni's acting is brilliant - and, of course, the music by Nino Rota is amazing. A film definitely worth watching.

Another Look at the Beatniks

2010-09-07T03:02:00.000+03:00

The New York Review of Books runs a story on a photograph exhibition at the National Gallery of Arts in Washington, DC, titled: Beat Memories: The Photographs of Allan Ginsberg. The photographs, as the exhibition's title suggests, have been taken by Allen Ginsberg between 1953 and 1963. The article discusses how some of the Beatniks secured some financial comfort in their last years not by selling their poetry and prose or by giving lectures and talks, but rather by selling art - pictures and photos. Moreover, it is a look on some of the features of the so-called Beat generation.

It seems that the Beatniks were a small but cohesive group, which managed to leave its own, discernible mark in the conformity of the '50s and the early '60s. Sexual relations among the group's members probably strengthened its cohesion. They led a lifestyle quite contrary to the norms of that time with many excesses, many of them experimenting and getting addicted to drugs and one of them (Burroughs) even shot and killed his companion in a drunken William Tell game gone awry.

Their appeal to younger generations is based, to a significant extent, on their free, bohemian lifestyle. Their prose and poetry was also characterized by motion and fluidity and very often by rhythm, someone could even recognize rhythmical patterns similar to those of jazz music in their writings. Their seemingly care-free attitude and the disregard for the dire consequences of some of their actions is reflected in their poetry; so is a dark psyche, which rejects the societal rules and niceties imposed on them.

Allen Ginsberg's poem "Howl" is one of the typical works of the Beat Generation. This is how it begins:

      I saw the best minds of my generation destroyed by 
      madness, starving hysterical naked, 
      dragging themselves through the negro streets at dawn 
      looking for an angry fix, 
      angelheaded hipsters burning for the ancient heavenly 
      connection to the starry dynamo in the machinery of night, 
      who poverty and tatters and hollow-eyed and high sat 
      up smoking in the supernatural darkness of 
      cold-water flats floating across the tops of cities 
      contemplating jazz, 
      who bared their brains to Heaven under the El and 
      saw Mohammedan angels staggering on tenement roofs illuminated ...

The Art of War Propaganda Cartoons

2010-09-05T14:23:00.011+03:00

When I was a kid, back at the time when the cartoons played on Greek TV were those produced by the Walt Disney or the Warner Brothers Studio and before the advance of the prevalent Japanese nonsense, I remember watching Bugs Bunny or Porky Pig taking on the Nazis or the Japanese. Being just a kid, I enjoyed the sight gags and all, but of course their propaganda value was lost on me. But now seems a good time to re-appreciate these efforts in the context of World War II and to enjoy them some more, their political incorrectness notwithstanding. Their humor is understandably crude, at least by peacetime standards.

Let's begin with a cartoon that, according to YouTube, was banned - it shows the Japanese being horrible at everything they do and does not even fail to mention what was considered a significant propaganda cue, by then, the defection of Rudolf Hess.

Here's Donald Duck going crazy in Nazi Germany - actually, it's just a nightmare describing life in a militaristic society - and, when he wakes up, he is assured to see the Statue of Liberty outside his window:

Duffy Duck is a commando - notice how the poor German soldier named Schulz is being treated by his superior officer (implying that the common German soldier really wants no part in the war) and called on by Hitler himself in the end:

And this is my own personal favorite: Frank Sinatra and Bing Crosby contributing uniquely to the war effort (with many of the era's great singers auditioning):

The Candidate (1972)

2010-09-05T02:44:00.001+03:00

It's now considered almost a classic: the movie, which portrays an idealist, played by Robert Redford, run a long-shot campaign for a U.S. Senate seat from California against a three-term incumbent Republican Senator. It's not exactly David versus Goliath, as Bill McKay, the character played by Redford, is a former Governor's son and wins, on the strength of his name alone, the Democratic primary. He initially enters the contest, feeling that he has no chance of winning, so he can just use the campaign as an opportunity to promote his platform; he forgoes any help from his father and, at some point, even refuses to employ a political operator of his father's. But, following his primary victory, it seems that he will be crushed, so he starts becoming more of a politician, mincing his words - and when it appears as if he might indeed have a chance at winning the Senate seat, his message becomes even more generalized, eventually being limited to a slogan - something like "Bill McKay for a better way".

Other than that, the political messages of both nominees give the impression that almost nothing has changed in the vocabulary or the priorities of liberals and conservatives (save for the Bill Clinton parenthesis), although at the time the film was shot, Roe v. Wade had not yet been decided, so abortion was still an election issue. McKay calling for more welfare, more government intervention, stricter environmental regulations, no more nuclear power plants; his Republican opponent praising the value of hard work and prayer. One can also enjoy how the incumbent always plays up his role, how aloof he is at first and finally agrees to a debate (when the numbers are catching up with him), and how the challenger loses his soul in the process (it is even implied that he has a mistress during the campaign), finally accepting his father's endorsement and assistance from his father's political machine. And, of course, the closing scene, where Bill McKay, by now the Senator-elect, asks his campaign manager: "What do we do now?".

New Blog for Politics

2010-09-04T19:26:00.000+03:00

My posts for politics and economics will be on my new Plain Politics blog from now on. I will continue posting here on matters of general interest, TV, books I read, etc. Check my post on illegal immigration.

Mad Men Stories - Roger Sterling: a Tragedy in the Making

2010-08-31T08:52:00.006+03:00

If there is a tragedy which is being overlooked by Mad Men commentators, that is the tragedy of Roger Sterling. If I were asked to bet on which key character would be committing suicide by the end of this season, my money would be Roger. Everyone is discussing how Don Draper's life is heading for disaster, but an epiphany of sorts (and some assistance by A.A. member Freddy Rumsen) could very easily be a plot device to bring him back to where he was. Draper still seems to have the talent and the goodwill and name recognition to work and sell his work to clients.

Sterling, on the other hand, not only lacks talent or drive, but is realizing it, too (but not able to come to terms with it). The first slap on his face came on the season 3 episode, in which the British owners of Sterling-Cooper presented a new chart for the company; his name wasn't even mentioned. He explained that he makes his job look so easy, that people don't realize how important it is. Then, on the third season's final episode, he admitted to Draper that he was acting as if though he had created his business when, in actuality, he had inherited it (and, it was noted, that the only reason he was included in the new firm was the Lucky Strike account). And then in this season - apart from the Ponds Cold Cream account, which he has to handle himself; even there he manages to get the client, a recovering alcoholic, drunk - he only brings trouble to the company, most pointedly with the Honda account. His childishness is alluded to many times over the series (he himself also considers his young wife to be childish), one can see that Bert Cooper is behaving to him like a father trying to persuade his young son not to be naughty, and Lane Pryce in the latest episode ("Waldorf Stories") even referred to him as a child while talking to Campbell.

For his part, Sterling himself is trying very hard to justify - to himself, that is - his importance. He is writing his memoirs (for want of any meaningful activity) and he understands that there are only a few important things he would be able to say about his work. He wants to get the credit for what he considers his own ultimate coup for his previous company, discovering and hiring Don Draper (and he wants so badly recognition by Draper himself on that), but it seems that even his role in that is controversial at best. It seems that he thinks that he is running out of excuses for living - his look after Draper leaves his office with the Clio award at hand is that of a man understanding that the recognition he received by Draper was probably not genuinely felt, but only a matter of good manners or of old-times-sake camaraderie. John Slattery does an amazing job in portraying that look of a sense of uselessness trying to be concealed by reference to imaginary (perhaps) moments of true executive genius. Roger Sterling's jumping out of the window within the next few episodes seems very plausible - especially if something to the effect of Lucky Strike leaving the company comes to happen.

Social Security - It's More Than a Matter of Political Correctness

2010-08-31T00:07:00.001+03:00

Gail Collins, in a New York Times Op-ed, lambasted Alan Simpson, a Republican and co-chairman of the President's deficit reduction commission, for referring to Social Security as "a milk cow with 310 million tits". This, says Collins, confirmed that Simpson is indeed sexist and bashes seniors constantly, as was claimed in an article on Huffington Post. She goes on to make some tongue-in-cheek proposals on what should be done to prevent Social Security from collapsing.

If the op-ed was only a matter of political correctness and the use of the word "tit", that wouldn't matter too much (if you want to hear the word in a hilarious context, check this out until its end!); but the issue is that, once again, opinion makers pamper to senior citizens' wishes and defend their entitlements without so much as recognizing that an actual problem for the financing of Social Security exists. Such shortsightedness is appalling, especially for those of us who will bear that burden. An overhaul of Social Security is necessary and, surprisingly enough, several European countries are setting the example. They have introduced a two- or three- pillar pension system differentiating between the kinds of entitlements for people after their retirement. Typically the first pillar is a set amount handed out to every person above a certain age, independent of any contribution, enough to provide for subsistence. The second pillar is based on the accrued contributions of the retired person and is either somewhat proportional to them or is actually taken from the pooled contributions (defined contribution system - as is the case in Chile). The first two pillars are either state-administered or very heavily regulated. A third pillar, optional and complementary to the first and second, is operated by the market and private insurance companies and, in most cases, the insurance premiums are tax-deductible. Moreover,

This trifurcation leads to a diversification of the dangers for the pensioners and clarifies the state's role - it provides a guaranteed minimum wage after a certain age, guarantees that the contributions of the individual pay off and provides a motive for individuals to complement their public pension with a private one. Failing to reform the monolithic Social Security system by pandering to the seniors (who allegedly have greater voting power) will surely lead to its collapse.

Blogging Jane Jacobs' "The Death and Life of Great American Cities": the Need for Diversity in Usage and How to Achieve it

2010-08-30T23:13:00.002+03:00

A city or a part of a city works well, according to Jacobs, when there is presence of people - inhabitants, workers, visitors, tourists - during the whole day and evening. She maintains that, in order to obtain such an effect, cities and parts of cities (districts, neighborhoods, etc.) must be diverse - diverse in usages, that is. It is very easy to contemplate that in an area, where people both live and work (not necessarily the same people, of course), people are present, in the streets, the whole time: people going to and from work, parents taking their children out for a stroll, people living there, enjoying their walk after work, people going out to dine or enjoy themselves in some other fashion.

This means that the city and its streets in particular are monitored by the city's dwellers at all hours - and also that people get many more chances to meet each other, to bump into each other, to discover people with similar interests or desires. Jacobs claims that there are four generators of such diversity: mixed primary uses, small blocks, old buildings, and concentration. Let me just write a few words for the first three generators of diversity - I will deal with the need for concentration on my next post on the book.

Mixed primary uses means that a part of a city cannot be solely a business district or an art center or residential. It needs to mix up at least two primary usages, in order for people to be frequenting it all day. This, in turn, means that many secondary uses can be developed, since there are many businesses that can thrive on a clientele present not only for a couple of hours a day (as is the case in business districts, for example), but can count on customers coming in any time of the day. Restaurants and cafes are a typical example of businesses that cannot be sustainable if they work for only two to three hours a day - their overhead, then, is too much for them to handle, they have to raise prices, which means they lose clients and, inevitably, they are forced to close. Conversely, if they can be sustained and be open all through the day, they can support new businesses or new residences, since the workers or the dwellers can count on these businesses for much of the coverage of their needs. They can also attract outsiders, which is of course very good for the local economy, leading to the opportunity for new businesses, and so on.

Small blocks are another generator for diversity, in that they allow many small streets to form and the people living in them get more opportunities to mingle and to follow different paths everyday to their work or to their bus stop. These small streets are also places for small businesses to appear and to assist in mixed primary or secondary uses, leading to the results just mentioned. If, on the other hand, blocks are large, people are reduced to taking one particular route for their everyday walks or strolls or to go to their work. Moreover, it is much more difficult for small businesses to develop, since the distances between a point on the opposite site of the block and the small business is so big, as to discourage potential customers from making the trip (as it often is) from their houses to that business, be it a restaurant, a barber shop, a small gallery, or whatever. Small neighborhood businesses in residential areas bring, of course, the mixed use Jacobs considers important to generate diversity. Jacobs attributes the development of Greenwich Village to the East (to what today is known as the East Village - remember, this book was published in 1961) and not to Chelsea, which was up to some point comparable to Greenwich Village in terms of its population's incomes, to the difference between the large blocks of Chelsea and the small ones in Eastern Village.

Old buildings or, rather, a mix of old and new buildings, seems at first glance an unlikely generator of positive diversity. However, one can understand that cheap buildings, cheap land in general, is required for many an upstart company, which cannot afford to pay expensive rents or buy a studio, an apartment or a store at a high price. Newer and more expensive buildings can be used by established businesses and the osmosis between small and big, upstart and established, proves mutually beneficial in almost all cases.

The New York Times on David and Charles Koch and the Tea Party Movement - Oh, the Condescension!

2010-08-29T19:44:00.004+03:00

Perhaps the most fundamental question defining the political divide between the left and the right today is as straightforward as can be: who ought to decide how money is to be spent - the people who earn it or someone else, in the name of the community, society, the common good, the common interest, etc.?

Since states were organized and money was invented, people had always forfeited a part of their earnings to their governments, in the form of taxes, in the understanding that such taxes would be used for financing a state machine, which would provide goods mostly related to its monopoly of legal force: an army for external defense, a police force for internal security, a system of courts for the enforcement of contracts. In modern states this contract was slightly modified, to include certain cases, in which collective or state action was deemed to be preferable to individual action in order to bring about a result desirable to society as a whole, like universal literacy (and later education), some works of infrastructure (roads, bridges, etc., which were initially outside the confinements of private property), etc. But this arrangement, reasonable at first, gave birth to an ever-increasing bureaucracy and the temptations, in a democratic system of government, for opposing political fractions to use the state mechanism for political favors to the electorate - this called for a larger realm of state action which, in turn, needed its own bureaucracy and needed money to work. And this, of course, meant more taxes.

Moreover, after FDR took over during the Depression, a new role for the government emerged: give money away, create public projects, if only to stimulate demand. And this, of course, meant even more taxes. And today an ever increasing large part of the public sector purportedly serves needs, which would be much better served by the market - which means that people's incomes (and transactions and hereditary transfers and so on) are taxed for some other people, either elected or, in most cases, unelected, to decide where they should be spent, such decisions no longer limited to the basic functions of the state or even to providing goods and services which would be better (or almost as well) provided by the state than the market.

This would inevitably lead to reaction by people who think that the government, in taxing and spending, decreases the value of their work or their entrepreneurship in order to feed the special interests which have inevitably sprung out of this process. This reaction has taken the forms of grassroots organizations, most prominent of which today is the (collectively so named) Tea Party. And these organizations may be financed by wealthy people, who lose a lot more money to taxation than ordinary Americans.

According to an Op-ed by Frank Rich in the New York Times, these Tea Partiers are stupid. How can they not understand that their actions only help to serve the super-rich? How can they connect themselves with what, I guess, are supposed to be their class adversaries? And how can they accept contributions from such evil people, such as the Koch brothers?

Because the Koch brothers are evil, as so thoroughly established by a New Yorker article. Yes, very much so. They want to pay less taxes, instead they want to spend their money on hypocritical donations to the Lincoln Center for the Performing Arts or, even worse, to Memorial Sloan-Kettering Cancer Center. Not to mention that their father was afraid of Communist infiltration back in 1963 (when such an event was so unfeasible! - see the Guillaume Affair in 1973-1974), that David Koch was the Vice-Presidential Nominee of the extremist Libertarian Party and they both helped with the founding of the reactionary Cato Institute (where the person who is most responsible for turning me into a reactionary, Professor Bradley A. Smith, has outrageously defended actual free speech in campaigns). And, what's more, they give money to candidates or political causes they support!

After mentioning all these evil deeds and tendencies, Rich goes on with some ramblings about Murdoch (guilt by association for the Koch brothers?), but not before he has pointed out the great contradiction in these simple-minded Tea Partiers' positions: they want to have a government that does not run a deficit, and at the same time they "have no objection to running up trillions in red ink tax cuts to corporations and the superrich" (Tea Partiers, apparently because of the mind control exercised over them by the Kochs, do not realize that part of a rich person's earnings, if in excess of a certain amount, becomes ipso jure property of the government). So, it once again comes down to the question asked in the beginning of this post: should the corporations and the superrich (sic - although last time I checked the non-superrich were not exempt from taxation) decide where to spend their money, or should this decision be left to the benevolent governmental bureaucracy? In other words, not giving the government money leaves it with (oh, the horror!) less money to spend in pursuit of its noble causes, of which the stimulation of the economy is once again the premier.

So the Koch brothers want less taxes - but, at the same time, they donate unheard-of sums of money to causes they believe in. Not only think-tanks and candidates, but to foundations for culture or for battling cancer. Why, if they purport to be so generous, do they not give the money to the government? My reactionary response (or rather hypothesis) is this: they want their money to go where they feel that it will have a positive impact on society, on others. They do not want the money to go to a grant for a search of the mating habits of snails in Utah, so that the government can both do political favors with other people's money and claim, at the same time, that it is energetic in bringing the economy back to its feet. I will also dare to guess that the Tea Partiers are privy to such intentions and do not in any way feel manipulated by the evil, seductive, and so patently hypocritical David and Charles Koch.

Enough With the Stimulus Already!

2010-08-29T06:48:00.003+03:00

Yet another op-ed piece (by a member of the President's Economic Recovery Advisory Board, no less!) at the New York Times calls for more money to be poured from the government to the economy to stimulate it. The same false analogies are drawn with the Great Depression and the need to boost demand and create new jobs is invoked. But how cannot all these people, trained in the '70s, when demand-side economics was the undisputed orthodoxy, see that any sort of artificial boost to demand cannot go on for long? Or that an ever-increasing deficit cannot be sustainable?

Paul Volcker, who is also an advisor to the current President, kept interest rates very high in the first couple of years of President Reagan's administration, in order to keep the money flow low and combat inflation. For some time unemployment was skyrocketing - and the economy actually contracted. 1982 and 1983 were dark years for many people. And the change which came about in mid-to late 1983 and was sustained until 2000, essentially, was such, that in the 1984 presidential campaign Reagan could plausibly claim that it was morning again in America.

What was the effect of Volcker's policies? That with money supply and demand kept low, the market indicated what the real needs of the consumers were. It drove, essentially, businesses to sound investments. Moreover, the businesses that survived the contraction proved that they had sound financial footing. They could be trusted to extend credit to by banks and other businesses, they were trustworthy. It became much easier to expand one's business, hence to create more jobs; since these jobs were in companies that were creditworthy, any temporarily adverse financial climate would not jeopardize most of them. Employees knew that they could count on their employer continuing to do business - and that provided them essentially much more job security than any regulation or state intervention. Workers could plan for the future, buy a house on a mortgage (which could be repaid) and actually increase demand, which is in essence what the prevailing economists of the '70s wanted to accomplish through shortcuts.

What happens if there is another stimulus package? Money will be spent on things (I can't even call them goods or services) that nobody needs - which only the government, in its "wisdom", considers not important, but somehow defensible as having some sort of usage. Ms. Tyson, in the op-ed mentioned above, proposes that the money be spent on infrastructure (railroads, highways, etc.). There is something the government could actually do to improve infrastructure, without spending its own (= i.e. the taxpayers', lest we forget that) money: seek private financing in these projects - issue bonds, to be repaid by the people using the infrastructure, by tolls or by a percentage of the tickets in the new railways, which might be constructed (when talking about the federal government, this applies only to interstate highways or railroads - otherwise, it is for the States themselves). The global market will assess the feasibility of these projects on its own and if the (state or federal) government can attract capital and the bond issue is covered, so much the better. If the federal government insists on another stimulus package, then once again a match for pork between Senators and Representatives will ensue, businesses or academics or other individuals with political connections will usurp the taxpayers' money and the artificial increase in demand will only be sustainable, after an initial hike, by another stimulus package.

Cheering Up II: Mozart!

2010-08-28T20:32:00.002+03:00

Music can be very uplifting. Mozart has, of course, composed a lot of masterpieces. Here are some particularly cheerful works or parts of his works:

Common choices:

4th part of Eine kleine Nachtmusik

3rd part of Oboe Concerto

Divertimento in D Major

Personal choices:

Third choice - 1st part from Piano Concerto No. 23

Second choice - 1st part from Symphony No. 29

First choice (of course!) - 4th part from Symphony No. 41 ("Jupiter")

These are by no means all of my favorite Mozart compositions (there are too many of these!), but the ones I turn to when I need to cheer up. Maybe they will cheer you up too!

It Can Happen in Democracies Too, or How a Political Caste Can Insulate Itself from the Electorate

2010-08-28T14:47:00.004+03:00

The defining feature of a representative/ parliamentary democracy is the regular change of government as mandated by an informed electorate. Flow of information, then, is crucial in maintaining a democracy, since it is crucial for the government to actually be answerable to the electorate. Conversely, a political caste which is self-serving and self-perpetuating will inevitably attempt to curb that flow of information, in order to prevent any new players in the political scene to appeal directly to the people. Should that endeavor succeed, a closed ruling - political class is formed, open only to those select few who pose no real danger to the establishment and who, in fact, submit to it and can only aspire to rise through its ranks. The good of the country or voter intent is not even an afterthought. For anyone wishing to serve their country through politics, the dilemma becomes: join us, against your better judgment or even your conscience, or stay in the political wilderness, your opinions or proposals or positions forever remaining in the sidelines, where nobody will ever hear of them or you, much less consider voting for you.

Well, that is exactly what has happened in Greece. Under the pretext (typical!) of preventing undue influence of money in political campaigns, Greek election law puts caps on how much money a candidate or a political party can spend; and on how much a candidate or a political party can receive as campaign contribution from an individual. But the legislation does not stop there: it even places limits on how many times, during election season, a candidate may appear on the TV or in the radio - and even (in the case of municipal elections) goes on to regulate that a candidate for mayor may only make one appearance in a website within the four months preceding the election (election dates for local elections are fixed). And, even more than that, the limitations during election season for national or European elections vary, in accordance with the votes each party received in the previous elections - the law provides that political parties are not allowed to buy airtime during election season; that airtime is provided free of charge by the TV and radio channels; and that the Minister of Interior shall allot the time between the political parties on TV according to the standard of relative equality and that no political party can have more airtime than that, which is provided for by the ministerial decision. "Relative equality" means that the Minister should allot more time to established parties and much less to newly-formed parties, as has been the case in all elections conducted under this legislation (since 2002). And, remember, smaller parties are not even allowed to buy, on their own, time to match the airtime alloted to the first party by the ministerial decision. That means, of course, that the electorate does not even get to know the existence of smaller or newly-formed parties. This is not just curbing the flow of information, it's practically killing it.

Did you say anything about how that would be a blatant violation of the First Amendment, had the elections been held in the United States? Well, the Greek Constitution, as amended by the Parliament in 2001 (the same parliament that voted the 2002 legislation) provides, in art. 29 § 2, that the law may prohibit certain types of pre-electoral promotion. It seems that the political caste has managed to take such prohibitions even outside the scope of judicial review (checks and balances in Greece? Ha, ha!). That results in a political class, completely insulated from the electorate, controlling the country and giving away jobs to its cronies; a political caste completely cut off from society and lacking in elementary decency, since joining it requires throwing one's decency completely away. Of course, meritocracy in a system like this would only sound as a joke.*

This political caste is currently collapsing under its own ineptitude and corruption. Greek economy has been driven into chaos, mainly because of the political caste's handling out various entitlements to an inefficient bureaucracy and a cabal of well-connected public procurers. Its natural conclusion seems to be its eradication, when Greece defaults on its debts, since they will no longer have a public purse to control and will no longer be able to pay pensions and civil servants' salaries, or anyone else for that matter. Such failure, in a country, where 60% of the economy is either directly controlled by the State sector or directly related to it, will undoubtedly provide the sort of information, that no legislative means would be able to block: that the ruling political class has made us all broke.

* A case is pending before the Council of State in Greece, challenging the constitutionality of the aforementioned provisions; a decision is expected any day.

Cheering Up I: British Comedy

2010-08-27T23:34:00.000+03:00

Someone, whose twitter account I am following, asked her followers what song would cheer her up. Several responses came, love songs, cheerful songs, but there was a very conspicuous absence: the song which concluded the Monty Python movie "The Life of Brian". Of course, I am referring to "Always Look on the Bright Side of Life". Then I thought how almost each separate scene of that movie is so incredibly hilarious, that just watching one scene makes my day. Oh, the scenes! The stoning scene, the balcony scene, what have the Romans done for us?, the grammar teaching scene, Stan wanting to have a baby, the calling for action, the crack suicide squad, the persecution of the hermit - and so many others. And after that I came to realize how much I enjoyed the Monty Pythons (like their Ministry of Silly Walks and Philosophy Football sketches from their Flying Circus) and British humor in general.

Who can hold back a laugh at most of the Yes, Minister or Yes, Prime Minister scenes (here's just one of my favorites - just wait for the final retort)? Or Blackadder? I even enjoy watching such old series, as Jeeves and Wooster; I particularly like their jazzy intro or Hugh Laurie and Stephen Fry singing Cab Calloway's "Minnie the Moocher". Of course, there are so many other classics: Faulty Towers, Only Fools and Horses, etc.

So, because in every life we have some trouble, but when you worry you make it double, you can always cheer up-up-up with some British comedy!

Blogging Jane Jacobs' "The Death and Life of Great American Cities": The Uses of City Neighborhoods

2010-08-25T23:19:00.000+03:00

Jacobs continues where she left off: having discussed the role of the streets and of neighborhood parks, she goes on about the role of the neighborhood itself as a self-governing (albeit not necessarily in a formal sense) body; this, of course, entails defining what constitutes a neighborhood. Surprisingly enough, Jacobs proposes that we think of city neighborhoods in three levels: a small neighborhood, centered around a street, a larger district, distinct within a city, and a whole city by itself.

This seeming contradiction is explained very well if one understands how cities function as a whole, as opposed to just being the sum of self-contained smaller units (neighborhoods or districts): one of the main properties of an urban center is that people can find, within the whole city, a sizable number of other people sharing their own interests or offering the specialized services (or even goods) they might desire. The potential for such specialization requires a significant concentration of people-potential customers, that only a city can offer. Moreover, there are governmental functions (such as policing, for example), that, most of the time, belong to the authority of the city government - which, however, cannot work properly if it is cut off from the actual neighborhoods. An important entity, then, to which all city dwellers look up, is the city itself.

On the other hand, street neighborhoods, i.e. neighborhoods on the smallest scale, cannot be defined solely through geographical borders and isolated (and insulated) from one another; if so, the whole sense of a city is lost for their inhabitants. They come about naturally, usually around a center which might either be a park or a church or a store, which many of the neighborhood's people frequent, and through the neighbors' interaction many parallel webs of relationships evolve, which result in the existence of a neighborhood. But small neighborhoods like that have little or no political clout; in the rare instances they seem to have more of an impact, that is due to some important person or institution (such as a college campus) living or situated in the neighborhood and, in that case, the neighborhood can only be dependent on the particular person's or institution's whims.

That is why Jacobs argues for another neighborhood level, the district, which can be understood as a number of street neighborhoods, in geographical proximity, which share more or less common problems - and usually has some political representation, in the form of electing a representative to the City Council. The chapter on the uses of city neighborhoods is filled with examples of organizations and mobilizations, mostly at the district level, which were effective in challenging decisions made at a central level. Moreover, organizations at the district level can be very helpful in informing central municipal authorities on the issues of the respective districts, serving as an intermediary between the Mayor or the Police Commissioner and the street neighborhood.

Again, in all three levels of neighborhoods, Jacobs stresses the various relationships that emerge from the daily interaction of the neighbors or of people of common interests or goals within a district or a city. She notes that it does take time for these relationships to be built and to become strong. She also observes that in ethnically homogenous neighborhoods such ties might be developed faster, but at the expense (crucially) of interaction with the bordering neighborhoods, which would form a strong network within a district. Apart from that, ethnical homogeneity would also mean the exclusion of newcomers not belonging to the dominant ethnic group and its breach would result in massive changes, having an indirect effect of making the neighborhood undesirable to those who had settled in because of its ethnic composition. Such changes, then, have an adverse effect on the process of building overlapping relationships and networks (which require time to begin anew) and, consequently, on the effectiveness of the neighborhood as such.

This chapter ends the first part of the book, titled "The Peculiar Nature of Cities". In sum, Jacobs argues that cities have their own properties which are markedly different than those of suburbs and should be treated as whole, diverse entities, rather than the accumulation of small, autonomous communities, particularly since the diversity and specialization in services or jobs afforded to city dwellers is their main motive for living in a city in the first place.

Blogging Jane Jacobs' "The Death and Life of Great American Cities": Neighborhood Parks

2010-08-24T00:20:00.000+03:00

General introduction - disclaimer: I am involved with an independent run for the municipal elections in Athens, due next November. The group I support is called "Orange" and is led by Mr. Tasos Avrantinis, a very dear and able friend. Jane Jacobs' seminal book "The Death and Life of Great American Cities", published as far back as 1961, contains observations which would be relevant even in today's Athens, since many of the problems facing the American cities of that period have causes and explanations common to most large metropolitan areas. Although Jacobs was not an architect or a city planner by trade (she was a journalist and actively opposed many of "master planner" Robert Moses' plans in New York City), her observations are very astute and her arguments are very convincing. I am beginning a series of posts, in which I intend to write down the basic points of her book's chapters, as I am reading them.

Neighborhood parks - introduction: Although the first specialized chapters in the book deal with the functions of sidewalks, my first post will be on the chapter addressing neighborhood parks. There is a very specific reason for this: a whole airport in Hellenicon, to the South of Athens, has closed. Its whole area (belonging to the Greek government) is double to that of Central Park in New York City. There are many voices calling for the establishment, in this area, of the largest municipal park in Europe. This concept reeks megalomania, of course, and is in no way sustainable (all the more so, given Greece's precarious current financial situation).

Jacobs spends a very large part of her book contradicting the accepted wisdom of most city planners on many issues, the role of neighborhood parks among them. She uses a lot of empirical evidence to back her claims (much of which we can relate to with our own experiences half a century later), which are also supported by compelling arguments of reason. Her central thesis is that parks do not operate independently of their surroundings and do not add value to them by themselves. In fact, it is rather the other way round. And a prominent observation she makes is that with parks, most of the time, it's either very good or very bad, no middle ground. Parks can either be an extension of the neighborhood, in which case the flourish, or they can be cut off from it, in which case they become decrepit.

She gives many examples of parks which are filled with people all the time and contrasts them to many dilapidated parks, including many which had been planned and were expected to bring great value to their neighborhood. On general, it seems that parks, which are situated next to mixed-usage areas fare much better than parks situated in exclusively residential areas; parks situated near business areas fare even worse. The main reason for this is that, in mixed-usage areas, there are people at all times of day walk or wonder on the park. People going to work, people coming to work, mothers and children in the morning, mothers and children in the afternoon, people taking a lunch break from work, etc.

Another very important aspect of parks, often overlooked in Greece (where we go to great pains to show how much green and trees we can plant in as little space as possible) is that the inside of the parks should be visible from the surrounding streets. That way there will be no dark parts, with the informal supervision afforded by the passers-by and the neighbors (which is the focus of one of the chapters on the role of sidewalks) available at all times. That is one of the reasons that most successful parks are rather small ones. Moreover, Jacobs proposes that general-themed parks should have variety in their settings and a center, which would be the area carrying the most activity in the parks. Their relationship to the sun is also important: the sun must, ideally, not be cut off from the park by very tall surrounding buildings.

Experience has proved that parks, which are not suitable for general, everyday use, can function as specialized parks with very good effect (swimming pools and skating rinks were hits in New York City, theaters and concert venues also). Jacobs also mentions parks, whose only function is to provide a visual relief for passers-by. Her examples are taken from the very small parks in San Francisco which have been set on corners created by the convergence of the streets.

I must also not fail to mention that Jacobs dispels the myth, that parks reduce pollution. She notes that it takes almost a small park to offset the carbon-dioxide emissions of four persons. If parks are designed to be too big, resulting in the metropolitan area widening up and the use of the automobile being required (as is the situation in Los Angeles), the effect on the environment is rather adverse.

Learning from the "tube"?

2010-08-22T12:06:00.002+03:00

Well, television was always regarded in "educated circles" here in Greece as a "silly box", making its own viewers sillier. This might explain in part an article by Ms. Marianna Tziantzi in the Greek edition of the Athens daily "Kathimerini", presenting the whole Mad Men phaenomenon to her readers, particularly the interest displayed by viewers in the show's historical accuracy and the many fora and on-line conversations (giving this example from the Wall Street Journal), in which viewers try to point out any inaccuracies in the way people speak and behave in the series (embarrassing the show's creator Matthew Weiner into admitting that he was regretting having a character utter the phrase "the medium is the message" four years before Marshall McLuhan famously coined it). Ms. Tziantzi goes on to state that research like that would be seen as a complete waste of time in Greece. Of course, this is due to the fact that TV is in no way seen as an art form and, even more than that, it is inconceivable in Greece that anything other than serious documentaries might have more than light entertainment value, much less any educational scope.

Luckily, that is not the case in the States. Mad Men has propelled a discussion on the '60s - a period where norms of behavior changed, race relations reached a crucial point, gender relations took a new dynamic, and the prevalent conformity of the '50s (symbolizing authority as far as the youths in the U.S.A. and Europe, as well, were concerned) was challenged. The painstaking period research by the show's creators allows for the series to provide viewers with a solid background for the discussion which, eventually, leads to their own soul-searching.

Even in the past, TV series would foreshadow or even provoke significant developments in society as a whole. Star Trek, in its seeming naiveté, was almost an allegory, a conversation on the relationship between different cultures, different civilizations, and the extent to which third parties should not intervene, even in cases, in which their (i.e. the potential interveners) core values are breached - a conversation that is definitely relevant today. Plus, Star Trek had the audacity to display the first interracial kiss on television.

Other series took head-on prevailing issues of their days. That "All in the Family" or "The Cosby Show" were the most popular TV series in their time is telling (I was very fortunate in that these shows were aired on Greek television). They were shows, which a whole family could watch together, and which could very well spur a conversation between parents and their children. They took on their head issues like bigotry, personal, family and racial relations, responsibility (by kids, teens, and adults alike), etc.

This is not to underestimate the sheer artistic value of some TV series, particularly those produced in the new millennium's first decade (the "aught's") - "The Sopranos" have been rightly praised, but for me another HBO show stands out even more prominently: I am referring, of course, to "The Wire". In this excellent series, set in Baltimore, MD., one can really find the elements of a Greek tragedy (or, rather, many Greek tragedies at the same time). Realistic characters, with traits a viewer would recognize in herself/ himself or her/ his friends, neighbors, acquaintances; functional and dysfunctional interpersonal and group relationships corresponding to actual relationships in real life; stories of personal triumph or demise; characters the viewer can sympathize with, can adore, be loyal to, indifferent to, or loathe; a mother not hesitating to send her son to deal drugs, so she can keep up her lifestyle; a gang leader wannabe, not hesitating to sleep with an incarcerated comrade's girlfriend, later to order his execution in jail; hubris and sometimes vindication; an acute description of politics, or the press, or schools in parts of America; and a world where there are good guys who are not 100% perfect, bad guys who are not 100% despicable (although moral relativism is absent: there are good guys and bad guys), with people trying to do their best under adverse circumstances and displaying a strong sense of honor (in both cases this includes gang members), where the "good guys" do not always win, where there cannot be a final resolution.

So, yes, there are many things we can learn from TV and, notwithstanding the pronouncements of our self-appointed cultural elite here in Greece (which have remained unchanged since the early '70s, when TV started to become popular), I will try to seek them.

What I learned from Tony Judt's "Postwar: A History of Europe Since 1945"

2010-08-21T21:15:00.004+03:00

Recently, I finished reading Tony Judt's "Postwar: A History of Europe Since 1945", and I would like to share some of my impressions of this terrific book, which I think anyone even remotely interested in history would enjoy very much.

Let me begin by saying that it is a very informative book. While it's not written to be read only by history buffs, some elementary knowledge of European history is required to follow it; nevertheless, even well informed readers will learn many new things by reading the book. Moreover, the book does an excellent job of putting every single fact it describes into context, so the reader understands its significance to the way things turned out the way they did, both the hows and the whys. I, for one, was surprised to find out how much, immediately after the end of World War II and for some years on, the fear of a rearmed Germany, which would display the same territorial ambitions as the Third Reich, exceeded even the fear of the mighty Soviet military machine in Europe - and how it lead to coal, one of Germany's most important assets, being put under an international authority, the High Authority of the European Coal and Steel Community, the harbinger of the European Economic Community that would evolve to be the European Union; that, in fact, fear lay among the seeds of European integration even more so than ideals of co-operation among peoples or the desire for an enlarged common market.

The descriptions in the book, particularly those of a devastated Europe in the aftermath of the war, are very realistic, they bring to mind scenes from movies of the Italian neo-realist cinema in their detail and realism. Another of the author's talents is his ability to switch from a broad approach to very detailed views of periods, countries, etc., in a way consistent with his whole narrative. The author might take us, for example, from a general view of the influence of the Catholic Church in politics throughout Europe (including Poland) to the specific role the Catholic Church played in Franco's Spain, and the reader will enjoy the transition. The book, then, is broad in its scope, but detailed enough, without becoming tiresome, for the reader to have gained a complete picture of the forces that led Europe to where it is today.

For my part, I learned a lot from Judt's description of the communist States of Eastern Europe. Judt narrates, in fascinating detail, how the Soviet Union managed to install puppet regimes in the lands it had conquered during the War, although communist sympathies among the local population were minimal; and how the leaderships of these regimes were always men (never women) of no more than average intelligence, with a bureaucratic set of mind and their ability to convey orders from Moscow being their most valuable asset. Each time someone more intelligent would rise to the top in a communist party, signs of independence would invariably lead to either an intra-party putsch or, worse, to the intervention of the Red Army (the role show trials played in the solidification of such regimes and the riddance of party leaders of Jewish descent is also accounted for - a notable exception was Poland in 1956, where the local party chiefs, primarily Władysław Gomułka, were able to convince the Soviets that a number of reforms they undertook would pose no threat to the stability of the Warsaw pact - and Moscow's relative tolerance in the matter made many people in Hungary believe that they could undertake similar reforms, leading to the intervention of the Red Army later that year). The fall of these regimes, precipitated by their inefficiency, which no propaganda machine could hide from their citizens, the restlessness such inefficiency caused and some small liberties granted to the population, in order to appease them, is another outstanding part in the book.

Finally, I should mention that one of the underlying themes of the book is the search for (or even the existence of) a common European identity, especially after the enlargement of the European Union in 2005 (the year the book was published) and the rejection of the european Constitutional Treaty by electorates in France and the Netherlands. Although English has become the lingua franca of today's Europe (to the extent that it is acceptable for a Flemish and a Walloon in Belgium to converse in English, rather than offend one another by not using their respective languages), a European identity seems to be being carved more in juxtaposition to the United States of America, rather than anything else. The welfare state (although Judt does recognize its limitations and the need for its overhaul) is a distinctly European, as opposed to American, feature. Even more important is the role of the State in matters of culture. European States pride themselves in the many state-run orchestras, theaters, cinema foundations, etc. they have, whereas in America art is left to the private sector (as it should, at least in this blogger's opinion); and, ironically enough, one of the central functions of the various European countries in their own cultural affairs is to prevent their cultural landscape from being americanized. And, last but not least, the Iraq war is mentioned as an example of the traditional powers of European integration (mainly France and Germany) chiding the countries that participated in the so-called "coalition of the willing" (Great Britain, France, the Czech Republic, etc.) as taking an un-European stance.

P.S. Tony Judt passed away a couple of weeks ago. He had suffered from amyotrophic lateral sclerosis (Lou Gehrig's disease); he was active until the very end. He wrote down experiences of his illness, and essays on his life, among others, for the New York Review of Books. Many of these essays are still available online.

The Great What-If's

2010-08-20T20:25:00.007+03:00

Bernard Knox, a redoubted classics scholar, passed away on July 22. His obituary in the New York Times ends with a hypothetical he presented, when speaking against the attempted refudiation (sorry, repudiation), on the part of some radicals, of Western tradition in general: "God knows what the world would be like if we were all brought up on the stuff they'd like us to read".

Well, this reminds me of so many "what if" scenarios that have been brought up in conversations, in a political or historical or scientific or much lighter context. One of the most common political hypotheticals in Greece is what would have happened, if the Communist forces had won the Civil War of 1946-1949 here. A very interesting alternative history novel, titled "Lenin Square, formerly Constitution Square" (Constitution Square is one of the central locations in Athens, right in front of the Parliament building) by Dimitris Fyssas, is based on this supposition.

So, let's have a poll among ourselves: what is the hypothetical you have encountered most in your discussions? Here is a sample list (feel free to add more):

1. Wars - Battles

The Persians winning in Marathon

Mark Antony winning in Actium

Arabs winning in Poitiers

The Saxons winning in Hastings

The Turks conquering Vienna or winning in Lepanto

The British winning in Lexington

Napoleon winning in Waterloo

The Confederates winning in Gettysburg

2. Science - Technology

Archimedes not spending enough time in his bath-tub

Newton not sitting under the apple tree

Darwin not making the journey on the Beagle

Fleming not discovering penicillin

The Germans/ Soviets getting the A-bomb first

Steve Jobs graduating College

Al Gore not inventing the Internet

3. Politics

Alexander the Great not dying of disease in 323 BC

Columbus not being granted the ships to go westwards to find India

Alexander Hamilton defeating Aaron Burr in their duel

J.W. Booth failing to assassinate Abraham Lincoln

L.H. Oswald failing to assassinate JFK

Lenin's train not making it to St. Petersburg

The burglars entering a different room in Watergate hotel

Margaret Thatcher not defeating Edward Heath for the leadership of the Conservatives

The Soviet Union invading Poland in 1980

Ross Perot winning the 1992 elections

Al Gore winning the 2000 elections (alternatively, as appeared in conversations: Ralph Nader not entering the election)

Dred Scott, Brown v. Board of Education, Roe v. Wade (and, of course, Bush v. Gore) being decided differently

4. Culture - sports

Beethoven not losing his hearing

Babe Ruth not being traded to the NY Yankees

Miranda v. Arizona being decided differently

This is a list of all the what if's that I have encountered in conversations or read someplace or other and can recall now. I would appreciate more what-if's added by you (and maybe a small alternative storyline!).

And, as a postscript, watch how Lord Black Adder made many what if's actually happen, while discussing with Baldrick the role of the individual vs. broader forces and trends in the making of history.

5. Addenda (recommended by friends with good and not-so-good intentions)
Paris (of Troy) being gay
Pontius Pilate acquitting Jesus

(P.S. For Greek readers, wondering why a U.S. Supreme Court decision, Miranda v. Arizona, is listed on the culture category: there would be no "You have the right to remain silent" without it)

The Haikus and Other Poems by Bertram Cooper

2010-08-19T23:24:00.006+03:00

Mad Men's fictional character Bert Cooper, played by Robert Morse, is supposed to be a big fan of (Ayn Rand and) everything Japanese. (spoilers follow) Matthew Weiner is planning to share with Mad Men's viewers in a later season a collection of haiku and other poems taken from Cooper's notebooks (seems he had the time to fill a few). Here is a sampling (in random order):

Speak not readily

Of Spring and cherry blossoms

In full August

A red sun rising

My soul lies unperturbed

In blackness - grief

Beginning anew

With the son of my brother

And three others

I knew Don Draper.

Don Draper worked for me - Pete,

You're no Don Draper

A Samurai's sword

Should be treated with respect

Even by movers

And here's a couple of limericks in Bert Cooper's collection:

I once took Lee Garner to chatter

He kept asking what is the matter

I knew smoking kills

But it does pay the bills

So I stayed confined to the latter.

I once met an adman named Guy

They said he could make donkeys fly

But he lost a foot

And he took the boot

So poor Lane was spared of Bombay

Are We Allowed to Criticize Religions?

2010-08-18T19:37:00.003+03:00

This article by Reason magazine puts the matter into perspective. It is deplorable that "political correctness" (from both sides of the political spectrum) so easily leads to a discussion being more self-referential than it should have. I cannot see why anyone can quote the Bible and indicate that many passages are repugnant or self-contradictory or hate-inciting or whatever, the same with the Qur'an, the Torah or other holy texts of various religions. The Reason article is correct in pointing out that all the rage today is to not offend Muslims. The Mohammed cartoon stories, and the way in which the United States reacted, almost admonishing the artist who drew them, instead of taking a stance consistent with the First Amendment to their own Constitution, is a (sad) case in point. Respect, courtesy, they are indeed necessary for a society to function and to set rules of behavior between its members; but such rules can only rise to be social norms or conventions and not lead to their violation being a punishable offense. If a mere claim by persons or groups that some form of behavior or other offends them could lead to a criminalization of other people's behavior (and, mostly, of their speech or expression), then the whole premise behind freedom of expression would become moot. And, of course, Muslims (this is in reference to a Sam Harris article linked to in a comment to the previous post) can claim no special right of non-offense relative to all others.

Religious Toleration Stories

2010-08-17T12:58:00.010+03:00

August the 15th is an important religious holiday for Greeks - it marks the Dormition of the Theotokos, i.e. the Virgin Mary, who is held in high esteem as Mother of Jesus and as a symbol of motherhood by Orthodox Christians. Many religious symbols and relics are associated with Mary, many convents and places of worship too, and Maria is the most common name among Greek women. Panagiotis and Despina, two other very common names, are also derived from Mary (Panagiotis being the masculine form of "Panagia", i.e. all-holy, and Despina meaning "Lady"). One of the most important places for Virgin Mary's worship was the Monastery of Panagia Soumela, situated in the Pontos region in today's Turkey, which was a center of worship for the Christians of Greek origin living at the perimeter of the Black Sea ("Pontiacs"); almost all of them were part of the population exchange between Greece and Turkey that took place in 1923, following the Treaty of Lausanne. Since that exchange took effect, the Monastery would no longer function as a place of worship, but rather as a tourist attraction and the Pontiacs who came to Greece built a new Panagia Soumela Monastery on Vermion Mountain. It is apparent that references to the original Monastery very often carried nationalistic undertones and last year a crowd of nationalistic politicians gathered at the original Monastery and sought to perform Mass there; the Turkish authorities, who had not granted such permission (and no such permission, to my knowledge, was ever requested), intervened and the matter ended after some mild protestations, which failed to gain any traction.

This year, however, the Turkish government (of mildly Islamist leanings, no less) decided to allow worshippers to hold Mass at the Monastery; and, indeed, the Orthodox Patriarch of Constantinople, Bartholomew, led the Mass on August the 15th. Turkish Prime Minister Erdogan's decision and declaration that no harm was caused by the religious worshippers (quoted in an excellent editorial in the Hurriyet Daily News newspaper) was a statement of an authority at ease with itself (and made by a Prime Minister who brandishes his Muslim piety, as opposed to his declaredly secular predecessors), making reference to the religious tolerance of the Ottoman Empire, and of religious and national confidence.

Contrast Turkey's stance with the debate over whether a Muslim Community Center should be built near the site of the September 11, 2001 attacks - and notice the phobic reactions by the so-called conservatives. The essence of their arguments is ably refuted in William Saletan's article on Slate magazine, but I would like to put my two cents in: the most sensational (and appealing to the sentiment) claim is that, by putting a place of Muslim worship so near Ground Zero, terrorists will have consolidated their 9/11 "triumph" and be able to rub it in everyone's (the victims', their relatives', New Yorkers', Americans') face; as if allowing Muslims to worship at the place of their choosing is something American Democracy should view as a defeat (not to mention that any such notion would equate the people worshipping in the Center with the 9/11 terrorists only by virtue of their appeal to a common religion). Quite the contrary: by allowing Muslims to freely worship even on Ground Zero America would be able to rub in Al Qaeda's face that 9/11 achieved nothing its masterminds hoped for - that America is the place, where, better than anywhere else, people of any nationality or creed can publicly and (why not?) proudly display their religious affiliation, their national heritage, any part of their identity they consider important, so long as they do not cause harm to others. On the contrary, Al Qaeda (as Saletan correctly indicates) is the real enemy of Muslims everywhere, threatening and executing those, who do not share is perverse interpretation of the Qur'an.

To those, who doubt that the Qur'an would lead to a civilization that could be considered enlightened by today's standards let me only point out that, at the 8th and 9th centuries AD (that is only a couple of centuries after Islam was founded) the best physicians and mathematicians (algebra is an Arab word, after all) would be found in the Arab world (from Baghdad to Alhambra) - and that it is Muslim scholars who preserved ancient Greek texts (most profoundly Aristotle) from the fanaticism of the Christians of the time.

The United States of America is a country much more powerful than Turkey and its tradition of tolerance and separation between religion and State is rooted much deeper into the American traditions and way of life. One can only hope that America follows Turkey's example, displays the confidence of Prime Minister Erdogan, and upholds these traditions, so central to its very character, even in the face of phobic demagogues.

Update: This Washington Post article raises some very interesting points.

E pluribus unum; Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και αμερικανικό σύνταγμα

2009-09-05T10:26:00.004+03:00

Initial Positions on European Integration

2009-03-25T10:37:00.008+03:00

OK, we (Greece) are holding elections for the European Parliament and we are going to send our delegates there. That is considered a given. And, despite the vocal objections from the far left, our participation in the European Union and in the euro-zone has never really been put into question. Moreover, it is without doubt that Greece has benefited immensely from participating in the E.E.C., the European Union and the euro-zone. A great amount of money has been poured into Greece, which led to many public works being completed, the auditing functions of the european institutions have kept the greek public debt within comparatively reasonable proportions and the stability of the euro saved Greece from financial disaster. So, overall the balance has been positive.

Yet, this should not deter us from taking a closer look at the way the European Union functions or the proposals put forward in the Treaty of Lisbon for the Union's reform. There are inherent dangers, which we shall examine, among others that of an emerging european mega-bureaucracy, the undefined powers of the Union as against those of the member-States and so on. Also, the so-called "democratic deficit" should also be taken into account.

In a series of posts we shall examine the balance of powers between the Union and the member-States and, also, amongst the Union's instruments.

An English-language Blog for a Greek Political Party

2009-03-24T21:36:00.002+03:00

Dear readers, this blog's host has joined the new political movement, Drassi (= Action), an effort to bring common sense to Greek politics.

There are a number of interesting blogs following this party in Greek; your host is an occasional contributor to them. This blog will continue posting in English, in order to provide outsiders who might be interested with a glimpse of greek politics, as seen through the lens of common sense.

Our main immediate goal is to achieve a respectable vote tally at the forthcoming elections for the European Parliament. This blog will seek to present the party's positions on the issues of European integration and to invite opinions, if possible, from citizens of Europe outside Greece. Any suggestions are welcome at the host's e-mail, which is available at his profile.

A Sense of Kennedy Entitlement

2008-12-20T11:41:00.003+03:00

Charles Krauthammer has this to write regarding Caroline Kennedy's wish to be appointed to the Senate seat in New York which will be presumably vacated by the Secretary of State appointee Hillary Clinton. This blog can only concur.

Budget, Devolutions, and Revenue

2008-12-05T09:08:00.003+03:00

Read this article on the thought process of a commission dealing with revenue raising for Scotland; ideas that have been tested, with various results in other confederate or quasi-confederate states.

A Conservative Post-Election Critique

2008-11-11T21:17:00.001+03:00

Read it. It is a very interesting story of what has happened since 1980.

A Different Race

2008-11-04T21:27:00.005+03:00

From Andrew Sullivan's Blog:

Today let the issues be the issue!

Vote NO to Proposition 8

2008-10-29T16:43:00.003+03:00

Voters in California are voting on a proposed constitutional amendment that would consider valid only a marriage between a man and a woman in California (the so-called Proposition 8).

Such an amendment would institutionalize, in effect, discrimination based on sexual orientation. Sen. Dianne Feinstein's statement (one of the few statements by the Senator that this blog would wholeheartedly subscribe to) casts the problem in its correct scope. By voting in favor of Proposition 8 a majority of voters (presumably straight voters) officially and unreservedly decides that a minority (gays) should be relegated to second-tier citizen status. That entails a very dangerous exercise of the majority's (any majority's) rights.

This blog is against discrimination in all forms. It is not in favor of gay rights per se, since it considers that there are no "gay" or "straight" rights. It is against labeling people based on their sexual preferences. Defeating Proposition 8 is not a matter of preferring gay people's rights to straight people's rights; in actuality, no straight person's right is breached by the official recognition of the bond between two partners of the same sex. Defeating Proposition 8 is a matter of defeating discrimination in its most heinous, institutionalized form.

The Chicago Tribune's Powerful Endorsement of Sen. Obama for President

2008-10-18T08:54:00.001+03:00

Read it; it is very thoughtful, although a lot of it is based on the editorial board's familiarization with Sen. Obama from his time as a Illinois State Senator.

Joe Wurzelbacher, the Person of the Third Debate

2008-10-16T19:55:00.002+03:00

So, there was Joe the plumber, Sen. John McCain's friend, who would become famous for complaining that he shouldn't face an extra tax burden for making a yearly net profit in excess of $ 250,000. Is he the typical voter? Do his anxieties reflect the "middle class", America's backbone, as per Sen. Obama's campaign? He was put to good use by Sen. McCain, who, however, failed to give a concise picture; when he wants the federal government to guarantee home-owners' mortgages, where is he going to find all the money to do so?

John McCain - a Hero for Not Inducing Too Much Hatred

2008-10-11T10:21:00.002+03:00

That's the essence of this New York Times piece. On the other hand, his vice-presidential nominee, Gov. Sarah Palin, has been found to have abused executive power over a family matter in Alaska. I'm trying to find a page-1 (or maybe page-2) article on Sen. Biden - where is he?

A Devastating Review of John McCain's Life in Rolling Stone Magazine

2008-10-08T20:19:00.003+03:00

This piece presents Sen. John McCain in the darkest of colors, the complete opposite of the persona he tries to present as a candidate. Although his time as a POW is treated rather harshly, there seem to be quite damaging elements in his conduct as a U.S. Senator. Let's see the impact or the revisions of this article.

Sarah Palin and the New York Times

2008-10-06T17:09:00.006+03:00

Gov. Sarah Palin quoted the New York Times ("[her] copy of [yesterday's] NYT") yesterday to establish a relationship between Sen. Barack Obama and Bill Ayers; quite an improvement, since last time she spoke up, she couldn't mention the papers she reads every day. It's a real shame that this campaign season is centered around her and any silliness she purs out, doggone it! And no discussion of the serious issues is taking place any more. I hope the next presidential debates focus more on substance than on all this.

The Dumbing Down of American Politics - Salon Magazine

2008-10-04T20:04:00.003+03:00

Read this very interesting piece. This blog has very many disagreements with the Obama-Biden ticket's professed policies - in fact, it is closer to some of the things Sen. John McCain and Gov. Sarah Palin are saying in the form of slogans. But the latter do not even come close to enunciating a proper conservative or libertarian position; they only give ridicule to ideas of smaller state intervention. Their support of the bail-out plan, as proposed by the Bush administration, is very indicative of their propensity to favor state intervention, when it seems politically expedient to do so. The lip service that the Republican ticket occasionally pays to libertarian ideas helps only to mock them further in the eyes of many people. Overall, the Republican ticket is a disaster for people espousing deregulation and free markets - and bringing the level of the discourse down to "folksiness" only makes matter worse.

All About Sarah

2008-10-03T08:41:00.002+03:00

The Vice-Presidential debate was all about Sarah Palin's performance; how would she do, whether she could speak, etc. (although, it seems, much of the presidential campaign is about Sarah Palin). Most people think she did better than expected, but then those expectations were set very low, after her complete mumbling answers to Katie Couric (whose rather timid questioning she called "gotchas"). So she proceeded with her prepared sound-bites, in the knowledge that the moderator was unable to expose her discrepancies through a follow-up question, peppering her answers with "doggone it"'s and supposed folksy charm. A nice show-off but, when you really think about it, a dreadful precursor of things to come, if she were to win the vice-presidency. Being a "Joe six-pack" would probably disqualify a person from the presidency, yet Gov. Palin seems to endorse the opposite idea: it doesn't matter if she cannot handle details, focus on the substance of questions, etc., as long as she speaks like a 19th century Wild West folk hero. Maybe the GOP should nominate Bart or Homer Simpson for the job next time (granted, they are not Wild West heroes, but, boy, they sure wish they were, plus they don't blink). In the process we found about this guy, Sen. Joe Biden, who seemed at times to really know his stuff on foreign policy. Not that I approve of the Obama-Biden duo's socialist-policy tendencies (in which they will probably not be checked by Congress, as it seems that economic populism is all the rage currently), but at least his thoughts seemed very coherent on some serious questions. Judging only by the debate, I'd vote hands down for him.

Blogging the U.S. Presidential Election

2008-10-02T17:20:00.004+03:00

This blog is going to follow the last stretches of the U.S. Presidential Election. It is going to make an endorsement within a couple of weeks, although, at the outset, neither of the major contenders seem to espouse the blog's libertarian ideals. We will also be following, when possible, the Libertarian Party candidate, Rep. Bob Barr. Right now the election seems Sen. Obama's to lose. However, one week is a long time in politics, let alone 4 weeks. Let's keep an eye on those presidential guys.

"Το Ασφαλιστικό Σύστημα και η σύγκρουση των γενεών" - παρουσίαση των θέσεων της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στη Θεσσαλονίκη

2007-08-27T13:08:00.000+03:00

(αναδημοσίευση από τη Συμμαχία των Dalton)

Η παρουσίαση των θέσεων της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για το ασφαλιστικό σύστημα θα γίνει από υποψηφίους βουλευτές και στελέχη της στο Ξενοδοχείο "Ηλέκτρα Παλάς" στη Θεσσαλονίκη (Πλ. Αριστοτέλους και Μητροπόλεως) - Αίθουσα "Μακεδονία ΙΙ" - το Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2007, 11.00 π.μ.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι το μόνο πολιτικό κόμμα που προτείνει τη μετάβαση σε κεφαλαιοποιητικό - ανταποδοτικό ασφαλιστικό σύστημα, ώστε να λυθεί το σοβαρότερο μεσοπρόθεσμο οικονομικό πρόβλημα της οικονομίας μας. Όσοι συνειδητοποιούν το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και αντιλαμβάνονται τα αδιέξοδα της σημερινής λογικής και τις διεξόδους που προσφέρει το κεφαλαιοποιητικό σύστημα το υιοθετούν. Τα κόμματα εξουσίας επιμένουν να στρουθοκαμηλίζουν. Εάν θέλετε να ακούσετε και να συζητήσετε τις ξεκάθαρες προτάσεις της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, θα χαρούμε να σας δούμε και να ακούσουμε τη γνώμη σας το Σάββατο που μας έρχεται.

Οι Daltons της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

2007-08-24T01:36:00.000+03:00

Από σήμερα θα μπορείτε να διαβάζετε απόψεις και σχολιασμούς μελών της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στο blog της Συμμαχίας των Daltons. Ο γράφων είναι ένας από τους τέσσερις κακούς αδελφούς. Καλή ανάγνωση!

Ο Γιώργος Αυτιάς, οι τρίτεκνοι και η διαμόρφωση της πολιτικής κατά την πρωινή τηλεοπτική ζώνη

2007-08-23T16:20:00.000+03:00

Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης, οι οποίες έλαβαν τη μορφή κατατεθειμένων νομοσχεδίων στη Βουλή που διαλύθηκε πρόωρα, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: μοιράζουν χρήμα. Πολύ χρήμα. Χρήμα που προέρχεται από το δημόσιο ταμείο, το οποίο πηγαίνει σε κατηγορίες ανθρώπων, οι οποίοι το "δικαιούνται" (εξαιρώ την έναρξη μεταβίβασης έστω και μέρους της συντάξεως δημοσίου υπαλλήλου που πέθανε στη σύζυγό του, όταν και η ίδια είναι συνταξιούχος του Δημοσίου - πρόκειται για μεγάλη αδικία, η οποία κάπως επανορθώνεται).

Γιατί το "δικαιούνται" όμως; Κανείς δεν το εξετάζει αυτό. Στην περίπτωση των συντάξεων του δημοσίου που μόλις ανέφερα, το δικαιούνται οι οικογένειες, από τις οποίες γινόταν διπλές κρατήσεις για σύνταξη, αλλά κατέληγαν μόνο με μια σύνταξη. Οι υπόλοιποι; Από πού κι ως πού κάποιος, ο οποίος αποφασίζει να κάνει τρίτο παιδί (και το ίδιο ισχύει και για το τέταρτο κ.λπ.) να δικαιούται παροχές από το κράτος; Οι παρουσιαστές, όπως ο κ. Αυτιάς ή ο κ. Παπαδάκης, κόπτονται για την αδικία που υφίστανται οι "χαμηλοσυνταξιούχοι" - δεν μνημονεύουν, όμως, ότι οι άνθρωποι αυτοί κατέβαλαν ελάχιστες εισφορές στο ασφαλιστικό σύστημα. Επίσης κόπτονται για τη διατήρηση του δικαιώματος γυναικών που έχουν ανήλικα τέκνα να βγαίνουν στη σύνταξη από τα 50 τους - και να λαμβάνουν πλήρη σύνταξη! (με δικαστικές αποφάσεις, ήδη από το 1993, και οι άνδρες δικαιούνται να ζητήσουν το ίδιο) - δηλαδή να δίνει κάποιος εισφορές για 20 χρόνια και να λαμβάνει σύνταξη, η οποία να μπορεί να μεταβιβάζεται και σε επόμενες γενεές, και να διαρκεί συνολικά 50 χρόνια. Το "δικαιούνται", σύμφωνα με τους παρουσιαστές των πρωινών εκπομπών (αρωγός των οποίων είναι και ο Επίκουρος Καθηγητής Εργασιακών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο - και όχι Καθηγητής Εργατικού Δικαίου σε κάποια Νομική Σχολή - κ. Αλέξιος Μητρόπουλος, νομικός σύμβουλος της ΓΣΕΕ και τέως μέλος του ΔΗΚΚΙ). Όπως και δικαιούνται να βγαίνουν στη σύνταξη όσοι κλείνουν τα 50 σε νομούς με υψηλή ανεργία!

Προσοχή - δεν εννοώ ότι πρέπει να καταργηθεί η έννοια του κράτους ως διχτυού ασφαλείας, το οποίο να ενισχύει όσους, για λόγους ανεξάρτητους από τη θέλησή τους, δεν είναι εις θέσιν να εργασθούν ή να παραγάγουν πλούτο. Αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει μια κοινωνία, όταν κάποια μέλη της ζουν εις βάρος των άλλων, όταν εκμεταλλεύονται τις ψηφοθηρικές ευαισθησίες ενός κόμματος εξουσίας και επιτυγχάνουν να λαμβάνουν επιμίσθια της αδιαφορίας που έδειχναν στο παρελθόν. Πείτε σε έναν επαγγελματία, που δίνει 500 και πλέον ευρώ το δίμηνο στο ΤΕΒΕ (και που, αν έχει οικονομική στενότητα και δεν μπορεί να καλύψει τις εισφορές του, πάει και φυλακή), ότι θα παίρνει σύνταξη λίγο ανώτερη από κάποιον που δεν έδινε καμμία εισφορά ή που εργάσθηκε πολύ λιγότερα χρόνια από τον ίδιο. Υπάρχει κανείς που να θεωρεί ως έκφραση της κοινωνικής αλληλεγγύης μέτρα, τα οποία δρουν ως αντικίνητρο στην εργασία, την παραγωγικότητα, τη συμμετοχή στην οικονομική δραστηριότητα; Ακόμη και κάποιος που θεωρεί τον εαυτό του σοσιαλιστή μπορεί να αποδέχεται ότι το κοινό καλό εξυπηρετείται καλύτερα όταν συμπεριφέρονται το ίδιο σε κάποιον που εργάζεται και σε κάποιον που αδιαφορεί; Το κοινό καλό εμπεριέχει την εξασφάλιση και των αδιαφόρων; Ή η ανάγκη για κοινωνική συνοχή μεταφράζεται σε αναδιανομή των εισφορών αυτών που εργάζονται, μέσω των συντάξεων, και σ' αυτούς που δεν εργάσθηκαν το ίδιο;

Κι όμως, αυτό είναι το αίτημα που προβάλλεται από τις πρωινές εκπομπές. Αν κάποιος "δικαιούται" μια παροχή, κατά τις εκπομπές αυτές, δεν εξαρτάται από την προτέρα συμπεριφορά του και τη συνεισφορά του στην οργανωμένη κοινωνία, από την οποία προσδοκά τις παροχές αυτές, αλλά από το πόσο πειστικά μπορεί να παραστήσει τον αναξιοπαθούντα.

Το παρόν κείμενο ας θεωρηθεί κείμενο γκρίνιας (και μάλιστα "ατάκτως ερριμένης") κι ας με συγχωρούν οι αναγνώστες. Όσο προχωρούμε προς τις εκλογές, θα συζητούμε στην ιστοσελίδα αυτή θετικά τι μέτρα μπορεί να λάβει το κράτος, προς ποια κατεύθυνση πρέπει να είναι αυτά, πώς θα μπορεί να εξασφαλίζει κατά το μέγιστο δυνατό βαθμό ότι οι παροχές του αξιοποιούνται από αυτούς, προς τους οποίους απευθύνονται, αλλά κυρίως για τους τομείς, από τους οποίους το κράτος πρέπει να απεμπλακεί - γιατί μόνον έτσι θα μπορέσει να απελευθερώσει υγιείς δημιουργικές δυνάμεις που υπάρχουν, και μάλιστα όχι μόνο στην οικονομία, αλλά και σε πολλούς άλλους τομείς: στην εκπαίδευση, στην τέχνη, την τεχνολογία κ.λπ.

Ο Πρωθυπουργός και η εθνική ομοψυχία

2007-08-21T21:03:00.000+03:00

Στην απίθανη διπλή αιτιολογία για τις πρόωρες εκλογές (προϋπολογισμός και αποφυγή πολιτικής οξύτητας) διακρίνουμε μιαν όψιμη αγάπη του Πρωθυπουργού για την εθνική ομοψυχία. Δεν θα ακολουθήσει, λέει, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. (και, πιστεύω, εννοεί και την υπόλοιπη αντιπολίτευση) στο δρόμο της πόλωσης και της οξύτητας. Δηλαδή η κριτική για τις ψηφοθηρικές πρακτικές της κυβερνήσεώς του, επειδή είναι οξεία, πρέπει, κατά τον ίδιο, να αποφεύγεται. Ο ίδιος, φυσικά, είναι υπόδειγμα πολιτικής αυτοσυγκράτησης, ειδικά όσο βρισκόταν στην αντιπολίτευση ("αρχιερέας της διαπλοκής" ο πολύ ελαφρύς χαρακτηρισμός που απέδωσε στον κ. Κ. Σημίτη).

Η παρούσα κυβέρνηση απετέλεσε, σε πολλά θέματα, κακέκτυπο του παπανδρεϊκού κράτους- είναι χαρακτηριστικό ότι, στις δικαιολογημένες αντιδράσεις για τη βουλευτική υποψηφιότητα του Αρχηγού του Γ.Ε.ΕΘ.Α., η απάντηση εκ μέρους της κυβερνήσεως δεν ήταν παρά υπενθύμιση του φαινομένου Λυμπέρη: επαναφορά από την αποστρατεία και τοποθέτηση ως Αρχηγου Γ.Ε.ΕΘ.Α. μέλους της Κ.Ε. του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (το ρόλο του Ναυάρχου Λυμπέρη στα Ίμια τον θυμόμαστε καλά, νομίζω) από την κυβέρνηση Παπανδρέου το 1994 ή 1995. Που σημαίνει ότι: αφού έγινε το 1994 (ενν. η εμπλοκή ανωτάτου στελέχους των Ενόπλων Δυνάμεων στην κομματική πολιτική) από τη δική σας κυβέρνηση, δικαιολογούμαστε να το κάνουμε κι εμείς. Και μη διανοηθείτε να οξύνετε τα πνεύματα φέρνοντας αντιρρήσεις.

Η αγάπη και η τόλμη του Πρωθυπουργού

2007-08-20T14:29:00.000+03:00

Είναι πλέον γνωστές οι ευχαριστίες του Αρχιεπισκόπου κ.κ. Χριστόδουλου προς τον Πρωθυπουργό, επειδή ξεπέρασε το μέτρο της αγάπης και φρόντισε ιδιαιτέρως γι' αυτόν, παρέχοντάς του το πρωθυπουργικό αεροσκάφος και καλύπτοντας τα νοσήλειά του, καθώς και τη διαμονή του (όπως και αυτήν της συνοδείας του) στις Η.Π.Α.

Ο Πρωθυπουργός, λοιπόν, επέδειξε αγάπη. Αγάπη που δεν του στοίχισε τίποτε - η κάλυψη των εξόδων αυτών δεν γίνεται από την προσωπική του περιουσία, αλλά από τα χρήματα των φορολογουμένων. Έτσι έδειξε την αγάπη του και στους εργαζομένους των φωσφορικών λιπασμάτων, που θα τους καταβάλλει μισθούς (και ασφαλιστικές εισφορές) για τα επόμενα 6 έτη χωρίς να εργάζονται, το ίδιο και με τους εργαζομένους στην κλωστοϋφαντουργία στη Νάουσα, που βγήκαν στη σύνταξη στα 50, το ίδιο και στους υπαλλήλους του ΟΤΕ, στους οποίους καταβλήθηκαν ποσά που οι υπόλοιποι ούτε ονειρευόμαστε ως παροχή από τον εργοδότη μας, μόνο και μόνο για να δεχθούν να βγουν στη σύνταξη πρόωρα. Έτσι θέλει να δείξει και αγάπη στους αγροφύλακες κι εγώ δεν ξέρω πού αλλού.

Μπορεί να παραβλεφθεί ο ψηφοθηρικός σκοπός των παροχών αυτών; Όποιος είδε τις δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου ίσως να παρατήρησε το συνοφρυωμένο βλέμμα του κ. Καρατζαφέρη, ο οποίος βλέπει να χάνει πολύ μεγάλο μέρος των "εκκλησιαστικών" ψήφων προς όφελος του κυβερνώντος κόμματος. Ή, αλλιώς, η κυβέρνηση μας φόρτωσε τα έξοδα της νοσηλείας του Αρχιεπισκόπου και της διαμονής αυτού και της συνοδείας του για να αποδυναμώσει ένα αντίπαλο πολιτικό κόμμα (άλλο το γεγονός ότι δεν τρέφουμε και ιδιαίτερη συμπάθεια προς το κόμμα αυτό). Και αυτό αφού είχε ήδη, από το 2004, χορηγήσει φοροαπαλλαγές στην Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία διαθέτει πολύ σημαντική περιουσία που μπορεί να αξιοποιήσει για τη νοσηλεία του Προκαθημένου της (χωρίς να παραβλέπουμε και τη δυνατότητα κάλυψης των νοσηλείων από τον ασφαλιστικό φορέα των ιερέων - νομίζω το Ταμείον Ασφαλίσεως Κληρικών Ελλάδος).

Αλλά ξέχασα: έκανε και μια προσωπική θυσία ο Πρωθυπουργός - έδωσε στον Αρχιεπίσκοπο το φυλακτό του, ρισκάροντας με την παράτολμη αυτή κίνηση την έκβαση των εκλογών! Εκτός κι εάν το φυλακτό, ενισχυμένο από την ευλογία του Αρχιεπισκόπου (φυλακτό = αρχαίο Χριστιανικό σύμβολο, αποκομμένο από προ-χριστιανικες ανιμιστικές και παγανιστικές παραδόσεις), μπορεί να δράσει υπερατλαντικά για να βοηθήσει τη Δεξιά του Κυρίου.

ΥΓ. Για διαφόρους λόγους δεν μπορώ να πω ότι συμπαθώ τον Αρχιεπίσκοπο - τουναντίον. Ωστόσο, επειδή σέβομαι ότι περνά δοκιμασία δύσκολη, δεν γράφω όσα θάθελα για την απροκάλυπτη υποστήριξη εκ μέρους του του κυβερνώντος κόμματος - του εύχομαι, σε ανθρώπινο επίπεδο, ολόψυχα και ειλικρινά να τα καταφέρει και να επιστρέψει στην Ελλάδα υγιής. Εδώ θάμαστε και τότε.

"Ελευθερία της έκφρασης: υπάρχουν όρια;" - Εκδήλωση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στη Θεσσαλονίκη

2007-06-19T22:54:00.000+03:00

Η "Φιλελεύθερη Συμμαχία" οργανώνει στη Θεσσαλονίκη ανοικτή εκδήλωση - συζήτηση με θέμα: "Ελευθερία της έκφρασης: υπάρχουν όρια;". Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο "Ηλέκτρα Παλάς" (οδός Μητροπόλεως - Πλατεία Αριστοτέλους) τη Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2007, και ώρα 19.00.

Επαγγελματικός - ερασιτεχνικός αθλητισμός, ερώτημα 1ο.

2007-04-03T19:49:00.000+03:00

Ένα ακόμη τραγικό περιστατικό, το οποίο δυστυχώς οδήγησε στο θάνατο ενός ανθρώπου, συνέβη την περασμένη εβδομάδα. Με αφορμή τη σύγκρουση οργανωμένων (σύμφωνα με το ρεπορτάζ) οπαδών άρχισαν οι αναλύσεις και αναζητήθηκαν οι υπεύθυνοι για τη σημερινή κακή κατάσταση στον αθλητισμό.

Προσωπικά αμφιβάλλω εάν η σύγκρουση της περασμένης εβδομάδας μπορεί να αποδοθεί στην κατάσταση του αθλητισμού ή εάν περισσότερο αντανακλά άλλα, δυσάρεστα κοινωνικά φαινόμενα. Πάντως ένα από τα ζητήματα που άνοιξαν είναι και η ανάμειξη ερασιτεχνικού κι επαγγελματικού αθλητισμού. Με το παρόν post θα ανοίξω, ελπίζω και με συμμετοχή δική σας, μια συζήτηση για τη μορφή του αθλητισμού, εάν και κατά πόσον δικαιολογείται να είναι υπό την επίβλεψη του κράτους, εάν θα πρέπει να διαχωρισθεί ο ερασιτεχνικός από τον επαγγελματικό αθλητισμό, πόσο ένας τέτοιος διαχωρισμός μπορεί να επηρεάσει τα φαινόμενα βίας στους αθλητικούς χώρους κ.λπ.

Αρχίζω με ένα βασικό ερώτημα: πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον αθλητισμό αποκλειστικά σύμφωνα με το αρχαίο ρητό "νους υγιής εν σώματι υγιεί", δηλαδή την προσπάθεια για πνευματική ανύψωση μέσω της σωματικής ασκήσεως, ή και ως θέαμα, το οποίο προκαλεί πάθη (με την καλή και κακή έννοια), αλλά και συνάμα αποτελεί διασκέδαση, έναντι της οποίας μπορεί να ζητηθεί αντίτιμο; Υπάρχει έδαφος συνύπαρξης και παράλληλης λειτουργίας και των δύο αντιλήψεων;

Ξεκαθαρίζω, εν συντομία, την προσωπική μου θέση: ο αθλητισμός μπορεί να αξιοποιηθεί και με τους δύο τρόπους - μπορώ να στέλνω το παιδί μου να γυμνάζεται, ώστε να αναπτυχθεί καλύτερα σωματικά, να διδαχθεί την άμιλλα, να αναπτύξει σωματικά προσόντα και πνευματικές αρετές. Παράλληλα, δέχομαι να πληρώσω εισιτήριο (σε λογική τιμή), για να παρακολουθήσω ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι ανάμεσα σε ομάδες, που παίζουν ποδόσφαιρο κατά τρόπο που μου αρέσει (το ίδιο ισχύει και για τα άλλα αθλήματα). Αποδέχομαι, αντίστοιχα, τη δυνατότητα όσοι συμβάλλουν σ' αυτό το θέαμα, να αμείβονται αναλόγως. Δεν βλέπω γιατί το ένα να αποκλείει το άλλο.

Ωστόσο, πιστεύω ότι πρέπει να είναι ξεκάθαρο πότε έχουμε τη μία μορφή αθλητισμού (την ερασιτεχνική, την, ας την πούμε, "καθαρή"), και πότε την άλλη, τον αθλητισμό-θέαμα. Και οπωσδήποτε ότι η δεύτερη είναι διαδικασία καθαρά επιχειρηματική, όπως (θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται) η παράσταση από ένα επαγγελματικό θεατρικό θίασο ή από ένα μουσικό σύνολο. Και, ενώ στον ερασιτεχνικό αθλητισμό, εφ' όσον του προσδίδουμε και παιδαγωγική αξία, να μπορεί να δικαιολογηθεί, υπό κάποιες συνθήκες, η κρατική παρέμβαση, στον επαγγελματικό το κράτος πρέπει να μένει εντελώς απ' έξω. Οι παρενέργειες της κρατικής παρέμβασης στον επαγγελματικό αθλητισμό είναι αντικείμενο για το επόμενο post. Μέχρι τότε, περιμένω τις δικές σας απόψεις για το γενικό ερώτημα.

Διάλογος στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.

2007-03-29T12:53:00.000+03:00

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει ανεβάσει ειδική ιστοσελίδα διαλόγου για το πρόγραμμά του. Αξίζει, νομίζω, τον κόπο να δείτε όχι μόνο το πρόγραμμα καθ' εαυτό, αλλά και τα σχόλια των περισσοτέρων επισκεπτών (οπαδών, ως επί το πλείστον, του ΠΑ.ΣΟ.Κ.), ώστε να πάρετε μια ιδέα για τη νοοτροπία τους και τον τρόπο σκέψεώς τους. Φοβάμαι ότι οι περισσότεροι διακατέχονται από τα κλασσικά προστατευτικά σύνδρομα και τη ρηχή και γενικόλογη ανάλυση που οδηγεί σ' αυτό που έχει, προσφυώς, αποκληθεί απόπειρα για shortcuts to utopia, δηλαδή λύσεις κρατικού παρεμβατισμού που θα οδηγήσουν (σχεδόν αυτομάτως) στη "δίκαιη κοινωνία". Μερικές διακηρύξεις φθάνουν στο επίπεδο του στρουθοκαμηλισμού, ιδίως οι σχετικές με την κοινωνική ασφάλιση, θέμα το οποίο ενδιαφέρει ιδιαιτέρως, και για το οποίο θα κάνουμε ειδική μνεία.

Oλίγη εξωτερική πολιτική

2007-03-27T10:28:00.000+03:00

Η ιδρυτική διακήρυξη της "Φιλελεύθερης Συμμαχίας" αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα εξής:

Υποστηρίζουμε τη διεθνή ειρήνη και συνεργασία. Ταυτόχρονα όμως, η διεθνής δημοκρατική κοινότητα δεν μπορεί και δεν πρέπει να μένει απαθής σε γενοκτονίες και άλλες κραυγαλέες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υφίστανται οι λαοί του τρίτου κόσμου. Στο πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας οι ανθρωπιστικές επεμβάσεις, όταν είναι αναγκαίες, δεν θα πρέπει να θεωρούνται κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας, αλλά αποκατάστασή της προς όφελος των ανθρώπων που υποφέρουν. Έτσι, ένα κράτος που παραβιάζει με αποτρόπαιες πράξεις τη συμβίωση των πολιτών του, δεν δικαιούται να προβάλλει την εθνική του κυριαρχία και η διεθνής κοινότητα έχει καθήκον να επέμβει για να διασώσει τους πολίτες που κινδυνεύουν με βάση το διεθνές δίκαιο και τους μηχανισμούς που αυτό προβλέπει. Για την ελευθερία και την ασφάλεια της Ευρώπης και για την ειρήνη στον κόσμο απαιτείται κοινή εξωτερική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε συνεργασία, στο πλαίσιο του ΟΗΕ, με τα μέλη της Ατλαντικής Συμμαχίας και ιδίως τις ΗΠΑ.

Κάποιοι φίλοι έχουν εκφράσει επιφυλάξεις για τις θέσεις αυτές - ειδικά αυτό το "ιδίως τις ΗΠΑ" δεν τους πολυάρεσε. Δεν σκοπεύω να παρουσιάσω τα επιχειρήματά τους στο αρχικό post, επειδή οι ίδιοι μπορούν να τα διατυπώσουν με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια και ενάργεια (και τους καλώ να το κάνουν!). Εσείς τι πιστεύετε;

50 χρόνια προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ...

2007-03-25T13:13:00.000+03:00

... η οποία φαίνεται όλο και πιο μακρινή.

Η ιδέα της σταδιακής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ξεκίνησε λίγο μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν πολύ σημαντική η στιγμή, κατά την οποία δύο "προαιώνιοι" εχθροί, η Γαλλία και η (τότε Δυτική) Γερμανία συμφώνησαν, το 1951, να ιδρύσουν την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα μαζί με την Ιταλία και τις χώρες της Μπενελούξ και να θέσουν υπό κοινό έλεγχο την παραγωγή και κυκλοφορία του άνθρακα και του χάλυβα, των δύο πρώτων υλών που σχετίζονταν, περισσότερο από οποιεσδήποτε άλλες, με τον πόλεμο. Αυτό ήταν το πρώτο βήμα σε μια διαδικασία, η οποία θα οδηγούσε στις "Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης". Το επόμενο τεράστιο βήμα έγινε με την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης σαν σήμερα, το 1957.

Από τότε μέχρι σήμερα οι εξελίξεις είναι πολλές και σημαντικές. Τα έξι αρχικά κράτη-μέλη έχουν γίνει 27 και η συνεργασία έχει διευρυνθεί σε πάρα πολλούς τομείς, στο σημείο που να υπάρχει κοινό νόμισμα για σχεδόν τα μισά από τα κράτη που μετέχουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση (το σύγχρονο φορέα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης), να γίνεται σοβαρή προσπάθεια για την άσκηση κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολλές από τις αποφάσεις, που έχουν άμεση επίδραση στην καθημερινότητα των κατοίκων των κρατών αυτών να λαμβάνονται σε υπερεθνικό επίπεδο, από τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη, Συνθήκη του Μάαστριχτ/ του Άμστερνταμ/ της Νίκαιας, οι σημαντικότερες τροποποιήσεις των συνθηκών με επανοριοθέτηση των στόχων της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και διεύρυνση των αρμοδιοτήτων των κοινοτικών οργάνων. Συνθήκη για το Σχέδιο Συντάγματος για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η αποτυχημένη προσπάθεια μιας ακόμη υπέρβασης της σημερινής κατάστασης προς την κοινή ευρωπαϊκή πορεία.

Παρ' όλες αυτές τις αλλαγές, όμως, κάπου ο δρόμος έχει χαθεί - έχει ξεφύγει από την ευθεία πορεία και είναι αμφίβολο πλέον εάν και η γενική του κατεύθυνση είναι προς την ολοκλήρωση. Οι τεράστιες πρόσφατες διευρύνσεις έχουν προσθέσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέλη, τα οποία έχουν εντελώς διαφορετικό όραμα για την Ευρώπη που επιθυμούν. Η εμβάθυνση των ευρωπαϊκών θεσμών δεν έχει προχωρήσει στο βάθος εκείνο, που θα επέτρεπε μετ' ασφαλείας την παραδοχή νέων κρατών στην ευρωπαϊκή οικογένεια χωρίς αλλοίωση των βασικών κοινών στόχων - έτσι, η εισδοχή νέων μελών, παρά τις φρέσκιες ιδέες που έφερε σε μεγάλο βαθμό (λ.χ. η οικονομική ανάπτυξη της Εσθονίας θα μπορούσε να διδάξει πολλά στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών), μπορεί τελικά να πάει την ουσιαστική ολοκλήρωση πολλά χρόνια πίσω, ίσως και να την ανατρέψει.

Πέρα από αυτό, τουλάχιστον στην Ελλάδα παρατηρούμε ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Οι Έλληνες δεν νοιώθουμε περισσότερο "Ευρωπαίοι", μέλη μιας μεγάλης οικογένειας, όσο προχωρά ο καιρός - αντιθέτως, δυσανασχετούμε με τα μέτρα που καλούμεθα να λάβουμε, ως κράτος, για να εναρμονισθούμε με το κοινοτικό δίκαιο και να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει ως μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Βρυξέλλες είναι ο "κακός μπαμπούλας", οι πολιτικοί μας λένε:"Ξέρετε, δεν θα θέλαμε να λάβουμε το τάδε (κατά κανόνα ουσιαστικό, εξυγιαντικό κι εν τέλει επωφελές για την οικονομία μας) μέτρο, αλλά μας το επιβάλλουν οι Βρυξέλλες." Τα μέλη της Επιτροπής που μας επεσήμαιναν την παραβίαση του κοινοτικού δικαίου, η οποία γινόταν με τη θέσπιση της νομοθεσίας περί "βασικού μετόχου" παρουσιάζονταν, λίγο έως πολύ, ως "υπαλληλίσκοι" που δεν είχαν καμμία δουλειά να κάνουν υποδείξεις σ' ένα κυρίαρχο κράτος, όπως το δικό μας.

Με μια τέτοια νοοτροπία στην Ελλάδα (κι ενδεχομένως και σ' άλλα κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως), με την ανομοιογένεια που χαρακτηρίζει όλο και περισσότερο την αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης από τα επιμέρους κράτη, λέτε να πηγαίνουμε μπρος (προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση) ή πίσω;

Η σύμβαση εξαρτημένης δουλείας ή γιατί ο εργοδότης είναι ισχυρότερος από τον εργαζόμενο

2007-03-10T17:01:00.000+03:00

Το εργατικό δίκαιο, λένε κάποιοι από τους θεωρητικούς του, είναι μεροληπτικό δίκαιο (κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι και ταξικό δίκαιο, καθώς προέκυψε ως αποτέλεσμα ταξικών διεκδικήσεων), είναι το δίκαιο που προστατεύει τον εργαζόμενο και εξισορροπεί, μέσω της κρατικής παρεμβάσεως, τη δυσμενή θέση του έναντι του οικονομικώς ισχυρότερου εργοδότη. Επισημαίνεται από αυτή την άποψη ότι ο εργαζόμενος πρέπει να προστατευθεί, διότι, στα πλαίσια μιας σύμβασης εξαρτημένης εργασίας, θέτει την ίδια του την ύπαρξη, το σύνολο των παραγωγικών του δυνάμεων, στη διάθεση του εργοδότη του κατά τη διάρκεια του ωραρίου εργασίας.

Η θεώρηση αυτή, η οποία εξομοιώνει τον εργαζόμενο λίγο έως πολύ με σκλάβο, συχνά χρησιμοποείται, ώστε να δικαιολογηθούν συναισθηματικά κάποιες διατάξεις προστατευτικές για τους εργαζομένους. Παραβλέπει όμως πολλές παραμέτρους, οι οποίες έχουν, εκτός από συναισθηματική αξία, και σημασία στο πεδίο επιλογών "κοινωνικής" πολιτικής.

Με τη σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ο εργαζόμενος αναλαμβάνει να παρέχει την εργασία του στα πλαίσια του ωραρίου που του καθορίζει ο εργοδότης, στον τόπο που του υποδεικνύει ο εργοδότης και σύμφωνα με τις οδηγίες του εργοδότη. Αυτό που παρουσιάζεται δυσμενώς ως "διάθεση όλων των παραγωγικών δυνάμεων" κατά τη διάρκεια του ωραρίου είναι, στην πραγματικότητα, η δέσμευση του εργαζομένου να εκτελεί τα καθήκοντα που αντιστοιχούν στη θέση εργασίας του (δηλαδή όχι ό,τι νάναι) με κάποια εξειδίκευση από τον εργοδότη του. Εάν ο εργαζόμενος αποδίδει 100% ή 80% των δυνατοτήτων του είναι κάτι που, στην πράξη, δύσκολα μπορεί να ελεγχθεί και, εν πάση περιπτώσει, δεν μπορεί να απολυθεί εύκολα, ακόμη κι αν αποδίδει στο 50% των δυνάμεών του.

Αλλά η βασική παράμετρος που παραλείπεται είναι ότι η υποχρέωση του εργαζομένου εξαντλείται στην παροχή της εργασίας του επί ορισμένη ώρα, δεν εξαρτάται (κατά κανόνα) ο μισθός του από την αποτελεσματικότητά του και δεν αναλαμβάνει το παραμικρό ρίσκο. Είτε πωληθούν τα προϊόντα του εργοστασίου όπου εργάζεται είτε όχι, ο εργαζόμενος θα εξακολουθήσει να έχει πλήρη την αξίωση του μισθού του έναντι του εργοδότη του. Ο εργοδότης έχει επιβαρυνθεί με τη διαδικασία, τις δαπάνες, αλλά κυρίως το ρίσκο που απαιτείται για να στηθεί η επιχείρηση, στην οποία απασχολείται ο εργαζόμενος, ο οποίος από την πλευρά του ξέρει ότι με την παρουσία του επί 8ωρο κάθε μέρα στη δουλειά αυτή αποκτά μισθολογική αξίωση. Είναι εύλογο (και, θα μπορούσε να πει κανείς, "κοινωνικά δίκαιο"), συνεπώς, η προσδοκία κέρδους του επιχειρηματία, για τους παραπάνω λόγους, να είναι σημαντικά μεγαλύτερη από τις μισθολογικές απολαβές του εργαζομένου. Μάλιστα, όσο περισσότερους εργαζομένους απασχολεί ένας εργοδότης, τόσο μεγαλύτερο ρίσκο αναλαμβάνει - ως εκ τούτου, δικαιολογείται και λειτουργικά ακόμη περισσότερο η εσόδευση από αυτόν μεγαλύτερων κερδών.

Κατά κανόνα, λοιπόν, οι εργοδότες είναι οικονομικά ισχυρότεροι από τους εργαζομένους. Η πολύ στρεβλή κρατούσα αντίληψη θεωρεί ότι, για το λόγο αυτό, οι εργοδότες έχουν το πάνω χέρι στις διαπραγματεύσεις για τους όρους της συμβάσεως εργασίας και, στην πραγματικότητα, κατορθώνουν να επιβάλλουν στους εργαζομένους τους όρους που οι ίδιοι θέλουν. Γι' αυτό, λέει, απαιτείται να επέμβει η Πολιτεία (πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα!) και με δεσμευτικές διατάξεις της ("αναγκαστικού δικαίου" τις ονομάζουν οι νομικοί) να ορίσει κάποιο ελάχιστο επίπεδο προστασίας των εργαζομένων και ένα minimum όρων εργασίας, κάτω από το οποίο (εις βάρος των εργαζομένων) δεν επιτρέπεται να πέσει η σύμβαση εργασίας. Όπως είναι φυσικό, αφού η αντίληψη είναι αρχήθεν εσφαλμένη, είναι προς τη λάθος κατεύθυνση και οι υιοθετούμενες λύσεις.

Στην πραγματικότητα, ο λόγος που ο εργοδότης υπερέχει (συνήθως) σε διαπραγματευτική δύναμη είναι ότι οι θέσεις εργασίας είναι λιγότερες από τους αναζητούντες εργασία. Ο εργαζόμενος που δέχεται τους όρους που του επιβάλλει ο εργοδότης του δεν το κάνει θαμπωμένος από τα πλούτη του εργοδότη, αλλά επειδή φοβάται ότι δε θα βρει αλλού δουλειά. Όπως μπορεί να διαπιστωθεί, λειτουργεί παρομοίως και το αντίστροφο παράδειγμα: οι εργαζόμενοι που έχουν σπάνιες ή πολύτιμες ειδικότητες και τα καταξιωμένα διευθυντικά στελέχη έχουν μερικές φορές ακόμη και το πάνω χέρι, σε σχέση με τους εργοδότες τους, κατά τον καθορισμό των όρων της συμβάσεως εργασίας. Μπορούν να προσβλέπουν σε άλλους εργοδότες, που θα τους παράσχουν ακόμη και καλύτερους όρους - στην περίπτωση των ειδικευμένων στελεχών, η προσφορά εργασίας μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερη και από τη ζήτηση εργασίας.

Έτσι, αν κάποια κυβερνητική ή κοινοβουλευτική πλειοψηφία θέλει πραγματικά να βοηθήσει τους εργαζομένους να επιτύχουν καλύτερους όρους εργασίας, πρέπει να στραφεί στην καταπολέμηση της δυσαναλογίας προσφοράς και ζητήσεως θέσεων εργασίας - ή, πρακτικά, να διασφαλίσει (ή μάλλον να μην αποτρέψει με τις άκαιρες επεμβάσεις της) τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας - δηλαδή να αποφύγει, ακριβώς, τις ενέργειες εκείνες που είναι το αποτέλεσμα της δαιμονοποίησης των εργοδοτών και της στρεβλώσεως (μέσω της διεκτραγωδήσεως, που ανέφερα προηγουμένως) του ρόλου του εργαζομένου στην παραγωγική διαδικασία. Κάποια από τα μέτρα αυτά είναι και οι διατάξεις του εργατικού δικαίου, στις οποίες αναφέρθηκα στο προηγούμενο post και τις οποίες σκοπεύω να παρουσιάσω στο μέλλον. Το παρόν κείμενο ας θεωρηθεί μια (δεύτερη) εισαγωγή στο θέμα.

Κάποιες σκέψεις για την ανεργία

2007-03-10T16:36:00.000+03:00

Η ανεργία είναι ένα οικονομικό και κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε μόνο αν το δούμε στις θεμελιώδεις του διαστάσεις: υπάρχει αναντιστοιχία προσφοράς και ζητήσεως εργασίας, δηλαδή οι θέσεις εργασίας που προσφέρονται είναι λιγότερες από αυτούς που ζητούν να εργασθούν ή τα καθήκοντα και οι ουσιαστικές ή τυπικές απαιτήσεις τους δεν αντιστοιχούν σ' αυτά που μπορούν ή είναι πρόθυμοι να ασκήσουν οι υποψήφιοι εργαζόμενοι.

Μια συζήτηση για την ανεργία είναι πολύ μεγάλη και έχει πολλά επιμέρους ζητήματα - λ.χ. σε ποιο βαθμό βάζουμε στην ίδια μοίρα κάποιον, που κατοικεί σε περιοχή όπου δεν προσφέρεται εργασία και είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα, ώστε να εργασθεί, και κάποιον, ο οποίος ζει από τους γονείς του, ενδεχομένως δεν πολυθέλει να δουλέψει, και περιμένει την ευκαιρία να χωθεί μέσω ενός γνωστού στο δημόσιο - και οι δύο αυτοί (υποθετικοί) άνθρωποι λογίζονται άνεργοι, πρέπει όμως να μας "συγκινεί" εξ ίσου η κάθε περίπτωση; Και ακόμη πιο θεμελιώδες είναι το ζήτημα εάν πρέπει να βλέπουμε την αντιμετώπιση της ανεργίας υπό το πρίσμα της ταξικής πάλης, να παίρνουμε το μέρος του "αδυνάτου" κ.λπ. Χωρίς να το συζητήσω παραπέρα (επειδή ειδικά η συζήτηση αυτή θάταν τεράστια) να αναφέρω ότι, κατά την άποψή μου, η αυξημένη και διαρκής ανεργία είναι σύμπτωμα μιας οικονομίας που γενικώς δε λειτουργεί ικανοποιητικά, επειδή, για κάποιον λόγο (κυρίως λόγω των κρατικών παρεμβάσεων) οι μηχανισμοί της αγοράς δεν μπορούν να παίξουν το ρόλο τους.

Η ανεργία είναι ένα πεδίο όπου, όπως επισημάνθηκε, οι φιλελεύθερες απόψεις πολύ συχνά κατηγορούνται ως ανάλγητες, διότι αδιαφορούμε, λέει, για την τύχη απολυμένων, μη δυναμένων να εξεύρουν εργασία κ.λπ. Παραπέμπω στο σχόλιο του κ. Τριανταφυλλόπουλου, στο οποίο αναφερόταν ότι, για να πέσει η ανεργία στο 4-5%, πρέπει πρώτα ν' ανεβεί στο 20% - εμείς, φυσικά, δε θέλουμε να ανεβεί η ανεργία επειδή είμαστε κακοί, ούτε ζητούμε από το κράτος να επέμβει, προκειμένου να ανεβεί η ανεργία (ζητούμε από το κράτος να επέμβει! τι φιλελεύθερο!). Απλώς θεωρούμε ότι οι πολιτικές τεχνητής μειώσεως της ανεργίας (δυσκολία καταγγελίας συμβάσεως εργασίας, 35ωρο στη Γαλλία, μεγάλος αριθμός εργαζομένων υπό καθεστώς μονιμότητας ή οιονεί μονιμότητας, απαγόρευση υπερωριών - με το σκεπτικό ότι οι εργοδότες θα υποχρεωθούν να προσλάβουν και άλλους εργαζομένους κ.λπ.) παράλληλα συρρικνώνουν την επιχειρηματική δραστηριότητα, η οποία είναι η μόνη ουσιαστική γενεσιουργός πηγή θέσεων εργασίας. Δηλαδή οι πολιτικές αυτές στην πραγματικότητα αυξάνουν την ανεργία. Με την απάλειψή τους είναι λογικό να έχουμε μια άμεση, προσωρινή αύξηση της ανεργίας. Ωστόσο, η επένδυση και η δημιουργία θέσεων εργασίας θα είναι, στη συνέχεια, πολύ πιο ελκυστική για τους επιχειρηματίες, με αποτέλεσμα, μεσοπρόθεσμα, να δημιουργηθούν πολύ περισσότερες νέες θέσεις εργασίας και, ως εκ τούτου, να μειωθεί η ανεργία.

[Πολλές από τις διατάξεις, ειδικά αυτές που αφορούν σε εργαζομένους ΔΕΚΟ κ.λπ., δεν έχουν καν σκοπό τη μείωση της ανεργίας, έστω και με εσφαλμένη μέθοδο - είναι απλώς αποτέλεσμα υποκύψεως των εκάστοτε κυβερνήσεων στις πιέσεις των αντίστοιχων οργανωμένων συντεχνιών]

Αυτά ως γενική θέση- μπορούμε, αν θέλουμε, να αναλύσουμε ένα-ένα τα "προστατευτικά" μέτρα του εργατικού δικαίου, ώστε να φανεί εάν τελικώς ωφελούν ή βλάπτουν την οικονομία, συνολικά, και τους εργαζομένους (προς χάριν των οποίων ετέθησαν) ειδικότερα - και να δούμε πώς οι μηχανισμοί της αγοράς μπορούν, κατά το βέλτιστο τρόπο, να επιφέρουν την αντιστοίχηση προσφοράς και ζητήσεως εργασίας.

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε ως σχόλιο στο αντίστοιχο forum της "Φιλελεύθερης Συμμαχίας" - στο μέλλον θα ακολουθήσει πραγμάτευση κάποιων βασικών διατάξεων της εργατικής νομοθεσίας και συζήτηση για την επίδρασή τους στην αγορά εργασίας συνολικά)

Tο αρχείο Καβάφη

2007-03-07T19:56:00.000+03:00

Μέσω σχολίου στο ιστολόγιο του Νίκου Δήμου βρήκα παραπομπή στο αρχείο Καβάφη, όπου και περιέχεται κατάλογος με τα ποιήματά του - έχετε τη δυνατότητα ακόμη και να ακούσετε την απαγγελία τους, κυρίως από τον Γ.Π. Σαββίδη (που νομίζω ότι είναι αρκετά πειστική). Πώς σας φαίνονται; Σας αρέσει ο Καβάφης; (Κατά τη γνώμη μου το πιο συγκλονιστικό από τα ποιήματά του είναι η "Απιστία")

Η "αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου"

2007-03-05T17:34:00.000+03:00

Ας αφήσω τις προσωπικές ιδεολογικές μου προτιμήσεις. Το Σύνταγμά μας, πριν την αναθεώρησή του το 2001, έγραφε, στο άρθρο 25: "Τα δικαιώματα του ατόμου, ως ανθρώπου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου, τελούν υπό την εγγύηση του κράτους". Αυτή η διάταξη έδινε κάποιες γραμμές για την ερμηνεία της εννοίας της "αξίας του ανθρώπου", την οποία οφείλει να προστατεύει και να σέβεται η Πολιτεία. Μας έλεγε, δηλαδή, ότι το κράτος δεν προστατεύει απλώς, αλλά εγγυάται τα ατομικά δικαιώματα - μια κατεύθυνση, δηλαδή, αρκετά φιλελεύθερη.

Τι όμως ήλθε να προσθέσει ο δαιμόνιος Βενιζέλος το 2001; Άλλαξε ελαφρώς τη διατύπωση, η οποία πλέον ανέφερε: "Τα δικαιώματα του ατόμου ως ανθρώπου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του κράτους". Δηλαδή στην εξίσωση προστίθεται και η "αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου". Και, όσο σαφή είναι τα ατομικά δικαιώματα (καθώς το Σύνταγμα τα απαριθμεί στα προηγούμενα άρθρα του), τόσο ασαφής είναι η έννοια του "κοινωνικού κράτους δικαίου".

Φυσικά, όταν μια νομική διάταξη είναι ασαφής, ειδικά σε ζήτημα προστασίας από το κράτος, το ίδιο το κράτος είναι που κρατά το μαχαίρι, αλλά και το πεπόνι. Ποιος θα ορίσει ότι μια διάταξη, η οποία θίγει κάποιο ατομικό δικαίωμα (κυρίως σχετιζόμενο με την ιδιοκτησία) δεν γίνεται στα πλαίσια του κοινωνικού κράτους δικαίου; Μα, φυσικά, η εκτελεστική εξουσία, δηλαδή το κράτος. Και η κρίση του αυτή δε θα υπάγεται εύκολα σε δικαστικό έλεγχο, καθώς θα είναι πολιτική επιλογή η πρόταξη του ατομικού δικαιώματος ή του αποτελέσματος που θα συνάδει με την "αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου".

Και, αν κάποιος αμφισβητήσει τη σκοπιμότητα της διατάξεως αυτής, θα του πουν: "Μα, καλά, δε θέλεις νάχουμε κοινωνικό κράτος δικαίου; Είναι δυνατόν;" - και, όπως συμβαίνει σε όλες τις συνθηματολογικές έννοιες, η ερώτηση αυτή δεν θα μπορεί να απαντηθεί σύντομα, πριν, δηλαδή, ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε ως "κοινωνικό κράτος δικαίου". Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι σαφής η υποχώρηση της εγγυήσεως των ατομικών δικαιωμάτων (που προϋπήρχε) με την υιοθέτηση και αυτής της αρχής, καθώς εξισώθηκαν τα δικαιώματα του ατόμου (και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου) με τη δυνατότητα του κράτους να επεμβαίνει στη ζωή μας, την κοινωνία μας και τις αποφάσεις μας. Η δυνατότητα αυτή, πλέον, τελεί υπό την εγγύηση του κράτους.

Σεβασμός της αξίας του ανθρώπου - ο ρόλος της Πολιτείας

2007-03-04T09:52:00.001+03:00

Συνεχίζοντας από το προηγούμενο post, με αφορμή την υπόθεση του Big Brother (μπορούμε να βρούμε κι άλλες παρόμοιες), αναρωτιέμαι πώς να ερμηνεύσω τη σχετική απόφαση της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων - πάνω-κάτω μου φαίνεται ότι λέει τα εξής προς τους παίκτες:

"Ως συνάνθρωποι (και προφανώς σοφότεροι από εσάς) ντρεπόμαστε για τις ενέργειές σας, οι οποίες προσβάλλουν συνολικά την ανθρωπότητα. Δεν μπορούμε να ανεχόμαστε άλλοι άνθρωποι να υπόκεινται στη διαδικασία του Big Brother. Και αν είχατε το μυαλό που κουβαλάμε εμείς, θα το καταλαβαίνατε κι εσείς, θα βλέπατε τι αναξιοπρεπή πράγματα σας αναγκάζουν να κάνετε".

Αναφέρομαι στην απόφαση αυτή, στην οποία παρέπεμψα στο προηγούμενο post, επειδή το σκεπτικό της είναι πολύ χαρακτηριστικό μιας ανελεύθερης, προστατευτικής και πατερναλιστικής αντιλήψεως για το ρόλο του κράτους. Μας εμπνέει, μας ενώνει, μας οδηγεί αλλά και μας αποτρέπει από το να κάνουμε κακό στους εαυτούς μας και να φερόμαστε κατά τρόπο αναξιοπρεπή. Επεμβαίνει εκεί, όπου κρίνει ότι είτε είχαμε πολύ μεγάλη οικονομική ανάγκη και υποχρεωθήκαμε να φερθούμε αναξιοπρεπώς είτε, όπως στην προκειμένη περίπτωση, εκεί όπου η Πολιτεία έκρινε ότι, λίγο ως πολύ, δεν ξέρουμε τι μας γίνεται (σημειώνω ότι δεν τέθηκε σε καμμία περίπτωση ζήτημα παραβιάσεως δικαιωμάτων άλλων, οπότε και η υπόθεση θα είχε εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα).

Αυτές οι τελευταίες δυο σκέψεις μου προκαλούν σύγκρυο: η Πολιτεία κρίνει πώς θα ζούμε όχι για να προστατεύσει δικαιώματα άλλων, αλλά καθαρά για το δικό μας καλό. Ή, για να το ξαναθέσω έτσι, η Πολιτεία είναι πιο σοφή από κάποιους από εμάς.

Το πρώτο ερώτημα που έρχεται στο νου του καθενός είναι: ποια είναι η Πολιτεία; Ποιοι την αποτελούν; Η απάντηση είναι ότι την Πολιτεία συγκροτούν άνθρωποι, όπως όλοι μας, σε θεσμικά καθορισμένους ρόλους. Δεν την αποτελεί ούτε κάποιο ανώτερο πνεύμα, ούτε κάποιος αόρατος υπολογιστής, ο οποίος έχει τροφοδοτηθεί με ιδέες "αξιοπρέπειας" και τον αντίστοιχο μετρητή. Η αντίληψη που επικροτεί την επέμβαση της Πολιτείας στη ζωή μας για το καλό μας θεωρεί εκ των προτέρων ότι οι άνθρωποι αυτοί, που έχουν καταλάβει τους συγκεκριμένους θεσμικούς ρόλους (εν προκειμένου, αυτοί που στελεχώνουν την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων), είναι σε θέση να κρίνουν καλύτερα από εμάς τους ίδιους τι συνιστά αξιοπρεπή συμπεριφορά και τι όχι.

Το επόμενο βήμα ενδεχομένως είναι να κρίνουν και ποιες ιδέες μπορούν να εκφράζονται ενώπιόν μας, γιατί, όπως υπάρχει ο φόβος για τις αναξιοπρεπείς πράξεις, οφείλουμε να προστατευθούμε και από ιδέες που θα μας διαφθείρουν και θα μας οδηγήσουν σε τέτοιες αναξιοπρεπείς πράξεις. Πώς θα μπορούμε να κρίνουμε μόνοι μας; Αφού ήδη κάποιοι από εμάς είχαν αρχίσει να δρουν "αναξιοπρεπώς" κι ευτυχώς βρέθηκε η Αρχή και τους σταμάτησε. Αν το προχωρήσουμε πιο πέρα, αφού υπάρχουν αυτοί οι ανώτεροι άνθρωποι, που ξέρουν καλύτερα από εμάς, μήπως πρέπει να αναλάβουν εξ ολοκλήρου και τη διαδικασία ψηφοφορίας κατά τις εκλογές; Κι αν ψηφίσουμε κάτι το αναξιοπρεπές; Επαναλαμβάνω τη συνταγματική διατύπωση: "Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας". Όχι μια απλή υποχρέωση, ούτε καν μια από τις βασικές υποχρεώσεις, αλλά την πρωταρχική υποχρέωση. Και η Πολιτεία είναι συνεπής προς την υποχρέωσή της αυτή όταν κάποια όργανά της αναλαμβάνουν να κάνουν επιλογές, οι οποίες κατ' αρχήν θάπρεπε να είναι δικές μας, αλλά υπάρχει ο φόβος να θίξουν την αξία του ανθρώπου, σύμφωνα με την παραπάνω λογική!

Δεν χρειάζεται καν, νομίζω, να μπω στη συζήτηση του τι γίνεται όταν τα πρόσωπα που έχουν αντίστοιχο θεσμικό ρόλο έχουν κακές προθέσεις, εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα, εκμεταλλευόμενοι την εξουσία τους κ.λπ. - γιατί θα ήταν σαν να δικαιολογώ τέτοιες επεμβάσεις, εάν τα όργανα της Πολιτείας είναι σοφά, αμερόληπτα κ.λπ. Απλώς θέλω να επισημάνω ότι η ανθρώπινη αυτονομία, η δυνατότητα του κάθε ανθρώπου, του κάθε ατόμου να αποφασίζει για τη ζωή του, για τη συμπεριφορά του (στο βαθμό που δε θίγει άλλους), αυτές αποτελούν το θεμέλιο της αξίας του ανθρώπου. Αποτελούν, στο κάτω-κάτω, και το θεμέλιο της Δημοκρατίας, στην οποία κάθε πολίτης έχει από μία ψήφο, χωρίς να εξετάζεται η οικονομική του κατάσταση, το μορφωτικό του επίπεδο, ενώ οι ιδέες διαδίδονται ελεύθερα, ώστε οι ίδιοι οι πολίτες να κρίνουν ποιες να υιοθετήσουν και ποιες να απορρίψουν. Κι όμως! Ακόμη και μια τέτοια αυτονόητη αρχή, όπως αυτή του σεβασμού της αξίας του ανθρώπου, μπορεί να υποστεί τέτοια στρέβλωση και, ουσιαστικά, να αντιστραφεί το περιεχόμενό της.

Σεβασμός της αξίας του ανθρώπου - πρώτη τοποθέτηση προβληματισμών

2007-03-01T18:54:00.000+03:00

Σύμφωνα με το Σύνταγμά μας, "Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας". Η διατύπωση αυτή έχει ερμηνευθεί από πολλά Δικαστήρια και Ανεξάρτητες Αρχές αλλά και νομομαθείς και άλλους συγγραφείς με πολλούς και διαφόρους τρόπους - η επίκληση της ίδιας αυτής αρχής οδηγεί σε εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους συμπεράσματα.

Εκ πρώτης όψεως η διάταξη αυτή είναι απολύτως φιλελεύθερη. Σεβασμός και προστασία της αξίας του ανθρώπου (από μέρους της Πολιτείας) σημαίνει, κατ' αρχήν, τις λιγότερες δυνατές επεμβάσεις της Πολιτείας στη ζωή του. Τι άλλο θα μπορούσε να σημαίνει σεβασμός, παρά εμπιστοσύνη στις προσωπικές επιλογές του καθενός, αποδοχή τους (στο βαθμό που δεν επηρεάζουν άμεσα άλλους);

Υπάρχει όμως και ο αντίλογος: επισημαίνεται, εν πρώτοις, ότι η διάταξη αναφέρει την αξία του "ανθρώπου" και όχι του "ατόμου". Η ίδια άποψη υποστηρίζει ότι η αξία του ανθρώπου συγκρούεται με την αξία του ατόμου, συνεπώς είναι καθήκον, υποχρέωση της Πολιτείας να επεμβαίνει στις ατομικές συναλλαγές (υπό την ευρύτερη δυνατή έννοια) και να διορθώνει καταστάσεις, οι οποίες θίγουν την αξία του ανθρώπου. Στις περιπτώσεις αυτές η επέμβαση της Πολιτείας μπορεί να είναι ακόμη και αντίθετη με τη βούληση του ατόμου - θεωρείται ότι σε τέτοιες καταστάσεις η βούληση του ατόμου να κάνει κάτι που θίγει την ίδια του την αξιοπρέπεια προήλθε από ανάγκες (συνήθως οικονομικές) και δεν διαμορφώθηκε ελεύθερα - ή απλώς ότι δεν μας ενδιαφέρει τι κάνει ο άλλος και γιατί το κάνει, πρέπει να πάψει να το κάνει, επειδή θίγει την ανθρώπινη αξία.

Με ένα τέτοιο σκεπτικό η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων έκρινε ότι η προστασία της ανθρώπινης αξίας, ως υποχρέωση της Πολιτείας, είναι υπέρτερη της βούλησης των παικτών που συμμετείχαν στο "Big Brother" (οι οποίοι, πάνω - κάτω, δεν καταλαβαίνουν τι τους γίνεται).

Κάποιοι άλλοι χρησιμοποιούν την αρχή αυτή για να δικαιολογήσουν το σύνθημα "οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη" και τη συναφή επιβολή περιορισμών εις βάρος της οικονομικής ελευθερίας, η οποία αναγκαίως (κατ' αυτούς) συγκρούεται με την ανθρώπινη αξία.

Ας ξεκινήσουμε ένα σχετικό διάλογο - ποια από τις παραπάνω θέσεις σας φαίνεται ότι πλησιάζει πιο κοντά στην πραγμάτωση της "ανθρώπινης αξίας"; Πιστεύετε ότι μπορεί να ορισθεί η ανθρώπινη αξία με κάποιον τρόπο; Ή ότι η υπεροχή του ατόμου συγκρούεται με την παραπάνω αρχή;

Επίθεση από τον κ. Δήμου στη Φιλελεύθερη Συμμαχία;

2007-02-28T11:16:00.000+03:00

Δυστυχώς οι καθημερινές υποχρεώσεις δεν μου επέτρεψαν να γράψω εγκαίρως για την ίδρυση της "Φιλελεύθερης Συμμαχίας", στην οποία συμμετέχω (αν και δεν είχα τη χαρά να είμαι από τους πραγματικούς πρωτεργάτες). Αλλά φανταζόμουν ότι θα είχα τη δυνατότητα, εν ευθέτω χρόνω, να γράψω κάτι σχετικό. Δυστυχώς κάποιες εξελίξεις με πρόλαβαν.

Ο Νίκος Δήμου δημοσίευσε στο ιστολόγιό του ένα κείμενο, με το οποίο προδικάζει την αποτυχία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας. Της αποδίδει σφάλματα κυρίως στον επικοινωνιακό τομέα, επικρίνοντας την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος ως φλύαρη και θεωρώντας ότι ο τρόπος, με τον οποίον προβάλλονται οι θέσεις μας, θα μας απομονώσουν εξ αρχής από την ελληνική κοινωνία, στην οποία απευθυνόμαστε. Έκανε και κάποιες άλλες παρατηρήσεις, όπως ότι είναι προβληματικό που το νέο κόμμα δεν έχει ήδη ηγέτη (στη συνέχεια παρέθεσε κι ένα παλαιότερο κείμενό του σχετικά με τη συμμετοχή του στους "Φιλελευθέρους" και την κατάληξή τους). Το κείμενο αυτό ακολουθήθηκε από άνω των 250 σχόλια (ένα εξ αυτών και δικό μου), στα οποία αναπτύχθηκε πικρία και ένταση μεταξύ των σχολιαστών, υπήρχαν πολλές ειρωνικές, αλλά και ευθέως υβριστικές αναφορές, υπονοούμενα και έντονα απαξιωτική διάθεση από τους γράφοντες. Η αρχή έγινε με κρίσεις (θετικές και αρνητικές) για τους κ.κ. Μάνο και Ανδριανόπουλο και στη συνέχεια για το ποιοι είμαστε εμείς (και ποιος είναι ο κ. Δήμου που μας επικρίνει) και εάν, με τις ενέργειές μας αυτές, τελικώς προωθούμε ή καταβαραθρώνουμε κι άλλο τις φιλελεύθερες ιδέες και την όποια ελπίδα για ένα γνήσιο, φιλελεύθερο κίνημα στην Ελλάδα.

Πολλοί από τους ιδρυτές της Φιλελεύθερης Συμμαχίας θεώρησαν εαυτούς θιγομένους και απήντησαν σε έντονο ύφος, πολλοί άλλοι ανταπαντώντας μας θεώρησαν ψώνια, πριμαντόντες, άσχετους κ.λπ. Διατυπώθηκε, μάλιστα, και το αίτημα να λάβει επίσημη θέση το κόμμα (προφανώς επί του περιεχομένου του κειμένου του κ. Δήμου). Κάπου, μέσα σε όλα αυτά, χάσαμε την μπάλλα. Τι κίνητρα έχει ο κ. Δήμου για να γράψει το κείμενο, τι κίνητρα έχουμε εμείς για να συμμετάσχουμε στην ίδρυση του κόμματος (ένας σχολιαστής, μάλιστα, είπε ότι αποσκοπούμε σε διορισμούς σε δημόσιες θέσεις στο μέλλον), αν είμαστε ονειροπαρμένοι, απόλυτοι, αυταρχικοί, χωρίς επαφή με την κοινωνία κ.ο.κ.

Ας βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους, πέρα κι έξω από τα σχόλια που έγιναν:

1. Η "Φιλελεύθερη Συμμαχία" είναι ένα καινούργιο κόμμα, το οποίο ιδρύθηκε ως αποτέλεσμα των ανησυχιών κάποιων ανθρώπων. Δεν βγήκαμε ξαφνικά να πούμε ότι αύριο θα αλλάξουμε την Ελλάδα. Έχουμε μέσα μας, όμως, κάποιες ιδέες που μας ενώνουν και κάποιες προτάσεις, που θεωρούμε ότι πρέπει να τεθούν στο δημόσιο διάλογο. Εκτιμήσαμε ότι ο μοναδικός τρόπος να γίνει αυτό ήταν να κάνουμε δικό μας κόμμα, το οποίο να εκφράζει ακριβώς αυτές τις θέσεις.

2. Πιστεύουμε πολύ έντονα στις απόψεις μας - και δεν τις υιοθετήσαμε επιπόλαια. Είμαστε πρόθυμοι να τις υπερασπιζόμαστε και εις θέσιν να επιχειρηματολογούμε υπέρ τους. Για την ορθότητα των περισσοτέρων από αυτές νομίζουμε ότι θα μπορέσουμε να πείσουμε κάθε καλόπιστο συνομιλητή. Όχι επειδή διαθέτουμε κάποιο ανώτερο πνεύμα, ρητορική δεινότητα, διαλεκτική πειθώ, αλλά διότι οι ίδιες ιδέες είναι πολύ δυνατές.

3. Δε βλέπουμε το λόγο να κρυβόμαστε ή να μην είμαστε πλήρως ειλικρινείς. Οι επικοινωνιακές σκοπιμότητες που επικαλείται ο κ. Δήμου στο βασικό του κείμενο και στα μετέπειτα σχόλιά του είναι μια παράμετρος που πρέπει να λαμβάνεται υπ' όψει - ωστόσο, δεν μπορεί σε καμμία περίπτωση να μας οδηγήσουν στο σημείο να κρύβουμε ποιοι είμαστε και τι πρεσβεύουμε. Και, καθώς η ανάγκη της εκφράσεως των πεποιθήσεών μας είναι τόσο έντονη, ακριβώς τέτοιου είδους παραχωρήσεις προς τη σκοπιμότητα αναιρούν το όλο εγχείρημα, του αφαιρούν το βασικό του θεμέλιο.

4. Δεν είμαστε επαγγελματίες πολιτικοί. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα - το πρώτο είναι το αυτονόητο, ότι δεν έχουμε σκοπό της ζωής μας να εκλεγούμε βουλευτές ή να καταλάβουμε κάποιο άλλο υψηλό αξίωμα. Το δεύτερο, όμως, που παραγνωρίσθηκε, είναι ότι είμαστε καθημερινοί άνθρωποι, επαγγελματίες, εργαζόμενοι, που δε ζούμε στους γυάλινους πύργους, στους οποίους ζουν οι περισσότεροι που (εκλέγουμε να) μας κυβερνούν. Έχουμε σταθεί με τις ώρες στις ουρές στην Εφορία. Πολλοί από εμάς χρησιμοποιούμε τη δημόσια συγκοινωνία, για να πάμε στην εργασία μας. Έχουμε ανησυχήσει, εάν η δουλειά μας θα πάει τόσο καλά, ώστε να μπορούμε να πληρώσουμε το νοίκι του επαγγελματικού μας χώρου. Όπως είναι αυτονόητο (ή μήπως δεν είναι;), δεν επικαλούμαι κανένα από τα παραπάνω ως προσόν που πρέπει να αναζητηθεί σε πολιτικό/ που μας κάνει καλύτερους πολιτικούς - μακράν εμού λαϊκιστικά υπονοούμενα, ότι, για να κυβερνήσει κάποιος, πρέπει να χρησιμοποιεί το λεωφορείο ή κάτι τέτοιο. Απλώς το αναφέρω, για να δείξω ότι έχουμε επαφή με την πραγματικότητα, ξέρουμε πού κινούμαστε, ξέρουμε ποιες αντιλήψεις και ποια εμπόδια καλούμαστε να ξεπεράσουμε, δεν κινούμαστε στον αέρα.

Στενοχωρήθηκα με την τροπή που πήρε ο διάλογος. Κάποια σχόλια με εκνεύρισαν κι εμένα (όπως ένα που έλεγε ότι η Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι μοναδική περίπτωση κόμματος, που διαλύθηκε εξ αιτίας ενός κειμένου σε ιστολόγιο). Ομολογώ επίσης ότι με στενοχώρησε και το ίδιο το κείμενο του κ. Δήμου (ίσως να μην έπρεπε), περιέχει μια απολυτότητα ως προς την άποψή του ότι το κόμμα θα αποτύχει (κι ας βάσει το ερωτηματικό στον τίτλο - έβαλα κι εγώ, το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;) που, κάπου, μου προκαλεί αρνητικές αντιδράσεις (ίσως αυτό να οφείλεται και στο ότι θα ήθελα να είναι μαζί μας στην προσπάθεια αυτή). Αλλά πρέπει ακόμη και τέτοια κείμενα, αρνητικά για εμάς, να τα βλέπουμε ως αφορμή, ως πρόκληση να πείσουμε κι αυτούς που, μολονότι διαφωνούν με τις μεθόδους μας, αν και συμφωνούν με τις βασικές πολιτικές μας αρχές, να μας στηρίξουν παρ' όλα αυτά.

Εν πάση περιπτώσει, το μόνο που κάναμε ως τώρα ήταν να ιδρύσουμε το κόμμα. Το στοίχημα είναι μπροστά μας. Οφείλουμε να φανούμε αντάξιοι των προσδοκιών που έχουμε οι ίδιοι για τους εαυτούς μας.

Ο "νόμος της αντιπαροχής"

2007-02-16T12:46:00.000+03:00

Ένα πολύ σύντομο νομικό σχόλιο (ο γράφων χασοδίκης γαρ) με αφορμή συζήτηση με πελάτη: Έχω βαρεθεί να ακούω ακόμη και από μορφωμένους ανθρώπους ότι ο Καραμανλής (ο πρώτος) κατέστρεψε και "τσιμεντοποίησε" την Ελλαδα με το "νόμο της αντιπαροχής". Η φράση αυτή είναι μια σκέτη μπούρδα, επειδή δεν υπάρχει τέτοιος νόμος.

Τι είναι η "αντιπαροχή"; Ως γενική έννοια σημαίνει το αντάλλαγμα που παίρνει κάποιος σε ανταλλακτική σύμβαση, λ.χ. το τίμημα που λαμβάνει ο πωλητής σε μια σύμβαση πωλήσεως η ο μισθός που λαμβάνει ο εργαζόμενος έναντι της εργασίας που προσφέρει (στα αγγλικά ονομάζεται consideration και αποτελεί απαραίτητο στοιχείο, προκειμένου μια σύμβαση να θεωρείται, κατά τα αγγλοσαξωνικά δίκαια, έγκυρη). Ειδικά στην οικοδομική δραστηριότητα αντιπαροχή είναι τα διαμερίσματα που θα λάβει ο οικοπεδούχος για τον εαυτό του έχοντας αναθέσει σε εργολάβο την ανέγερση οικοδομής στο οικόπεδό του. Είναι η αντιπαροχή που λαμβάνει, επειδή παραχώρησε το οικόπεδο του. Αντί, δηλαδή, ο εργολάβος να αγοράσει το οικόπεδο (με σκοπό να χτίσει οικοδομή) και να πληρώσει χρήματα στον οικοπεδούχο, του παραχωρεί διαμερίσματα ή καταστήματα από την οικοδομή που θα χτίσει.

Η σύμβαση αυτή είναι μια απλή σύμβαση έργου: ο εργολάβος αναλαμβάνει να χτίσει μια οικοδομή. Απλώς, αντί να πληρωθεί κατ' ευθείαν σε χρήμα από τον οικοπεδούχο, θα πουλήσει ο ίδιος κάποια διαμερίσματα (κι ας μην είναι τυπικά δικά του) και θα εισπράξει το τίμημά τους - το λεγόμενο "εργολαβικό αντάλλαγμα" (η αντιπαροχή από την πλευρά του εργολάβου, δηλαδή). Από την πλευρά του, ο οικοπεδούχος παραχωρεί, ουσιαστικά, όλο του το οικόπεδο και λαμβάνει ως αντιπαροχή τα υπόλοιπα διαμερίσματα. Πόσα και ποια διαμερίσματα θα λάβει ο καθένας είναι ζήτημα συμφωνίας.

Η νομοθεσία που διέπει αυτή τη σύμβαση είναι το κοινό συμβατικό δίκαιο. Δεν υπάρχει κάποια ειδική διάταξη που να τη ρυθμίζει. Απλώς, πρέπει να παρατηρηθεί ότι τέτοιες μορφές συμβάσεων έγιναν δυνατές από τότε που καθιερώθηκε στην Ελλάδα ότι μπορεί κάποιος να είναι ιδιοκτήτης χωριστού διαμερίσματος, πράγμα που καθιερώθηκε με νόμο επί κυβερνήσεως Ελευθερίου Βενιζέλου του 1929.

Το ότι άνθησε η οικοδομική δραστηριότητα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του 1950 κι έπειτα (όπως τουλάχιστον λένε οι παλαιότεροι) δεν οφείλεται σε κάποια νομοθετική ρύθμιση, τουλάχιστον όχι στον ανύπαρκτο "νόμο της αντιπαροχής".

Πώς μπορείς να περάσεις καλά την Κυριακή ...

2007-02-11T12:40:00.000+03:00

... όταν ακολουθεί μια δύσκολη Δευτέρα; Φαίνεται ότι ο γάμος και τα σχετικά δεν σας κίνησαν το ενδιαφέρον, γι' αυτό θα αφήσω το θέμα για λίγο, με σκοπό να επανέλθω αργότερα, ελπίζω προκλητικότερος. Για σήμερα, ας επανέλθω σ' ένα θέμα που έθιξα στο πρώτο post αυτού του weblog, το θέμα του διαλείμματος (αν κι εκεί διατυπώνεται διαφορετικά, ως απασχόληση το Σάββατο με μια μεταφρασούλα - το ανώνυμο σχόλιο που το ακολουθεί συλλαμβάνει ακόμη καλύτερα την ουσία του). Αλήθεια, εσείς τι καταλαβαίνετε ως "διάλειμμα"; Και είναι κάτι που το έχετε ανάγκη;

Η έννοια του διαλείμματος εμπεριέχει, προφανώς, το στοιχείο της προσωρινής διακοπής μιας δραστηριότητας ή μιας καταστάσεως που έχουν διάρκεια. Η δραστηριότητα αυτή ή η κατάσταση μπορεί να είναι σωματικά ή πνευματικά επίπονη ή, ακόμη, και επώδυνη. Μπορεί η δραστηριότητα καθ' εαυτήν να μην είναι δυσάρεστη, αλλά η διάρκειά της να την καθιστά κουραστική, καθώς μας αποκλείει από άλλες επιδιώξεις. Μπορεί να μας απορροφά εντελώς τη δημιουργικότητα (και συχνά να τη διοχετεύει σε κατευθύνσεις που δε μας πολυενδιαφέρουν) ή, αντιθέτως, να νοιώθουμε ότι στην πραγματικότητα είμαστε εντελώς αδρανείς και δεν δημιουργούμε. Το διάλειμμα είναι η ευκαιρία να αδειάσουμε λίγο, να "φορτίσουμε τις μπαταρίες μας", όπως λένε κάποιοι, να αναπαυθούμε σωματικά ή να ηρεμήσουμε πνευματικά - ή μήπως να ορμήξουμε, έστω και για λίγο, σε μια άλλη δημιουργική δραστηριότητα, η οποία μας κάνει να νοιώθουμε καλά με τον εαυτό μας;

Η αίσθησή μου είναι ότι το διάλειμμα είναι κυρίως πνευματική ανάπαυση και απαλλαγή προσωρινή από πιεστικές έγνοιες. Για κάποιους αυτό επιτυγχάνεται με δραστικά μέσα - ακόμη και με παραισθησιογόνες ουσίες, οι οποίες οδηγούν σε έναν "άλλο" κόσμο το λήπτη τους. Για άλλους, η ίδια η διακοπή της επίπονης δραστηριότητας οδηγεί σε προσωρινή, έστω, γαλήνη. Πολλοί ενισχύουν την αίσθηση του διαλείμματος, το βαθμό που αυτό συνιστά προσωρινή φυγή από κάτι που τους καταπιέζει, με άλλα μέσα, μουσική που τους αρέσει, μια βόλτα στη φύση, με την ανάγνωση ενός ενδιαφέροντος βιβλίου ή την άσκοπη περιπλάνηση στο διαδίκτυο. Νομίζω ότι κοινά στοιχεία σ' όλα αυτά είναι η απομάκρυνση του νου από την κατάσταση που διακόπτεται (κυρίως αναφέρομαι, όπως είναι προφανές, και λόγω προσωπικών βιωμάτων σε διακοπή από πνευματική εργασία). Αλλιώς πιστεύω (τι λέτε εσείς;) ότι μόνη η διακοπή μιας δραστηριότητας δε συνιστά, στην πραγματικότητα, διάλειμμα. Εξ ου και ο σημερινός τίτλος.

Εάν είναι Κυριακή και είτε εξακολουθείς να εργάζεσαι, είτε έχεις στο νου το τι θα επακολουθήσει τη Δευτέρα, πάει χαμένη η ευκαιρία για διάλειμμα. Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται εμένα. Ο πολύ αγαπητός φίλος Takis, στον οποίον αναφέρθηκα σε προηγούμενη δημοσίευση, ίσως να είναι από τους ανθρώπους που μπορούν πολύ καλύτερα να εκτιμήσουν την αξία του διαλείμματος, καθώς οι ακαδημαϊκές του υποχρεώσεις σχεδόν δεν τον αφήνουν να πάρει ανάσα - ειδικά ένα σχόλιο από αυτόν θα ήταν καλοδεχούμενο. Ο φίλος Αλέξανδρος ίσως έχει πιάσει ακόμη περισσότερο το νόημα του "διαλείμματος" με την καταληκτική φράση στην καταχώρησή του, στο ιστολόγιό του (στο οποίο έχω ήδη παραπέμψει), της 14 Σεπτεμβρίου 2006.

Οι νομικές συνέπειες του γάμου

2007-02-09T13:33:00.000+03:00

Για να εξετάσουμε το ρόλο της Πολιτείας στο γάμο σήμερα, πρέπει, κατ' αρχήν, να δούμε ποιες συνέπειες νομικές συνέπειες έχει ο γάμος, σύμφωνα με τη νομοθεσία. Αυτό αποτελεί τη βάση για να εξετάσουμε εάν δικαιολογείται μια παρόμοια αντιμετώπιση και σε άλλες, πιο χαλαρές μορφές συμβιώσεως - ήδη, σε μερικές διατάξεις του, ο Αστικός Κώδικας κάνει λόγο για "ελεύθερη ένωση", εννοώντας τη συμβίωση, η οποία εμφανίζει τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της οικογένειας (κοινός "οίκος" - κοινή μέριμνα για τις βιοτικές ανάγκες των συμβιούντων, αλλά και εμφάνισή τους προς τρίτους ως "ζευγάρι"), χωρίς όμως οι συμβιούντες να έχουν τελέσει μεταξύ τους γάμο.

Ο γάμος, λοιπόν, στα πλαίσια του Αστικού Κώδικα, είναι μια σύμβαση. Είναι ιδιαίτερη σύμβαση ως προς το ότι α. έχει υπόσταση, μόνον εφ' όσον τελεσθεί με ένα συγκεκριμένο τύπο (θρησκευτικό ή πολιτικό), ενώ οι περισσότερες συμβάσεις δεν υπόκεινται σε τύπο ή, εν πάση περιπτώσει, η έλλειψη του τύπου μπορεί να θεραπευθεί με κάποιον τρόπο, β. έχει στοιχεία αποκλειστικότητας (απαγορεύεται η διγαμία/ ο δεύτερος γάμος είναι άκυρος), γ. μπορεί να λυθεί μόνο με το θάνατο των συμβαλλομένων ή με αμετάκλητη δικαστική απόφαση (διαζύγιο), ενώ οι περισσότερες διαρκείς συμβάσεις μπορούν να λυθούν με καταγγελία ενός εκ των συμβαλλομένων, δ. ακόμη και η ακύρωσή του επιτρέπεται μόνο στις περιπτώσεις που ορίζει ο νόμος και μόνο με αμετάκλητη δικαστική απόφαση (αμετάκλητη = η δικαστική υπόθεση που έχει περάσει όλα τα στάδια της δικαιοδοσίας, ακόμη και τον Άρειο Πάγο, ή έχει περάσει η προθεσμία για να πάει στον Άρειο Πάγο).

Γεννά δικαιώματα και υποχρεώσεις και δημιουργεί καταστάσεις (όπως η συγγένεια) τόσο κατά τη διάρκειά του, όσο και μετά τη λύση του (είτε με θάνατο, είτε με διαζύγιο). Μεταξύ των συζύγων γεννά αμοιβαία υποχρέωση για συμβίωση και διατροφή, όπως και για λήψη από κοινού των αποφάσεων που αφορούν τη λειτουργία του συζυγικού οίκου. Παράλληλα, παράγει τεκμήριο πατρότητας του τέκνου που γεννήθηκε από παντρεμένους γονείς (ότι, δηλαδή, ο σύζυγος είναι ο πατέρας του). Η υποχρέωση διατροφής μεταξύ των συζύγων μπορεί να γίνει εξαναγκαστή ακόμη και μέσω δικαστικής αποφάσεως, ενώ οι υποχρεώσεις για συμβίωση και για από κοινού λήψη αποφάσεων, εάν παραβιάζονται, γεννούν, ουσιαστικά, δικαίωμα για διαζύγιο, καθώς προκαλούν ισχυρό κλονισμό της έγγαμης σχέσεως. Η υποχρέωση για διατροφή μεταξύ συζύγων υπάρχει, υπό προϋποθέσεις, ακόμη και μετά την έκδοση διαζυγίου.

Πέρα από αυτό, γεννά κληρονομικές αξιώσεις για το σύζυγο που επιζεί του άλλου - κληρονομεί, αν δεν υπάρχει διαθήκη, ένα ποσοστό της κληρονομιαίας περιουσίας (αν υπάρχουν τέκνα το 25%, αν όχι είτε το 50% αν ζουν κι άλλοι συγγενείς - μέχρι πρώτοι εξάδελφοι του κληρονομουμένου, είτε όλη την περιουσία, εάν δεν υπάρχει άλλος συγγενής), ενώ δικαιούται, σε κάθε περίπτωση (εκτός εάν έχει αποκληρωθεί), νόμιμη μοίρα επί της κληρονομιαίας περιουσίας. Ο επιζών σύζυγος, επιπλέον, λαμβάνει το λεγόμενο "εξαίρετο", δηλαδή την οικοσκευή που χρησιμοποιούσε με τον αποθανόντα σύζυγο για τις οικογενειακές τους ανάγκες (κουζίνες, έπιπλα, μαχαιροπήρουνα κ.λπ.).

Για τους παντρεμένους υπάρχουν και ιδιαίτερες μισθολογικές, φορολογικές και ασφαλιστικές ρυθμίσεις. Οι παντρεμένοι εργαζόμενοι δικαιούνται επίδομα γάμου. Οι σύζυγοι υποβάλλουν από κοινού δήλωση φορολογίας εισοδήματος. Εάν πεθάνει ένας σύζυγος που παίρνει σύνταξη, αυτή μεταβαίνει κατά ένα ποσοστό (συνήθως κατά 70%) στο σύζυγου που επιζεί, εφ' όσον ο τελευταίος δε λαμβάνει άλλη σύνταξη. Επίσης, παντρεμένοι δημόσιοι υπάλληλοι δικαιούνται να λαμβάνουν κοινές μεταθέσεις.

Αυτές είναι οι βασικές ρυθμίσεις που μούρχονται στο νου αυτή τη στιγμή, οι οποίες διαφοροποιούν νομικά τους παντρεμένους από τους ανύπαντρους. Κάποιες πολύ ειδικές ρυθμίσεις, όπως στο δίκαιο της υιοθεσίας ή της τεχνητής γονιμοποίησης, νομίζω ότι δεν αξίζει τον κόπο να αναφερθούν. Αξίζει τον κόπο να αναρωτηθούμε ποιοι λόγοι οδήγησαν σ' αυτές τις διαφοροποιήσεις. Προφανώς η μέριμνα του νομοθέτη να ενισχύσει την οικογένεια, κατά κύριο λόγο. Αλλά να ενισχύσει την οικογένεια και το γάμο ως τι; Ως μια τυπική δικαιοπραξία; Ως μια προσπάθεια δύο ανθρώπων να ζήσουν από κοινού; Ως η αρχή μιας οικογένειας; Ως μια προσπάθεια, η οποία θα έχει, τουλάχιστον, κάποια διάρκεια, καθώς θεμελιώνεται σε μια ισχυρή νομική δέσμευση; Ως θρησκευτικό μυστήριο;

Αν αρχίσουμε να απαντούμε σε αυτά τα ερωτήματα, θα μπορέσουμε πιο εύκολα να καταλήξουμε σε παρατηρήσεις για τη δυνατότητα επεκτάσεως των "προνομίων" αυτών του γάμου και σε άλλες, ενδεχομένως, μορφές συμβιώσεως. Παράλληλα, θα γινει πιο ξεκάθαρη η αιτιολόγηση της εμπλοκής της Πολιτείας ή των θρησκευτικών λειτουργών στην επικύρωση του γάμου. Η θεώρηση αυτή δεν έχει καμμία σχέση με τη μυστηριακή φύση του γάμου, όπως την αντιλαμβάνεται η Ορθόδοξη Εκκλησία, φυσικά. Η θέση της Πολιτείας για τον τυπικό τρόπο τελέσεως του γάμου-σύμβαση δεν πρέπει να επηρεάσει την τέλεση του γάμου-μυστήριο.

Όλα του γάμου δύσκολα - εισαγωγή

2007-02-08T20:16:00.000+03:00

Ελπίζω ότι θα μου συγχωρεθεί η διαρκής αλλαγή θεμάτων συζήτησης. Αφορμή για το θέμα αυτό δεν είναι ο πρόσφατος γάμος του γνωστού και πολύ αγαπητού σε όλους μας Lactanis, αλλά μια συζήτηση που είχα με ένα φίλο πριν από λίγα λεπτά. Η συζήτηση ξεκίνησε εξ αφορμής της αξιώσεως που παρέχεται στην Αμερική για palimony, ήτοι για διατροφή μεταξύ προσώπων που έχουν συμβιώσει για αρκετά μεγάλο διάστημα, αν και δεν έχουν παντρευτεί μεταξύ τους. Από εκεί η συζήτηση κάπου ξέφυγε και μιλήσαμε για το αν πρέπει να καθιερωθεί ως υποχρεωτικός τρόπος τελέσεως του γάμου ο πολιτικός τύπος στην Ελλάδα. Όπως ξέρετε, στην Ελλάδα μπορεί σήμερα να παντρευτεί κανείς είτε με θρησκευτικό, είτε με πολιτικό τύπο - και οι δύο τύποι γάμου είναι εξ ίσου έγκυροι ως προς την Πολιτεία.

Το βασικό ερώτημα, που θα μπορούσαμε, αν θέλετε, να συζητήσουμε, είναι: είναι σωστό η τέλεση του μυστηρίου του γάμου από Ιερέα της Ορθόδοξης Εκκλησίας (ή τον αντίστοιχο θρησκευτικό λειτουργό άλλων δογμάτων ή θρησκειών) να έχει και συνέπειες καθαρά αστικής φύσεως, πέρα από τις πνευματικές, στα πλαίσια της θρησκείας, όπου γίνεται;

Από εκεί και πέρα: ποιος είναι ο χαρακτήρας του γάμου; Είναι ενιαίος; Έχει διαφορετική λειτουργία στα πλαίσια της κοινωνικής συμβίωσης, σε σχέση με τη μυστηριακή του φύση στην Ορθόδοξη Εκκλησία ή τον όποιο χαρακτήρα λαμβάνει (που δεν γνωρίζω) σε άλλες θρησκείες;

Πιστεύετε ότι δικαιολογείται η προστασία της οικογένειας στην "παραδοσιακή" της μορφή; Και η προστασία αυτή τι μορφές μπορεί να λάβει; (από κοινές μεταθέσεις στους συζευγμένους δημοσίους υπαλλήλους μέχρι κληρονομικά δικαιώματα μέχρι δικαιώματα διατροφής). Πιστεύετε ότι δικαιολογείται να προστατεύεται μια πιο χαλαρή μορφή συμβιώσεως (ενδεχομένως και μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου); Σε επόμενο post θα παραθέσω κάποιες δικές μου βασικές σκέψεις.

Οικονομική ανάλυση του Δικαίου

2007-02-08T00:21:00.000+03:00

Απόψε έγινε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση στο κτήριο του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης με θέμα την οικονομική ανάλυση του δικαίου. Πρόκειται για τη χρήση της οικονομικής επιστήμης (νοουμένης ως επιστήμης που μελετά πρωτίστως την ανθρώπινη συμπεριφορά) ως εργαλείου το οποίο θα προβλέπει τις συνέπειες μιας νομοθετικής ρυθμίσεως ή μιας ερμηνευτικής προσεγγίσεως. Το άρθρο του Steve Jobs, προς το οποίο γίνεται παραπομπή στο προηγούμενο post, αξιοποιεί ακριβώς μιαν υποτυπώδη οικονομική ανάλυση για να προβλέψει τις συνέπειες της συμπεριφοράς των μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών. Σκεφθείτε να γινόταν παρόμοια ανάλυση κάθε φορά που έπρεπε η Βουλή μας να ψηφίσει κάποιον καινούργιο νόμο.

Προσέξτε την εξής παρανόηση: με την έννοια "οικονομική" ανάλυση του δικαίου δεν εννοούμε μόνο την πρόβλεψη των οικονομικών συνεπειών μιας νομοθεσίας, καθώς αναγνωρίζεται ότι κίνητρο των ανθρώπων δεν είναι μόνον το υλικό κέρδος. Αντιθέτως, ο άνθρωπος υπολαμβάνεται ως ορθολογικό ον, υπό την έννοια ότι θα χρησιμοποιήσει κατά το βέλτιστο δυνατό τρόπο τις ευκαιρίες που του παρέχονται, προκειμένου να επιτύχει στόχους που ο ίδιος ορίζει (καθώς ο ίδιος καθορίζει τι σημαίνει γι' αυτόν ευτυχία). Διαβάστε το πιο πρόσφατο post στο ιστολόγιο του Αλεξάνδρου, που, κατά σύμπτωση, δημοσιεύθηκε επίσης σήμερα, για να δείτε ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα μη-χρηματικού κινήτρου.

Η συζήτηση για την ιδιοκτησία επί των προϊόντων της διανοίας, η οποία άνοιξε και με ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο, με εξίσου ενδιαφέρουσα παραπομπή, από τον alexandros (όχι, δεν είναι ο παραπάνω Αλέξανδρος), νομίζω ότι μπορεί να κινηθεί στη βάση της οικονομικής ανάλυσης του δικαίου.

Πνευματική και βιομηχανική ιδιοκτησία

2007-02-07T11:19:00.000+03:00

Τα ζητήματα της πνευματικής και βιομηχανικής ιδιοκτησίας παρουσιάζουν πολύ ενδιαφέροντες προβληματισμούς - από την ίδια την ανάγκη για την ύπαρξη των παραπάνω εννοιών (πρέπει να αναγνωρίζονται δικαιώματα επί των προϊόντων της διανοίας και σε ποιο βαθμό;) μέχρι τους τρόπους προστασίας τους. Πρόκειται για ζητήματα που θάθελα να θίξω στο ιστολόγιο αυτό. Για "ζέσταμα" ένα άρθρο του Steve Jobs, επικεφαλής της Apple, που πραγματεύεται το αίτημα για κατάργηση των προγραμμάτων προστασίας της μουσικής που διανέμεται μέσω του I-tunes store. Τα σχόλια και οι παρατηρήσεις σας θα ορίσουν εν πολλοίς και την κατεύθυνση των posts που θα ακολουθήσουν.

Τελικά ποιος κερδίζει από τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16;

2007-02-05T17:15:00.000+03:00

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. τελικώς αποφάσισε να αποχωρήσει από τη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος. Άτακτη υποχώρηση ενώπιον των πιέσεων των πιο οπισθοδρομικών του στοιχείων και των εκφραστών των οργανωμένων συντεχνιών. Έτσι, φαίνεται ότι η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος μάλλον μετατίθεται για την επόμενη συνταγματική αναθεώρηση (καθώς είναι μάλλον ανέφικτο η Βουλή που θα προκύψει μετά τις επόμενες εκλογές να συμφωνήσει σε κείμενο για το αναθεωρημένο άρθρο με πλειοψηφία άνω των 180 βουλευτών). Ωραία, λοιπόν, το άρθρο 16 του Συντάγματος, στο βαθμό που ορίζει ότι: "Η σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται", παραμένει. Διερωτηθήκαμε, όμως, ποιος έχει να κερδίσει από την παραμονή αυτής της διατύπωσης;

Κερδίζει το καθηγητικό κατεστημένο, που θα εξακολουθήσει να επιλέγει μεταξύ των "ευνοουμένων" του πάσης μορφής τα πρόσωπα που θα στελεχώνουν, ως μέλη ΔΕΠ, τα ΑΕΙ, ή οι νέοι επιστήμονες που, ανεξαρτήτως των ακαδημαϊκών επιδόσεών τους, δεν έχουν την παραμικρή προοπτική ακαδημαϊκής καριέρας; Θα κερδίσουν όσοι επιθυμούν πανεπιστήμια που να αξιολογούνται ή αυτοί που θέλουν να τα κρατήσουν φέουδο και προσωπικό κτήμα, στηριζόμενοι στα χρήματα που τους παρέχει ο ελληνικός λαός;

Κερδίζουν οι πλούσιοι που, αν δεν περάσουν στα ελληνικά ΑΕΙ, θα καταφύγουν στο εξωτερικό και θα πάρουν πτυχίο εκεί ή οι φτωχοί, που δεν έχουν τη δυνατότητα; Επίσης, όσοι έχουν την οικονομική ευχέρεια να πληρώσουν φροντιστήρια για την εισαγωγή σε ΑΕΙ ή όχι;

Θα κερδίσει συνολικά ο φοιτητικός πληθυσμός, ο οποίος θα μπορεί να λάβει πανεπιστημιακή μόρφωση αποκλειστικά από τη σημερινή πανεπιστημιακή κάστα και τους κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν διαδόχους τους;

Θα διατηρήσει την αξία που έχει, λόγω του μονοπωλιακού του χαρακτήρα, το πτυχίο των ελληνικών ΑΕΙ; Ή ο ευτελισμός του θα είναι τέτοιος, που για κάποια επαγγέλματα στο μέλλον θα ζητείται από την αγορά η κατοχή σοβαρού πτυχίου;

Τα ερωτήματα αυτά έχουν τεθεί βιαστικά, ομολογώ ότι είμαι αρκετά εκνευρισμένος με τη στάση του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και γράφω μάλλον αυτόματα. Περιμένω από εσάς είτε απαντήσεις, είτε πιο σωστά ερωτήματα.

Αγώνας, αγώνας, αγώνας διαρκείας

2007-01-31T22:06:00.000+03:00

... είναι η απάντηση στην Υπουργό Παιδείας.

Και πώς εξειδικεύεται ο αγώνας; Με πορείες, καταλήψεις, εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, ακόμη και με καταστροφές. Κατεβαίνουμε στους δρόμους και νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε. Ξέρουμε ότι, αν τα πράγματα σκουρήνουν, θα καταφύγουμε στο χώρο του Πανεπιστημίου, όπου δεν μπορεί να μας αγγίξει κανείς. Θυσιάζουμε κυρίως ξένα αγαθά στον "αγώνα" μας αυτόν - τη δυνατότητα των άλλων να μετακινηθούν ή να κάνουν μάθημα (ή να εξετασθούν/ να λάβουν το πτυχίο τους). Αλλά νομίζουμε ότι έτσι αλλάζουμε τον κόσμο - αυτό μας γεμίζει, μας κάνει να νοιώθουμε σπουδαίοι. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του "αγώνα" αυτού είναι η μαζικότητα - όχι πως η συμμετοχή στις αγωνιστικές εκδηλώσεις είναι μαζική, αλλά έτσι παρουσιάζεται κι έτσι έχει το νόημά της, συμμετέχουμε στο λαό που ορθώνει το ανάστημά του στην κατεστημένη εξουσία, τον κυρίαρχο λαό που οφείλουν να σέβονται οι κυβερνώντες, συχνά κρυβόμαστε στην ανωνυμία που μπορεί να μας προσφέρει η μάζα (στις σπάνιες, πλέον, περιπτώσεις, που υπάρχει περίπτωση να ζητηθεί ευθύνη για κάποιο αδίκημα που διαπράχθηκε κατά τη διάρκεια των "αγώνων"). Αγώνας χωρίς ουσιαστική προσπάθεια, χωρίς θυσία, χωρίς, έστω, διακινδύνευση, το σπουδαιότερο χωρίς ευθύνη. Από ποιους έχει ζητηθεί ο λόγος για τις καταστροφές υλικών, την ταλαιπωρία που υφίστανται συνάνθρωποί μας, την κατεστραμμένη καριέρα του φοιτητή που δεν μπόρεσε να λάβει εγκαίρως το πτυχίο του.

Υπάρχει όμως κι άλλος αγώνας, ο πραγματικός, αυτός που κάνουν καθημερινά πολλοί άνθρωποι, κάποιοι από αυτούς και αναγνώστες της στήλης. Είναι η προσπάθεια που καταβάλλουν να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους στη δουλειά τους, στις σπουδές τους, στις σχέσεις τους με τους συνανθρώπους τους. Είναι αγώνας, ο οποίος οδηγεί σε καθημερινές εξετάσεις, είτε ακαδημαϊκές, είτε επαγγελματικές, είτε ανθρώπινες. Και έχει αγωνία, η οποία εκτείνεται από την αναζήτηση της ποιότητας της δημιουργίας (και μόνο δευτερευόντως του υψηλού βαθμού) μέχρι την εξασφάλιση του επιουσίου και την πληρωμή των λογαριασμών, την επιβίωση σ' ένα ξένο και, ενίοτε, εχθρικό περιβάλλον, την αντιμετώπιση αντιξοοτήτων αναμενόμενων και αναπάντεχων. Και ο έλεγχος, οι εξετάσεις, πολλές φορές δεν γίνεται από άλλους, αλλά από τους ίδιους τους αγωνιστές - αυτούς που θα χάσουν τον ύπνο τους αν η εργασία δεν ήταν καλή, αν οι πελάτες δεν προσήλθαν, αν ο μισθός δεν αυξήθηκε.

Ίσως κάποιοι από τους αναγνώστες αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στους αγωνιστές αυτούς - τους αφιερώνω με απέραντο σεβασμό τη δημοσίευση αυτή. Και τους εύχομαι, όσο πιο δυνατά μπορώ να ευχηθώ, να πραγματοποιήσουν τους στόχους τους.

Ένα πολύ αξιόλογο ιστολόγιο

2007-01-30T14:21:00.000+03:00

Έχει χαθεί η τέχνη της γραφής; Έχουν εκλείψει αυτοί που όταν γράφουν ακόμη και πρόζα, ακόμη και κείμενα που αναφέρονται στην καθημερινότητα, καταφέρνουν να κάνουν τους αναγνώστες να νοιώσουν - πώς να το πω; - να αποκτήσουν την αίσθηση ότι διαβάζουν ποίηση, ότι κινούνται σε ένα άλλο επίπεδο, όπου η ομορφιά του κειμένου, η ροή της γλώσσας του συγγραφέα, η επιλογή των λέξεων και των εννοιών τους χαρίζουν ένα αίσθημα ικανοποιήσεως ανεξήγητο; Η απάντηση, όσον με αφορά, είναι πως όχι- σίγουρα εξακολουθούν να υπάρχουν τέτοια κείμενα.

Ωστόσο, πρέπει να ομολογήσω ότι νοιώθω ιδιαιτέρως τυχερός που ένας πολύ αγαπητός φίλος, ο Αλέξανδρος, έχει την ικανότητα να μας χαρίζει τέτοια κείμενα. Διαβάστε τα εδώ. Αν σας αρέσουν, και θέλετε να του ζητήσετε να γράφει πιο συχνά, στείλ'τε μου το σχετικό σχόλιο - μετά πολλής χαράς θα του το προωθήσω.

Η Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ και το άρθρο 16

2007-01-28T19:52:00.000+03:00

Διαβάστε αυτή την καταπληκτική ανάλυση! Δεν υιοθετώ τα όσα αναφέρει σχετικά με την πάλη των τάξεων, αλλά πραγματικά λέει κάποια πράγματα με τ' όνομά τους.

Οι καταλήψεις και η νομιμότητα

2007-01-25T10:31:00.000+03:00

Αφού, λέει, η κατάληψη γίνεται με απόφαση της συνέλευσης των φοιτητών, ουδείς φοιτητής δικαιούται να ζητήσει να προσέλθει για μάθημα ή για εξέταση. Γίνεται, μάλιστα, συζήτηση για το αν οι συνελεύσεις που αποφασίζουν για τις καταλήψεις συγκαλούνται κανονικά, έχουν απαρτία κ.λπ. (καθώς είναι γνωστή η τακτική κάποιων παρατάξεων να "κηρύσσουν" αυτοβούλως συνελεύσεις κάθε ημέρα, μέχρι να βρεθεί μια, η οποία θα ψηφίσει για κατάληψη). Δηλαδή εάν η πλειοψηφία των φοιτητών αποφασίσει, με νόμιμη σύγκληση της συνελεύσεως του αντίστοιχου συλλόγου φοιτητών, να γίνει κατάληψη, η κατάληψη νομιμοποιείται.

Αυτή η συζήτηση (περί νομίμων και παρανόμων συγκλήσεων, απαρτίας κ.λπ.) είναι εντελώς εκτός θέματος. Η κατάληψη δεν μπορεί να γίνει δεκτή, όσοι κι αν την υποστηρίξουν, για μερικούς βασικούς λόγους:
1. Ακαδημαϊκή ελευθερία, την οποία εγγυάται και το Σύνταγμα, σημαίνει ελευθερία να διδάξεις και να διδαχθείς και να ερευνήσεις. Ένα δικαίωμα που κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα δεν μπορεί να υπόκειται σε πλειοψηφική έγκριση. Και ένας φοιτητής να θέλει να κάνει μάθημα και ένας καθηγητής να διδάξει, όλες οι πλειοψηφίες του κόσμου δεν μπορούν να του στερήσουν νομίμως αυτό το δικαίωμα.
2. Τα Α.Ε.Ι. είναι αυτοδιοικούμενα και έχουν θεσμούς, οι οποίοι λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με τη λειτουργία τους. Στους θεσμούς αυτούς δεν περιλαμβάνεται η συνέλευση των φοιτητών - ο ρόλος των φοιτητών στη διοίκηση του πανεπιστημίου είναι σημαντικός (ίσως και περισσότερο από όσο χρειάζεται) στο βαθμό που εκλέγουν μεγάλο αριθμό μελών της συγκλήτου του πανεπιστημίου και εκλέκτορες στις αποφάσεις για εκλογές σε κρίσιμα αξιώματα της πανεπιστημιακής αυτοδιοικούμενης κοινότητας.
3. Σε κάθε περίπτωση τα Α.Ε.Ι. είναι δημόσια και λειτουργούν με χρήματα του ελληνικού λαού. Είναι ηθικώς ανομιμοποίητος όποιος θυσιάζει αγαθά που δεν είναι δικά του, αλλά που του τα παραχωρούν άλλοι, προκειμένου να προβάλει τις απόψεις του.
4. Στο κάτω-κάτω οι καταλήψεις συνιστούν ποινικό αδίκημα: η παρεμπόδιση της εισόδου στο πανεπιστήμιο προς όποιον τη δικαιούται συνιστά παράνομη βία. Όσες συνελεύσεις και να γίνουν, όσες πλειοψηφίες κι αν συγκεντρωθούν, ο ποινικός χαρακτήρας μιας τέτοιας ενέργειας δεν εξαλείφεται - και, βέβαια, αποφάσεις που είναι αντίθετες με το νόμο είναι άκυρες.

Πανεπιστημιακό άσυλο - βία στη βία της εξουσίας

2007-01-24T14:06:00.000+03:00

Το ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου, που καθιερώθηκε νομοθετικά με το ν. 1268/1982, έχει επανέλθει στην επικαιρότητα, με αφορμή την όλο και πιο συχνή κατάχρησή του από φοιτητές και εξωπανεπιστημιακούς, η οποία καθίσταται δυνατή και με την ανοχή των πανεπιστημιακών αρχών, στις οποίες ανατίθεται η κρίση για την κατά περίπτωση άρση του.

Η έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου, ωστόσο, είναι εξ υπαρχής στρεβλή. Υποτίθεται ότι το πανεπιστημιακό άσυλο (= η απαγόρευση στις αστυνομικές δυνάμεις να επέμβουν αυτοβούλως στο χώρο του πανεπιστημίου, εκτός αν διαπράττονται αδικήματα κατά της ζωής ή κακουργήματα) καθιερώθηκε, προκειμένου να προστατευθεί η ελευθερία της έρευνας, της ακαδημαϊκής συζήτησης και της εκφράσεως γνώμης εντός των ορίων του. Όμως και μόνη ο οριοθέτηση αυτή είναι εντελώς προβληματική: υπονοεί ότι υπάρχουν περιοχές στην ελληνική επικράτεια, στις οποίες δεν επικρατεί πλήρως ελευθερία της εκφράσεως, έστω κι αν καθιερώνεται ρητώς για όλους στο Σύνταγμα - ότι υπάρχει δυνατότητα να επέμβουν οι αστυνομικές δυνάμεις εναντίον νόμιμης εκδηλώσεως κάποιων θεμελιωδών δικαιωμάτων όλων των πολιτών. Αν όντως ίσχυε κάτι τέτοιο, θα παραδεχόμασταν ότι στην Ελλάδα η προστασία της ελευθερίας της γνώμης είναι προβληματική. Δηλαδή αν θέλω να πω κάτι, το οποίο θα δυσαρεστήσει την εξουσία (αλλιώς γιατί να στείλει την αστυνομία να μ' εμποδίσει;), πρέπει να εισέλθω στο χώρο του πανεπιστημίου, αλλιώς κινδυνεύω;

Αντιθέτως, ένα από τα βασικά καθήκοντα της αστυνομίας είναι να διασφαλίζει, μεταξύ των άλλων, στους πολίτες τη δυνατότητα να ασκήσουν τα συνταγματικά τους δικαιώματα, χωρίς να μπορεί να τους παρεμποδίσει διά της βίας κάποιος που διαφωνεί - το κράτος έχει το μονοπώλιο της νόμιμης ασκήσεως βίας. Με άλλα λόγια, αν πω κάτι που δεν είναι δημοφιλές, δεν μπορεί οποιοσδήποτε διαφωνεί να κινηθεί εναντίον μου και να ασκήσει βία διότι με προστατεύουν οι κρατικοί μηχανισμοί, μεταξύ των οποίων και η αστυνομία, η οποία και οφείλει να επέμβει αν την καλέσω σε μια τέτοια περίπτωση.

Κοντολογίς, είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει άσυλο, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να εμποδίσει κάποιον είτε να προχωρήσει με την επιστημονική του έρευνα, είτε να διατυπώσει δημοσίως τις απόψεις του, όσο δημοφιλείς ή όχι είναι. Η απουσία της αστυνομίας δεν έχει προσθέσει κάτι στην (ούτως ή άλλως καρκινοβατούσα, σε γενικές γραμμές, στα ελληνικά πανεπιστήμια) επιστημονική έρευνα ή τον ελεύθερο διάλογο. Αντιθέτως, σε αρκετές περιπτώσεις η έρευνα αυτή έχει εμποδισθεί, είτε διά της καταστροφής μηχανημάτων (αγορασμένων με χρήματα του δημοσίου ταμείου, δηλαδή εξόδοις των φορολογουμένων) είτε διά της παρεμποδίσεως, μέσω των καταλήψεων, του μαθήματος ή της λειτουργίας των πανεπιστημιακών τμημάτων είτε με άλλες μορφής ασκήσεως βίας.

Όσοι παρεμποδίζουν την έρευνα, την ελεύθερη έκφραση γνώμης κ.λπ. με τη βία κάνουν κάτι τέτοιο εκ του ασφαλούς, αφού ο κρατικός μηχανισμός δεν μπορεί να επέμβει. Αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου είναι ότι στο πανεπιστημιακό άσυλο, ελλείψει δυνατότητας επεμβάσεως των αστυνομικών δυνάμεων, μπορεί να επιβληθεί οποιοσδήποτε είναι διατεθειμένος να ασκήσει περισσότερη ή χειρότερης μορφής βία. Να μην επεκταθούμε στην πλήρη κατάργηση ακόμη και των προσχημάτων από αναρχικούς, οπαδούς αθλητικών ομάδων κ.λπ., οι οποίοι συγκρούονται με την αστυνομία και, καταδιωκόμενοι, εισέρχονται στους χώρους του πανεπιστημίου, όπου και βρίσκουν ασυλία, εν ονόματι της ελευθερίας της ακαδημαϊκής έρευνας.

Βέβαια, πολλοί θα πουν, ο νόμος παρέχει τους μηχανισμούς για να αποτραπούν τέτοιες καταχρήσεις (επιτροπές ασύλου κ.λπ.), απλώς "δε λειτουργούν σωστά" (όπως όλα τα αποτυχημένα συστήματα, από τον υπαρκτό σοσιαλισμό μέχρι την κρατική Ολυμπιακή αεροπορία, για τα οποία πάντοτε διατυπώνεται η άποψη ότι θα διορθωθούν από μια πιο φωτισμένη κυβέρνηση/ διοίκηση). Δηλαδή όταν καταστρέφεται περιουσία του ελληνικού λαού (ακόμη και ιδιωτική περιουσία, όπως τα αυτοκίνητα που τυχαίνει να είναι σταθμευμένα στο χώρο του πανεπιστημίου), όταν πολλοί καθηγητές και φοιτητές παρεμποδίζονται να προσέλθουν και να κάνουν μάθημα, όταν καταδιωκόμενοι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων καταφεύγουν στο χώρο του πανεπιστημίου, αφού τον έχουν χρησιμοποιήσει και ως χώρο εφόρμησης (όπως έγινε πρόσφατα με την καταστροφή του Μουσείου Αθλητισμού), εναπόκειται στην πλήρη διακριτική ευχέρεια (καθώς δεν υπάρχει κάποιας μορφής έλεγχος στις αποφάσεις τους) των μελών που απαρτίζουν την επιτροπή ασύλου να κρίνουν εάν επιτρέπεται να επέμβει η αστυνομία και να εμποδίσει τη διάπραξη ποινικών αδικημάτων; Ή, αλλιώς, εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια κάποιων προσώπων (όποια κι αν είναι αυτά) η εφαρμογή των νόμων της Ελληνικής Πολιτείας στο χώρο του Πανεπιστημίου;

Ας σκεφθούμε πώς θα είναι η κατάσταση εάν τυχόν καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο. Ποιας προστασίας θα στερηθεί η ακαδημαϊκή κοινότητα; Της προστασίας απέναντι σε πράξεις αυθαιρεσίας εκ μέρους των αστυνομικών δυνάμεων; Μα η προστασία αυτή παρέχεται σε όλους τους πολίτες από το Σύνταγμα και μια σειρά από νόμους, οι οποίοι ορίζουν ότι δεν μπορεί να επέμβει αυθαίρετα η αστυνομική δύναμη, εάν δεν διαπράττεται ή έχει διαπραχθεί ποινικώς κολάσιμο αδίκημα. Εξ αντιδιαστολής προκύπτει για ποιους λειτουργεί το πανεπιστημιακό "άσυλο" και γιατί πρέπει να καταργηθεί αμέσως και χωρίς όρους.

Ο Τάκις Ζιώγας και το αμερικανικό όνειρο

2007-01-21T22:03:00.000+03:00

Η παρούσα καταχώρηση είναι αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στον αγαπητό φίλο Τάκι Ζιώγα (του οποίου το πρωινό μας είχε απασχολήσει άλλη φορά).

Ο Τάκις (κατά κόσμον Ιωάννης) Ζιώγας είναι, για όσους τυχόν δεν τον ξέρουν, πτυχιούχος της Κλασσικής Φιλολογίας του Α.Π.Θ. (Φιλοσοφική Σχολή, Τμήμα Φιλολογίας) και κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδικεύσεως από το ίδιο πανεπιστήμιο. Επίσης είναι διπλωματούχος στο Βιολί από το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο περίφημο Πανεπιστήμιο Cornell, όπου και ετοιμάζεται να ξεκινήσει την εκπόνηση της διδακτορικής του διατριβής (μέχρι τώρα έκανε όλα τα υποχρεωτικά μαθήματα, τα οποία προαπαιτούμενα για τη συγγραφή της διατριβής).

Η επιλογή του Cornell έγινε από τον ίδιο τον Τάκι Ζιώγα, καθώς το βιογραφικό του, οι εργασίες που παρουσίασε αλλά και η άριστη εντύπωση που έκανε στους καθηγητές των Πανεπιστημίων που του πήραν συνέντευξη, είχαν ως αποτέλεσμα να του γίνουν προσφορές και από το Cambridge, το πανεπιστήμιο του Wisconsin και άλλα πανεπιστήμια με διάσημα τμήματα Κλασσικών Σπουδών.

Το αποτέλεσμα της σκληρής και συστηματικής του δουλειάς ήταν να μπορέσει να συνεχίσει τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο της επιλογής του και να ανοίγεται μπροστά του λαμπρή ακαδημαϊκή καριέρα. Το "αμερικανικό όνειρο", που βασίζεται στην υπόθεση ότι, αν δουλέψεις, θα κερδίσεις και ανάλογα, βρίσκει στον Τάκι Ζιώγα την επιβεβαίωσή του.

Οι φίλοι του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό τον παραδεχόμαστε, τον χαιρόμαστε και του ευχόμαστε, μέσα από την καρδιά μας, να συνεχίσει τις επιτυχίες του, να τον καμαρώσουμε σε σπουδαίες ακαδημαϊκές θέσεις και να εξακολουθήσει να επιβραβεύεται η άοκνη προσπάθειά του.

Στατιστική

2007-01-21T00:53:00.000+03:00

Πιστοί αναγνώστες αυτού του ηλεκτρονικού ημερολογίου! Αν θέλετε να δείξετε την παρουσία σας, απλώς στείλ' τε ένα σχολιάκι. Θα είναι ευπρόσδεκτο, ό,τι περιεχόμενο και νάχει.

Μεταφορά στο νέο Blogger

2007-01-20T14:31:00.000+03:00

Αυτή είναι η πρώτη δημοσίευση από το νέο Blogger. Στους αναγνώστες, που τους έλειψαν οι δημοσιεύσεις μου, υπόσχομαι να προσπαθήσω (και όχι να επιτύχω!) να είμαι πιο συνεπής στις μελλοντικές καταγραφές. Να στείλω τους χαιρετισμούς μου στον Αλέξανδρο, ο οποίος διαπρέπει στο Βερολίνο. Μιλήσαμε πριν από λίγο στο τηλέφωνο και χάρηκα πάρα πολύ που τον άκουσα.

Συμβασιούχοι π.δ. 164/2004

2006-10-25T20:56:00.000+03:00

Η διαδικασία που ορίζει το άρθρο 11 π.δ. 164/2004 (οι περιβόητες "μονιμοποιήσεις") προχωρά με ρυθμό χελώνας. Παρά τις επιφυλάξεις μου για τη διαδικασία αυτή πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι, άπαξ και νομοθετήθηκε, πρέπει να ακολουθηθεί.

Η γραφειοκρατία όμως θέτει συνεχώς εμπόδια. Το τελευταίο είναι το Υπουργείο Οικονομικών, το οποίο επιδιώκει να ανατρέψει αποφάσεις του ΑΣΕΠ - το ΑΣΕΠ είναι αυτό που αποφασίζει (μετά από εισήγηση των υπηρεσιακών συμβουλίων της υπηρεσίας, στην οποία εργάζεται ο συμβασιούχος) εάν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 11, δηλαδή εάν ο συμβασιούχος δικαιούται να μονιμοποιηθεί. Αλλά το Υπουργείο Οικονομικών έρχεται εκ των υστέρων και αρνείται να συμπράξει στη σύσταση οργανικών θέσεων, στις οποίες θα τοποθετηθούν οι συμβασιούχοι που δικαιούνται να "μονιμοποιηθούν" με διάφορα προσχήματα. Μάλιστα, ξαναστέλνει στο ΑΣΕΠ υποθέσεις για επανεξέταση. Ως τώρα το ΑΣΕΠ απέρριψε τέτοιες αιτήσεις και απαιτήθηκε να αποστείλει εγκύκλιο το Υπουργείο Εσωτερικών, στο οποίο να τονίζει ότι οι αποφάσεις του ΑΣΕΠ είναι δεσμευτικές.

Την περιπέτεια ενός συμβασιούχου του Α.Π.Θ., στην οποία αποτυπώνεται ανάγλυφα η ολιγωρία της γραφειοκρατίας, μπορείτε να παρακολουθήσετε από εδώ.

Οδός Στέλιου Καζαντζίδη

2006-10-08T21:02:00.000+03:00

Τι να πει κανείς γι' αυτό; Υπάρχει άλλη πόλη, όπου όλοι οι υποψήφιοι δήμαρχοι και νομάρχες θα σκίζονταν για να κάνουν την εμφάνισή τους στην ονομασία οδού Στέλιου Καζαντζίδη στην Πυλαία; Ψωμιάδης, Πατουλίδου, Παπαγεωργόπουλος, ο Δήμαρχος Πυλαίας και, φυσικά, οι τύποι από τους διαφόρους συλλόγους Στέλιου Καζαντζίδη με τις φωτογραφίες του ανα χείρας και τα αντίστοιχα πανώ. Αγκαλιές, φιλιά και συγκίνηση ο Νομάρχης της καρδιάς μας (που είναι και τραγουδιστής), λες και αυτό ήταν το σπουδαιότερο έργο του στο Νομό Θεσσαλονίκης. Έχουν δίκαιο κάποιοι (τους οποίους αποκαλούμε περιφρονητικά "χαμουτζήδες") να μας θεωρούν χωριό;

Αν δεν έχεις χαΐρι ...

2006-10-05T14:55:00.000+03:00

Όποιος ενδιαφέρεται για στατιστική στον αθλητισμό και κυρίως στο ελληνικό ποδόσφαιρο, η αχαΐρευτη ιστοσελίδατου Οδυσσέα Γαλάνη είναι πολύ καλό σημείο για να ξεκινήσετε. Για την ώρα είναι λίγο ανεπίκαιρη, αλλά αναμένεται σύντομα να ανανεωθεί. Διαβάστε με προσοχή την απόδειξη ότι δεν υπάρχει το πολυθρύλητο πλεονέκτημα του εντός έδρας δεύτερου αγώνα στις αναμετρήσεις νοκ-άουτ.

Το πρωινό του Τάκι Ζιώγα

2006-10-01T21:34:00.000+03:00

Ανταπόκριση από Ithaca, NY.

Ο Γιάννης (Τάκις) Ζιώγας, γνωστός ανά το πανελλήνιο για τις ακαδημαϊκές του επιδόσεις, αναφέρει ότι σήμερα το πρωί έφαγε Cheerios κι ένα μελάτο αβγό. Ωστόσο, πολλές αμφιβολίες εκφράζονται για την ποιότητα του αβγού και ο NY State Health Inspector αναμένεται να δραστηριοποιηθεί τάχιστα. Η εταιρεία που παράγει γάλα με τη φίρμα Meadow Brook θα βρεθεί αντιμέτωπη με class action (καμμία σχέση με την συλλογική καταναλωτική αγωγή του ν. 2251/1994 στην Ελλάδα), καθώς κι άλλοι καταναλωτές ενώνουν τις φωνές διαμαρτυρίας τους.

Endorsement και άλλες προεκλογικές δραστηριότητες

2006-09-20T12:13:00.000+03:00

Χθες ο Στέφανος Μάνος δήλωσε με πανηγυρικό τρόπο ότι στηρίζει την υποψηφιότητα Μπουτάρη για το Δήμο Θεσσαλονίκης. Αφού εξήρε την προσωπικότητά του, τόνισε ότι ο κ. Μπουτάρης είναι ο μόνος υποψήφιος, ο οποίος δεν έχει κομματική στήριξη ή εξάρτηση.

Αυτές τις ημέρες το κυρίαρχο θέμα στις προεκλογικές συζητήσεις για το Δήμο είναι η σύναψη συμβάσεων ανοικοδόμησης με το σύστημα της αντιπαροχής. Ο μόνος που αντέδρασε ουσιαστικά στη σύναψη των συμβάσεων αυτών ήταν ο κ. Μπουτάρης με τους υπολοίπους συμβούλους της δημοτικής του παράταξης. Οι Σαχίνης και Κουράκης περιορίσθηκαν σε βερμπαλισμούς - ο κ. Μπουτάρης κινήθηκε νομικά με αποτέλεσμα να αναστείλει, μέχρι νεωτέρας, τη διαδικασία αυτή για μια σειρά από οικόπεδα του Δήμου. Πρέπει να σημειωθεί ότι διάφοροι "δημοσιογράφοι" οσμίσθηκαν σκάνδαλο στη σύναψη αυτών των συμβάσεων, υπονοώντας ότι εμπλέκονται φίλοι του νυν Δημάρχου - ωστόσο ο κ. Μπουτάρης έθεσε πολύ ψύχραιμα το ζήτημα στην κανονική του διάσταση: πρόκειται για μια απόφαση που δεν υπηρετεί το συμφέρον του Δήμου, τίποτε παραπάνω, τίποτε λιγότερο.

Οι προεκλογικές διαδικασίες συνεχίζουν, μαζεύουμε τις επαφές μας και θέτουμε τους στόχους μας. Είπαμε ότι στοχεύουμε στους 1.000 σταυρούς προτιμήσεως για τον Σάκη. Ο πήχυς είναι ψηλά, αλλά η προσπάθεια τότε μόνον αξίζει.

Πρώτη συνάντηση με Μπουτάρη

2006-09-17T17:12:00.000+03:00

Το blog θα περιέχει, μέχρι τις εκλογές, διαρκείς ανταποκρίσεις και αναφορές από την προεκλογική εκστρατεία του Σάκη, στην οποία θα συμμετέχω κατά το δυνατόν.

Σήμερα συναντηθήκαμε με τον επικεφαλής του συνδυασμού "Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη", Γιάννη Μπουτάρη. Η συνάντηση ήταν σύντομη αλλά πολύ ουσιαστική. Ο κ. Μπουτάρης μας κατατόπισε ως προς τη βασική πολιτική στρατηγική που καλείται να εφαρμόσει ο συνδυασμός του: να μπει ανάμεσα στους ψηφοφόρους της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τις ηγεσίες τους, οι οποίες τους κρατούν εγκλωβισμένους στα σχήματα που διοικούν τη Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια (με τα αποτελέσματα που βλέπουμε όλοι μας). Επίσης, έκανε μια σύντομη αναφορά σε κάποια ενδεικτικά προβλήματα της λειτουργίας του Δήμου Θεσσαλονίκης. Απόψε θα πραγματοποιηθεί συνάντηση όλων των υποψηφίων του συνδυασμού, όπου θα αποφασισθούν οι γενικές κατευθύνσεις της προεκλογικής εκστρατείας και θα γίνουν οι βασικές επιλογές ως προς τον τρόπο που ο συνδυασμός θα κινηθεί.

Ο Δήμαρχος Βασίλης Παπαγεωργόπουλος τόνισε, σε δηλώσεις του στον "Αγγελιοφόρο" σήμερα, ότι ο Δήμος Θεσσαλονίκης είναι ο "μεγαλύτερος εργοδοτικός οργανισμός στη Βόρεια Ελλάδα", απασχολώντας περί τους 6.000 υπαλλήλους. Και δεν ντράπηκε, που συνέβαλε ώστε ένας ευέλικτος οργανισμός, ο οποίος λειτουργεί, προκειμένου να λύνει τα τοπικά προβλήματα, να καταντήσει μια (ακόμη) τεράστια γραφειοκρατική μηχανή και πεδίον λαμπρόν κομματικής δόξης και διορισμών ημετέρων.

Προεκλογική εκστρατεία

2006-09-15T17:30:00.000+03:00

Σιγά-σιγά στήνεται το επιτελείο που θα ενισχύσει την προσπάθεια του Σάκη να ενισχύσει το συνδυασμό του Γιάννη Μπουτάρη και να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί ως προς τις προσωπικές ψήφους. Με διάφορα σημειώματα θα σας ενημερώνω για την πορεία της υποψηφιότητας, τις εκδηλώσεις, τις προτάσεις κ.λπ. Αύριο έχουμε ραντεβού με τον επικεφαλής του συνδυασμού, τον κ. Μπουτάρη.

Σάκης Κατρανίτσας - Γιάννης Μπουτάρης

2006-09-13T14:30:00.000+03:00

Ο πολύ αγαπητός συνεταίρος, φίλος και πολιτικός εταίρος Σάκης Κατρανίτσας θα είναι υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος Θεσσαλονίκης στο συνδυασμό του Γιάννη Μπουτάρη. Σε ένα συνδυασμό, που χαρακτηρίζεται από τόλμη και απεξάρτηση από κομματικές προσταγές ο Σάκης θα προσθέσει, μεταξύ άλλων, και καινοτόμες σκέψεις, προτάσεις και πρακτικές. Θα παρακολουθώ την υποψηφιότητά του στενά και θα σας ενημερώνω για ό,τι ενδιαφέρον προκύπτει.

Ορφανός

2006-08-31T18:10:00.000+03:00

Μέσα στη γενική χαρά για την πολύ καλή πορεία της Εθνικής Ομάδας μπάσκετ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Ιαπωνία, νάσου, τσουπ! και ο Ορφανός. Πρώτα μοίρασε τις επιταγές στους παίκτες της Εθνικής για την κατάκτηση του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος πέρυσι, τους έδωσε και οδηγίες ("θα τις εισπράξετε στις Εφορίες σας"), μετά επισκέφθηκε το Νίκο Ζήση στο νοσοκομείο με τη δική του επιταγή, τώρα επισκέφθηκε πάλι την ομάδα, μετά τη νίκη της επί της Γαλλίας, για να της μεταφέρει τις ευχές του Πρωθυπουργού και του Αρχιεπισκόπου (!).

Πρέπει να δηλώσω ότι είμαι εντελώς αντίθετος στην ανταμοιβή αθλητών που φέρουν το εθνόσημο, όπως και γενικώς στην "επαγγελματικοποίηση" του ερασιτεχνικού αθλητισμού (υποτίθεται ότι οι Εθνικές Ομάδες είναι το τελευταίο οχυρό του ερασιτεχνισμού). Εν πάση περιπτώσει, όμως, εκεί που τα παιδιά προσπαθούν (και πραγματικά, όσο τους είδα, χάρηκα μπάσκετ!), επιτυγχάνουν ένα αποτέλεσμα που προήλθε από δουλειά, επιμονή, πάθος, συγκέντρωση, έρχεται ξαφνικά ο Υφυπουργός Αθλητισμού για να νοιώσει ότι κάτι κάνει κι αυτός: μοιράζει χρήματα (που, φυσικά, δεν είναι δικά του!). Τι να πει κανείς...

ΑΕΚάρα!

2006-08-11T18:50:00.001+03:00

Ο γράφων είμαι δεδηλωμένος οπαδός του Άρη Θεσσαλονίκης. Ωστόσο, όταν οι ελληνικές ομάδες ("ελληνικές" = ΠΑΕ που έχουν την έδρα τους στην Ελλάδα) έχουν καλά αποτελέσματα, χαίρομαι - ακόμη περισσότερο, μάλιστα, όταν κατά τα τελευταία λεπτά ενός αγώνα κατορθώνουν να ανατρέψουν το μέχρι τότε αποτέλεσμα. Ειδικά μ' ενδιαφέρει η πορεία της ΑΕΚ και σε σχέση με το στυλ διοίκησης που εφαρμόζει ο Νικολαΐδης.

Υπενθυμίζω ότι όταν ανέλαβε ο Νικολαΐδης η ΑΕΚ ήταν στα όρια της χρεωκοπίας. Η αίτησή της για υπαγωγή στο άρθρο 44 του ν. 1892/1990 απορρίφθηκε, το καλοκαίρι του 2004 (αν θυμάμαι καλά) φαινόταν ότι η ΑΕΚ θα διαλυόταν. Όμως με μια σειρά από μεθοδικές κινήσεις, με αποφάσεις οι οποίες ελήφθησαν με επιχειρηματικό πνεύμα (ποιος θα το περίμενε από τον Ντέμη;), τα πράγματα σιγά-σιγά έστρωσαν. Και η διαφαινόμενη, πλεόν, συμμετοχή της ομάδας στους ομίλους του Champions League θα βοηθήσει πολύ τα οικονομικά της ομάδας.

Μια παρόμοια κίνηση γίνεται στον Ηρακλή από τη διοίκηση Σπανουδάκη - Παπαζαφειρίου. Η διοίκηση αυτή παρέλαβε τεράστιες οφειλές προς παίκτες, Εφορία και ΙΚΑ και σταδιακά τακτοποιεί τα οικονομικά. Αυτό προϋποθέτει, στην περίπτωση του Ηρακλή, και την πώληση κάποιων παικτών, αλλά μην ξεχνάμε ότι, όταν ανέλαβε η σημερινή διοίκηση, είχε ήδη αποκλεισθεί με νόμο η δυνατότητα σε Αθλητικές Ανώνυμες Εταιρείες να καταφεύγουν στη διαδικασία του άρθρου 44.

Κοινό σημείο και στις δύο προσπάθειες είναι η κακόβουλη αντίδραση των οργανωμένων οπαδών προς τη διοίκηση (στην περίπτωση του Ηρακλή αντιδρά και ο Γ.Σ.). Οι οργανωμενοι θίγονται, καθώς το περίεργο status συνδιοίκησης μιας ΠΑΕ από ιδιοκτήτες και οπαδούς που υπήρχε στις ομάδες αυτές ανατράπηκε. Πρόκειται μάλιστα για ένα καθεστώς, από το οποίο κάποιοι άνθρωποι έβγαζαν άνομα κέρδη - χαρακτηριστικό είναι ότι οι οργανωμένοι σύνδεσμοι αγόραζαν ειδικά εισιτήρια με μειωμένες τιμές (από το 2005 οι ειδικές τιμές απαγορεύθηκαν νομοθετικά) και τα πωλούσαν στους φιλάθλους, καρπούμενοι τη διαφορά. Ήταν χρήματα μαύρα, αφορολόγητα, και αποκτούμενα χωρίς καμμία δουλειά και κανένα ρίσκο. Η συνδιοίκηση, δηλαδή, σήμαινε ότι κάποιοι άνθρωποι μπορούσαν να είναι επαγγελματίες "συνδεσμίτες" και να βγάζουν άκοπα περισσότερα χρήματα από πολλούς εργαζομένους.

Σε επόμενο post θα θίξω την ανάμειξη ερασιτεχνικού - επαγγελματικού αθλητισμού.

Παπαντωνίου

2006-08-09T19:07:00.000+03:00

Η αλήθεια είναι ότι, όπως πολύς κόσμος, δεν πολυχώνεψα ποτέ τον Παπαντωνίου, λίγο το χαμόγελό του, λίγο το στυλάκι του, αυτή η αυταρέσκεια, τον καθιστούσε αντιπαθή. Ωστόσο, η αποπομπή του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα το ΠΑΣΟΚ, επειδή διετύπωσε άποψη αντίθετη με αυτήν του παλαιολιθικού κρατικιστικού ρεύματος, είναι ενδεικτική μιας επικίνδυνης στροφής του ΠΑΣΟΚ στο λαϊκισμό και τη μπουρδολογία που είχε εγκαταλείψει, σε σημαντικό βαθμό, επί Σημίτη και, φαινομενικά, επί Γ. Παπανδρέου.

Θυμάμαι τι έγινε όταν ο Αλέκος Παπαδόπουλος δήλωσε ότι δεν πρέπει να χορηγούνται συντάξεις σε πρόσωπα κάτω των 60 ετών - ή τον Φλωρίδη, ο οποίος επεσήμανε ότι το σουηδικό μοντέλλο περιέχει και μεγαλύτερη ελευθερία στις απολύσεις, σε σχέση με την Ελλάδα. Τι άκουσαν άνθρωποι, οι οποίοι είπαν κάποια στοιχειώδη, απλά πράγματα (όπως και ο τίτλος του ηλεκτρονικού ημερολογίου που διαβάζετε).

Μπορεί να είχαν άδικο (προσωπικά νομίζω ότι έχουν δίκαιο), αλλά η αντιμετώπισή τους ήταν ενδεικτική: κανένα ουσιαστικό αντεπιχείρημα, παρά μόνο κραυγές ότι εκπροσωπούν τα συμφέροντα, το κεφάλαιο κ.λπ. Φοβάμαι ότι οι επιλογές στις επόμενες βουλευτικές εκλογές στενεύουν δραματικά.

Ο γιος του Σάκη και της Ελένης

2006-08-09T12:28:00.000+03:00

Tick-to-tack - η Ελένη Σαμολαδά, σύζυγος του πολύ αγαπητού φίλου και συνεταίρου Σάκη Κατρανίτσα, γέννησε στις 28 Ιουλίου το πρώτο τους παιδί, ένα πανέμορφο και υγιέστατο αγόράκι. Να τους ζήσει! Στο ηλεκτρονικό του ημερολόγιο ο Σάκης έχει το χρονικό της γέννησης με φωτογραφίες (μερικές είναι ακατάλληλες για ανηλίκους) και ενδιαφέροντα σχόλια των συγγενών και των φίλων του. Αξίζει μιαν επίσκεψη.

Δημοτικές Εκλογές - Δρυμός, Λητή, Μελισσοχώρι

2006-08-08T15:03:00.000+03:00

Με την αφορμή της υποψηφιότητας του κ. Γαλάνη στη Μυγδονία μπορούμε να παρατηρήσουμε κάποια ενδιαφέροντα πράγματα στις τοπικές εκλογές, σε σχέση με τις βουλευτικές. Το πιο χαρακτηριστικό είναι ότι οι ψηφοφόροι πολύ συχνά αποδεσμεύονται από τις κομματικές τους προτιμήσεις και υποστηρίζουν συχνότατα υποψήφιο που προέρχεται μεν από το δικό τους πολιτικό χώρο, ωστόσο δεν έχει το στήριγμα από το κεντρικό κόμμα.

Πρόκειται για ένα υγιέστατο φαινόμενο, καθώς είναι φυσικό η τοπική κοινωνία να πρέπει να έχει βαρύνουσα άποψη, σε σχέση με την κεντρική κομματική ή κρατική εξουσία, για την επιλογή των τοπικών αρχόντων. Στο Δήμο Μυγδονίας η Νέα Δημοκρατία
(την οποία, σημειωτέον, δεν συμπαθώ και πολύ ως κόμμα) επέλεξε να υποστηρίξει κάποιον άλλον υποψήφιο, ερήμην των τοπικών της οργανώσεων και των ψηφοφόρων. Ευτυχώς το σύστημα για τις τοπικές εκλογές επιτρέπει σε ανθρώπους που έχουν τη στήριξη των κατοίκων της περιοχής τους να θέτουν υποψηφιότητα για τα αξιώματα της τοπικής αυτοδιοίκησης, χωρίς τους αποκλεισμούς που επιβάλλονται ως προς τις βουλευτικές εκλογές. Έτσι και ο κ. Γαλάνης, χωρίς να έχει εξασφαλίσει επίσημη κομματική στήριξη επιχειρεί να πείσει τους ψηφοφόρους του Δρυμού, του Μελισσοχωρίου και της Λητής, προβάλλοντας τα προσωπικά του προσόντα και τις δικές του ιδέες, χωρίς να νοιώθει την ανάγκη να προβάλλει και κομματικές περγαμηνές.

Σε επόμενο post θα αναφερθώ και στις εκλογές για το Δήμο Θεοδώρου Ζιάκα του νομού Γρεβενών, στον οποίον είμαι εγγεγραμμένος (και στον οποίο θα ψηφίσω, αν δεν διορισθώ δικαστικός αντιπρόσωπος).

Χρήστος Γαλάνης, υποψήφιος Δήμαρχος Δήμου Μυγδονίας

2006-08-06T19:20:00.000+03:00

Όσο προχωρά αυτό το blog, εάν και εφ' όσον δηλαδή γίνω συνειδητοποιημένος blogger, οι πολιτικές αναφορές θα είναι όλο και πιο συχνές. Εν όψει των δημοτικών εκλογών, πάντως, ας κάνω ένα πρώτο endorsement: Σε όλους τους αναγνώστες αυτού του ηλεκτρονικού ημερολογίου που ψηφίζουν στο Δήμο Μυγδονίας συνιστώ ανεπιφύλακτα να επιλέξουν ως Δήμαρχό τους τον κ. Χρήστο Γαλάνη.

Ο κ. Γαλάνης έχει σπουδάσει οικονομικά και διετέλεσε υψηλόβαθμο στέλεχος του συνεταιρισμού ΑΓΝΟ. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του συνεταιρισμού και στην κατασκευή του νέου εργοστασίου του στην περιοχή Λαγκαδά. Μετά την αποχώρησή του από το ΑΓΝΟ λειτούργησε ασφαλιστικό και λογιστικό γραφείο, το οποίο εξυπηρετούσε σημαντικό αριθμό επαγγελματικών και επιχειρήσεων κατά υποδειγματικό τρόπο.

Παράλληλα με την επαγγελματική του σταδιοδρομία μεγάλωσε με τη σύζυγό του Ευαγγελία (γνωστή στους φίλους ως κ. Λίτσα) τρία θαυμάσια παιδιά, τον Οδυσσέα, τον Στέλιο και τη Χριστίνα. Έθεσε υποψηφιότητα για τη Δημαρχία του Δήμου Μυγδονίας έχοντας βαθιά γνώση των τοπικών προβλημάτων, συγκεκριμένες προτάσεις για την επίλυσή τους και μακροπρόθεσμο όραμα για την ανάπτυξη του Δήμου και πολλή αγάπη για τον τόπο του.

Ψηφίστε τον. Θα κερδίσετε πολλά.

Just in Case

2006-06-29T17:55:00.000+03:00

I just gave this blog's address as my personal url in a Central Park website. So. just in case anyone wonders and clicks (intentionally or not) my address, here's a message in English: Isn't it fascinating that people, who are separated by miles of earth and sea, can accidentally bump into each other via the Internet? Hello to all! (If I get any comments, I might start posting in English more often)

Θλίψη

2006-06-25T06:49:00.000+03:00

Είχα ένα άσχημο όνειρο - όχι με την έννοια, ότι έβλεπα κάτι τρομερό να συμβαίνει σ' εμένα ή σε κάποιον δικό μου, αλλά είδα ότι ήμουν σε μια παρέα με κάποιους σπουδαστές του Ωδείου της γενιάς μου και θέλαμε να παίξουμε κάτι. Ξύπνησα και σκεφτόμουν μουσικές που είχαν γράψει οι αγαπημένοι μου Brahms και Schumann, κυρίως δε τις σονάτες για βιολί και πιάνο του πρώτου. Θα μπορέσω ποτέ να ξαναπαίξω κάποιο από αυτά τα έργα; Είναι τρομερά απαιτητικά από τεχνικής απόψεως (ακόμη και στα καλύτερά μου δυσκολευόμουν φοβερά να ανταπεξέλθω), αλλά πρέπει να βρω και βιολιστή, με τον οποίον να μπορώ να συνεννοηθώ μουσικά - άσε την ατομική μελέτη που απαιτείται, τις πρόβες κ.λπ. Στενοχωρήθηκα, επειδή συνειδητοποίησα ότι, το πιθανότερον, δεν θα ξαναπαίξω ποτέ τη μουσική δωματίου που αγαπώ.

Επιπλέον, κατάλαβα γιατί χθες ήμουν εκνευρισμένος, την ώρα που οι υπόλοιποι στην οικογένειά μου άκουγαν ρεμπέτικα τραγούδια (κυρίως του Τσιτσάνη) σε καταπληκτικές εκτελέσεις σε μια εκπομπή της ΕΡΤ-3, και, αντί να κάθομαι να ευχαριστιέμαι κι εγώ τα τραγούδια μαζί τους, δεν άντεχα να τα ακούω: πάνε οι εποχές που παίζαμε και τραγουδούσαμε, πέρασαν. Πόσο θάθελα να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτό μπορεί ν' αλλάξει!

Κι άλλες μπόρες

2006-06-24T16:52:00.000+03:00

Τελικά η εκδρομή στη Σκόπελο χάλασε, αλλά όχι λόγω καιρού - μας έστησε το Flying Cat! Όμως ο καιρός ξαναχάλασε, πάλι για μπόρες και καταιγίδες πάμε. Απρίλιος, Μάιος, Ιούνιος φετεινός, όλο αλλαγές στον καιρό. Και οι ζεστές ημέρες μας έρχονταν απότομες, ούτε κι αυτές τις ευχαριστιόμασταν.

Μπορω να βγαλω χρηματα απο αυτη την ιστορια;

2006-06-08T19:07:00.000+03:00

Όπως φαίνεται, υπάρχει η δυνατότητα για διαφήμιση. Αλλά, και να μην υπήρχε, αν μπορεί να αποδειχθεί ότι η συγκεκριμένη ιστοσελίδα έχει κίνηση (και μάλιστα ανανεούμενη), μπορεί να μεταφερθεί σε μια "εμπορική" διεύθυνση. Προϋπόθεση όμως, για να γίνει κάτι τέτοιο, είναι να αποκτήσει το συγκεκριμένο blog έναν ευδιάκριτο χαρακτήρα, που θα το ξεχωρίζει από τα άλλα, ώστε να υπάρχει λόγος να διαβάζεται από κάποιο κοινό. Εάν μάλιστα το κοινό αυτό έχει κάποια ομοιογενή χαρακτηριστικά, τα οποία θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από τη διαφήμιση, ακόμη καλύτερα.

Βροχη

2006-06-07T19:10:00.000+03:00

Άρχισε να βρέχει. Θα χαλάσει αυτό το διήμερο στη Σκόπελο; Κρίμα θάναι. Παρ' όλα αυτά, ο καιρός αυτός μου αρέσει. Έχει μια μελαγχολία γοητευτική. Φυσικά, έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι τη βροχή αυτή θα την διαδεχθεί πάλι ήλιος, φως άπλετο - αλλιώς ίσως και να μην την άντεχα.

Γιουπι!

2006-06-06T13:02:00.000+03:00

Πριν από λίγο κατάφερα και εγκατέστησα σύνδεση ADSL στο γραφείο. Δεν πιστεύω να επηρεάζει τα posts μου εδώ (το πρόβλημα όμως, με τις άτονες επικεφαλίδες, παραμένει).

Νεο πειραμα

2006-06-05T11:23:00.000+03:00

Για να δούμε, εάν μπορώ να ανεβάζω posts από τον Mac. Δε μου βγάζει τους τόνους στην επικεφαλίδα, πάντως.

Κάποιες διευκρινίσεις

2006-06-04T07:52:00.000+03:00

... προς τον εαυτό μου και προς τους αναγνώστες (αν φανούν).

Γιατί ονομάζω το blog μου "απλά πράγματα";

1. Επειδή οι περισσότερες καταγραφές θέλω να είναι για απλά, καθημερινά πράγματα. Τι κάνω τώρα, τι με απασχολεί κ.λπ.
2. Επειδή, όταν αρχίσω να γράφω τα ιδεολογικά μου, πιστεύω ότι οι απόψεις που θα παρουσιάζω θα στηρίζονται σε απλή λογική (ναι, ξέρω ότι αυτό είναι δείγμα ιδεολογικής αλαζονείας, θα προσπαθήσω να το ξεπεράσω).

Σάββατο απόγευμα

2006-06-03T18:15:00.000+03:00

Σάββατο απόγευμα με δουλίτσα στο σπίτι. Μια μεταφρασούλα από τα ελληνικά στα αγγλικά. Όσες φορές δουλεύουμε Σάββατο απόγευμα, λέμε ότι σύντομα δε θα χρειάζεται να το ξανακάνουμε. Αλλά κατά βάθος ξέρουμε ότι κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Με αποτέλεσμα, να φροντίζουμε να λέμε ακόμη πιο χονδροειδή ψέμματα, όπως ότι μας αρέσει αυτό που κάνουμε (μήπως όμως με το λέγε-λέγε κάτι τέτοιο συνέβη και στην πραγματικότητα;).